IV SA/Wa 25/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2008 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Wnioskiem z dnia 11 lipca 2001 r. K. G. (właścicielka sąsiedniej działki ) wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. nr (...) z dnia (...) lipca 2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie przez E. G. budynku mieszkalnego 1/2 bliźniaka i przyłącza energetycznego na działce ewidencyjnej nr (...) we wsi K. Decyzją z dnia (...) lipca 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. nr (...) z dnia (...) lipca 2001 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Organ nadzoru ustalił, iż w decyzja ta nie spełnia wymogów określonych w art. 42 ust. 1 pkt. 2-4 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie określa wszystkich warunków wynikających z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, nie określa warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych, nie określa warunków obsługi w zakresie komunikacji oraz nie określa linii rozgraniczających teren inwestycji, czym rażąco narusza wskazane przepisy. Pismem z dnia 9 sierpnia 2006r. E. G. skierował wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskami uzupełniającymi w przedmiocie zawieszenia postępowania do czasu uzupełnienia decyzji SKO poprzez przedstawienie uzasadnienia prawnego odpowiadającego dyrektywom zawartym w art. 107 k.p.a. oraz poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: * przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez ograniczenie uzasadnienia decyzji do przytoczenia przepisów prawa; * naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak wskazania trzech przesłanek uzasadniających stwierdzenie rażącego naruszenia prawa; * naruszenia art. 41 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwały Rady Miejskiej w G. nr (...) przez przyjęcie za * obowiązujące takich ustaleń, których nie ma w planie zagospodarowania przestrzennego wsi K. dla terenu strefy oznaczonej na rysunku planu symbolem (...) Wobec powyższego E. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na brak przesłanek "rażącego naruszenia prawa". W uzasadnieniu E. G. rozwinął wskazane zarzuty, kwestionując przede wszystkim, iż decyzja o warunkach zabudowy naruszyła art. 42 ust. 1 pkt 2 - 4 i 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśnił, iż zgodnie z zapisami obowiązującego wówczas planu maksymalna wysokość zabudowy dla tego obszaru określona została na 2,5 kondygnacji. Inwestor E. G. wnosił o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji na 7,5 m. Oznacza to, iż poddał się rygorom planu. Ponadto plan przemilczał rodzaj ogrzewania, a zatem chybiony jest zarzut, iż kwestii tej nie rozstrzygała ówcześnie wydana decyzja. E. G. za bezpodstawny uznał także zarzut braku określenia w decyzji strefy ochronnej dla rzeczki R., podnosząc iż najbliższa granica działki znajduje się w odległości 200 m od rzeki. Nie było również podstawy określania w decyzji kwestii związanych z obsługą komunikacyjną działki, albowiem kwestii tych nie regulował obowiązujący wówczas plan zagospodarowania przestrzennego, a ponadto był tylko jeden dojazd do działki wprost z drogi łączącej M. z G. Nieprawdziwy jest także zarzut jakoby załącznik do decyzji nie wskazywał linii rozgraniczających inwestycji. Zdaniem E. G. analiza złożonego wniosku łącznie z takimi dokumentami jak wypis z planu zagospodarowania przestrzennego, załącznik graficzny do przedmiotowego planu, mapa stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, a wreszcie treść decyzji nie budzą wątpliwości, iż decyzja o warunkach zabudowy z 2001 r. spełniała wymogi art. 42 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego zdaniem inwestora wszystkie zarzuty Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazane w zaskarżonej decyzji uznać należy za chybione i nie można ich uznać jako "rażące naruszenie prawa", a tylko takie naruszenie uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji. Zdaniem E. G. decyzja wydana prze Burmistrza G. odpowiada wymogom praworządności. Pismem z dnia 31 sierpnia 2006r. E. G. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. pismo stanowiące uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wnosił o uwzględnienie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego definiującego pojęcie "rażącego naruszenia prawa" jako warunku orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oraz o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem wnioskodawczyni K. G. Ponadto wnosił o zażądanie od Burmistrza G. informacji w przedmiocie standardowych druków wypełnianych przez wnioskodawców oraz wydawanych przez Burmistrza wówczas decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Decyzją z dnia (...) września 2006r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy działając na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. i