VII SA/Wa 1069/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Bożena Więch -Baranowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2009 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A. P. kwotę 100 zł. ( sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] wydanym dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości postanowienie nr [...] z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4, ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane, wstrzymujące prowadzone przez A. P. roboty budowlane przy budowie ogrodzenia na działce nr ewid. [...] we wsi P. i wstrzymał wykonywanie tych robót na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy. W uzasadnieniu organ podał, iż w trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że inwestor wykonał na podstawie dokonanego w dniu 5 sierpnia 1999 r. zgłoszenia ogrodzenie własnej działki (na długości 180 m) od strony działki nr ewid. [...], stanowiącej drogę gminną. Ogrodzenie wykonano w odległości zmiennej od 0,80 m do 1,70 m od ogrodzenia istniejącego na działce o nr ewid. [...], przy czym zgłoszenie zakładało jego wykonanie w odległości 0,80 m. Organ uznał więc prawidłowo, że wykonano roboty budowlane niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem, co wypełnia przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Podkreślając, że kompetencje organu odwoławczego obejmują tak korygowanie wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych jak i korygowanie wad polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, organ uchylił zaskarżone postanowienie podkreślając, iż wskazany w nim jako podstawa art. 50 ust. 1 pkt 4 nie ma w tej sprawie zastosowania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. P. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia skarżący podniósł, iż rozstrzygnięcie organ oparł biorąc pod uwagę mapkę, jego zdaniem nieprawdziwie przedstawiającą usytuowanie działek. Podał także, że działka nr ewid. [...] nie jest własnością Gminy S. oraz nie ma statusu drogi publicznej - jest jedynie drogą polną, wobec więc budowa ogrodzenia od strony tej działki nie wymagała zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane dnia [...], uchylające postanowienie organu I instancji wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4, ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane, wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych przy budowie ogrodzenia i nakazujące wstrzymanie tych robót na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy. Przepisy art. 50 Prawa budowlanego, będące podstawą prawną kontrolowanych postanowień, znajdują zastosowanie do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49 b ust. 1 w/w ustawy oraz tych wszystkich robót budowlanych, które wykonywane są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia dla środowiska, albo prowadzone są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu lub przepisach prawa, bądź wykonywane są na podstawie zgłoszenia dokonanego z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Wstrzymanie robót budowlanych nie załatwia sprawy co do istoty, a jedynie umożliwia organowi przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i podjęcie rozstrzygnięcia co do losów realizowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Treść art. 50 ust. 1 wskazuje jednoznacznie, że może mieć on zastosowanie tylko do robót budowlanych, które w dacie wydania postanowienia o ich wstrzymaniu nie zostały jeszcze zakończone. Za wykładnią taką przemawia art. 51ust. 7, według którego przepisy ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 