art. 98 § 1 k.p.a. odmówiło zawieszenia postępowania oraz działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium uznało, iż wobec pominięcia w decyzji z dnia 2001 r. o warunkach zabudowy istotnych elementów, o których mowa była w art. 42 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994r. zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wobec rażącego naruszenia prawa. W odniesieniu do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania Kolegium wskazało, iż nie zaistniała którakolwiek podstaw określonych w art. 97 §1 k.p.a. do obligatoryjnego zawieszenia postępowania nadzorczego. Brak jest również podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 2 k.p.a., skoro postępowanie nadzorcze nie zostało wszczęte na wniosek E. G., lecz K. G., która nie złożyła wniosku o zawieszenie postępowania. Zgodnie zaś z art. 98 § 2 k.p.a., postępowanie może być zawieszone jedynie na wniosek strony, z której wniosku wszczęto postępowanie w sprawie. Pismem z dnia 26 października 2006r. E. G. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) września 2006 r. Skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 8 Konstytucji RP poprzez zaniechanie postępowania dowodowego, art. 156 §2 k.p.a. poprzez niezastosowanie negatywnej przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji polegającej na wywołaniu przez ocenianą decyzję nieodwracalnych skutków prawnych, oraz naruszenie art. 127 §3 w zw. z art. 107 § 3 i art. 156 §1 pkt 7 k.p.a. poprzez nie sporządzenie uzasadnienia decyzji mającego zawierać obligatoryjne składniki, w szczególności uzasadnienia faktycznego i wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący zarzucił również naruszenie zaskarżoną decyzją art. 41 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wybiórcze odczytanie norm prawnych bez uwzględnienia art. 35 prawa budowlanego, statuującego powtórną kontrolę zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie wskazując na okoliczności podważające jej zasadność. Wyrokiem z dnia 15 maja 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję podnosząc, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, iż w niej podniesione. Sąd podkreślił, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) września 2006 r. wydana została w trybie art. 138 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., jako rozstrzygnięcie w sprawie oceny legalności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia (...) lipca 2001 r., po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie tej sprawy. Przepis art. 138 k.p.a. wyznacza przy tym organowi, działającemu jako organ odwoławczy, rodzaje możliwych rozstrzygnięć odnoszących się do decyzji wydanej w sprawie w pierwszej instancji. Tymczasem, w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnęło nie tylko sprawę oceny legalności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia (...) lipca 2001 r., ale również wniosek skarżącego w sprawie zawieszenia postępowania, odmawiając przy tym jego uznania za zasadny. Sąd zauważył zatem, iż zaskarżona decyzja zawiera materialnoprawne rozstrzygnięcie w sprawie, oraz rozstrzygnięcie wobec wniosku o zawieszenie postępowania, co wykracza poza dopuszczalny zakres orzekania w decyzji administracyjnej wyznaczony art. 138 k.p.a., stanowiąc również naruszenie art. 97 § 3 k.p.a., określającego zarówno formę rozstrzygnięcia w sprawie zawieszenia postępowania (postanowienie), jak i środek jego zaskarżenia (zażalenie). Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie sprawy zawieszenia postępowania w decyzji rozstrzygającej sprawę w zakresie materialnoprawnym, nie tylko więc narusza ustawowo określoną formę, w jakiej dokonuje się rozstrzygnięcia wobec wniosku o zawieszenie postępowania, ale pozbawia również skarżącego prawa do skorzystania ze środków zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia, przed wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie, niezależnie od oceny zasadności wniosku o zawieszenie, jakiej dokonało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. Wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania powinien bowiem być rozpatrzony odrębnie i na tę okoliczność powinno być wydane postanowienie, wobec którego skarżącemu przysługuje prawo do powtórnego poddania go ocenie zasadności przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 141 i 144 k.p.a. Pozbawienie skarżącego możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia wobec wniosku o zawieszenie postępowania, przed wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie, skutkuje uznaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie za przedwczesne. Jednocześnie Sąd nie dokonał oceny zaskarżonej decyzji w jej materialnoprawnym zakresie, szczególnie przez pryzmat zarzutów zawartych w skardze, uznając, iż decyzja w tym zakresie przedwczesna. Nie uszło uwadze Sądu to, iż wbrew ustaleniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w zakwestionowanej przez Kolegium decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia (...) lipca 2001 r. wskazano, iż decyzja traci ważność jeżeli inwestor w terminie do 31.12.2002 r. nie wystąpi o pozwolenie na budowę. Wobec powyższego rozstrzygnięcia sprawa ponownie wróciła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które przede wszystkim postanowieniem z dnia (...) lipca 2007r. nr (...) orzekło w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania - odmawiając zawieszenia postępowania. Z akt sprawy wynika, iż postanowienie to stało się ostateczne. A zatem decyzją z dnia (...) października 2007r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze W. po powtórnym rozpoznaniu wniosku E. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dni (...) lipca 2006r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia (...) lipca 2001 r. jest przepis art. 156 §1 pkt 2 kpa, a nie art. 156 §1 pkt 7 kpa w zw. z art. 46a ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, dlatego chybione są zarzuty E. G. o braku wykazania przez organ nadzoru sprzeczności ustaleń zawartych w decyzji z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego wydano te decyzję. W ocenie Kolegium, brak określenia w decyzji szeregu obligatoryjnych elementów, mogło doprowadzić do sytuacji, iż inwestor uzyskałby następnie pozwolenie na budowę i wzniósł budynek naruszający przepisy planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, zakwestionowana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia (...) lipca 2001 r. nie zawiera określenia okresu jej ważności, dlatego w oparciu o tę decyzję można się ubiegać o wydanie zezwolenia na budowę nawet w chwili obecnej, zaś wobec nieokreślenia w decyzji szeregu ograniczeń wynikających z planu zagospodarowania, inwestor mógłby się ubiegać o wydanie zezwolenia na budowę obiektu rażącego niezgodnego z normami planu zagospodarowania, np. obiektu o wysokości znacznie przewyższającej dopuszczone ówczesnym planem 2,5 kondygnacji nadziemnej lub obiektu zlokalizowanego w 45-metrowej strefie ochronne rzeki R. W decyzji z 2001 r. nie określono również innych warunków wynikających z przepisów szczególnych, warunków w zakresie obsługi komunikacyjnej oraz linii rozgraniczających teren inwestycji. Pozostawienie zatem w obiegu decyzji mogącej wywołać tak daleko idące skutki byłoby nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności. Kolegium wskazało także, iż badana decyzja o decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, stanowiących - zgodnie z art. 156 §2 kpa - negatywną przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ fakt zrealizowania budynku mieszkalnego przez inwestora jest okolicznością faktyczną będącą następstwem (skutkiem) wydania zezwolenia na budowę, a nie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pismem z dnia 29 października 2007r. E. G. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił Samorządowemu Kolegium niewłaściwe zastosowanie art. 156 k.p.a. w zw. z art. 104 k.c. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji oraz ograniczenie się do niestarannego wskazania braków w treści decyzji z dnia 2001 r. , które zdaniem organu mają charakter "obligatoryjny". W ocenie skarżącego Kolegium nie wykazało dlaczego braki decyzji o warunkach zabudowy obrażają porządek prawny. Według skarżącego oceniana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zawierała wystarczająco dużo informacji, zakazów i nakazów aby zaprojektować dom jednorodzinny w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod V względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami, dalej zwanej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Oceniając zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w oparciu o wskazane kryteria uznać należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję tego organu mocą której stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. nr (...) z dnia (...) lipca 2001 r. z powodu rażącego prawa. W pierwszej kolejności w ocenie Sądu rozważeniu podlegała kwestia legitymacji prawnej K. G. do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G.nr (...) z dnia (...) lipca 2001 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśniono, kto jest stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W uchwałach składów pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 r., sygn. akt VI SA 13/95 (publ. w ONSA 1995 r., z. 4, poz. 154) i z dnia 4 grudnia 1995 r., sygn. akt VI SA 20/95 (publ. w ONSA 1996 r., z. 2, poz. 54) stwierdzono, iż stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. A zatem właścicielka sąsiedniej działki K. G.uprawniona była do złożenia powyższego wniosku. Mimo, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie zawarło w treści zaskarżonej decyzji rozważań w tym zakresie Sąd uznał, iż nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia wobec powołanych orzeczeń. Wobec powyższego Sąd przeszedł do oceny, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo uznało, iż wskazana decyzja Burmistrza Miasta i Gminy G. nr (...) z dnia (...) lipca 2001 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.07.1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995 r. nr 2, poz. 91). Z rażącym naruszeniem prawa mamy, więc do czynienia w przypadku naruszenia przepisu prawnego , którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przy czym jako rażące kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego , ale także przepisów kompetencyjnych i przepisów procesowych. Zawsze jednak takie naruszenie podważa byt prawny decyzji jako ciężko wadliwego aktu rozstrzygającego władczo i jednostronnie o prawach lub obowiązkach jednostki (za B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W-wa 2004 r. str. 727). Podstawę prawną decyzji ocenianej w postępowaniu nieważnościowym tj. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. nr (...) z dnia (...) lipca 2001r stanowił m. in. art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści tego przepisu decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określała: 1) rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji. Zdaniem Sądu przytoczony przepis był jasny, nie budził wątpliwości interpretacyjnych i jednoznacznie określał obligatoryjne elementy decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie jak zauważył organ ustawodawca nie pozostawił organom orzekającym w zakresie warunków zabudowy swobody w wyborze elementów, które winny znaleźć się w decyzji. Dla ważności i skuteczności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędne było określenie wszystkich wskazanych elementów w jej treści. Oceniając zatem decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. nr (...) z dnia (...) lipca 2001 r stwierdzić, należy iż wbrew postanowieniom art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r., nie zawierała ona wskazanych w tym przepisie obligatoryjnych elementów. W przedmiotowej sprawie skarżący E. G. wystąpił w dniu 3 lipca 2001 r. z wnioskiem do organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego 1/2 bliźniaka i przyłącza energetycznego na działce ewidencyjnej nr (...) we wsi K. Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiło pierwszy etap procesu inwestycyjno-budowlanego, w którym organ na wniosek inwestora orzekał w drodze decyzji o zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony. W dacie orzekania przez Burmistrza Miasta i Gminy G. obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego wsi K. gmina G. zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w G. nr (...) z dnia (...) listopada 1994r. Działka nr (...) objęta wskazanym wnioskiem stanowiła zgodnie z planem - teren strefy oznaczonej na rysunku symbolem (...). Plan ustalał dla tej strefy m.in. formę zabudowy jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą o maksymalnej wysokości do 2, 5 kondygnacji nadziemnej z zaleceniem scalania budynków gospodarczych i garaży w jedną całość przestrzenną; - ustalał dla zabudowy mieszkaniowej nakaz zachowania min. 80% biologicznie czynnej powierzchni działki wolnej od zainwestowania, - ustalał wzdłuż cieku wodnego ( rzeki R.) strefę ochronną 45 m wolną od zainwestowania kubaturowego i realizacji ogrodzeń w odległości mniejszej niż 0,5 m od koryta rzeki, -wprowadzał zakaz stosowania na terenach ogródków przydomowych nawozów sztucznych i chemicznych środków ochrony roślin oraz nakaz zachowania i ochrony cieków oraz oczek wodnych, a także dla ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza ustalał plan ogrzewania nowej zabudowy w oparciu o gaz ziemny. Pomimo wskazanych ustaleń i zapisów obowiązującego wówczas planu, Burmistrz Gminy G. określając w decyzji z dnia (...) lipca 2001 r. warunki wynikające z planu zagospodarowania terenu wskazał jedynie na konieczność zachowania min. 80% ekologicznie czynnej powierzchni działki wolnej od zainwestowania kubaturowego. W decyzji z dnia (...) lipca 2001 r. nie określono również warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych. Jeżeli zdaniem orzekającego wówczas Burmistrza Miasta i Gminy G. nie zachodziła podstawa do określenia takich warunków, to tego rodzaju ustalenia również powinny znaleźć się w treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Bezsporne jest, iż wskazana decyzja z dnia (...) lipca 2007r. nie określała także warunków obsługi inwestycji w zakresie komunikacji. Nie miało przy tym znaczenia (wbrew zarzutom skarżącego), iż kwestii związanych z obsługą komunikacyjną nie regulował obowiązujący wówczas plan. Zgodnie bowiem z treścią powoływanego art. 42 ust. 1 pkt 4 warunki obsługi komunikacyjnej działki stanowiły kolejny obligatoryjny element decyzji o warunkach zabudowy inny niż wynikający z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony. I wreszcie zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, Kolegium zasadnie uznało, iż treść decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. nie odpowiada wymogom art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jeśli bowiem elementem koniecznym takiej decyzji było określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, to oznacza, że organ administracji nie mógł uchylić się od obowiązku określenia lokalizacji inwestycji. Mimo, iż załącznik do wskazanej decyzji stanowiła mapa, to na jej podstawie nie sposób ustalić linii rozgraniczających teren inwestycji. Nie jest przy tym w niniejszej sprawie wystarczające określenie, że inwestycja ma być położona w obrębie działki. Decyzja powinna wskazywać w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, gdzie będzie realizowana inwestycja. Powyższe dowodzi zatem, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy G. nr (...) z dnia (...) lipca 2001 r. nie określała: wszystkich warunków wynikających z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych, warunków obsługi w zakresie komunikacji oraz nie określała linii rozgraniczających teren inwestycji, czym rażąco naruszyła przepis art. 42 ust. 1 pkt 2,3-4, 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym za błędny uznać należy pogląd skarżącego, iż brak określenia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania wskazanych elementów nie stanowi jej istotnej wady. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, iż w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie można pominąć żadnego z wymagań i warunków określonych w art. 42 powołanej ustawy, albowiem stanowi to rażące naruszenie przepisu art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ( porównaj wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1997 r. III RN 35/97 publ. OSNAP 4/98 poz. 107; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 9 lutego 2000 r. II SA/Gd 180/1998 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r. IV SA 4276/2001). Jeśli elementem koniecznym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w świetle obowiązujących wówczas przepisów było określenie m.in. warunków wynikających z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych, warunków obsługi w zakresie komunikacji oraz linii rozgraniczających teren inwestycji, to oznacza, że organ administracji nie mógł uchylić się od obowiązku ich określenia w treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja taka powinna określać w sposób nie budzący wątpliwości wskazane wymogi i warunki. Tym samym nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż nawet jeżeli decyzja nie była zbyt precyzyjna i szczegółowa to nie naruszała porządku prawnego, albowiem czytana łącznie z innymi dokumentami jak wypis z planu zagospodarowania przestrzennego, załącznik graficzny do przedmiotowego planu, mapa stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy - spełniała wymogi art. 42 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Nie jest również zasadny zarzut podnoszony przez stronę skarżącą wywarcia przez decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nieodwracalnych skutków prawnych, z uwagi na realizację przedmiotowej inwestycji co nie pozwoliłoby na stwierdzenie jej nieważności. Jak wyjaśniono zarówno w poglądach doktryny, a także w orzecznictwie sądowym, "nieodwracalne skutki" w rozumieniu przepisu art. 156 § 2 k.p.a. muszą zaistnieć w sferze prawnej, a nie w stanie faktycznym. Dlatego wykonanie inwestycji nie powoduje nieodwracalnych skutków prawnych ( por. wyrok NSA z 23 XII 1999 r. sygn. akt IV SA 2144/97 LEX nr 48710). Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut skarżącego dotyczący braku wykonania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2007r. sygn. akt IV SA/Wa2230/06, którym to wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję podnosząc, iż wbrew obowiązującym przepisom - zaskarżoną decyzją Kolegium rozstrzygnęło nie tylko sprawę oceny legalności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia (...) lipca 2001 r., ale również wniosek skarżącego w sprawie zawieszenia postępowania, odmawiając przy tym jego uznania za zasadny. Sąd uznał, iż wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania powinien bowiem być rozpatrzony odrębnie i na tę okoliczność powinno być wydane postanowienie, wobec którego skarżącemu przysługuje prawo do powtórnego poddania go ocenie zasadności przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 141 i 144 k.p.a. Mając na uwadze treść wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia (...) lipca 2007r. nr (...) odmówiło zawieszenia postępowania. Z akt sprawy wynika, iż postanowienie to stało się ostateczne Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.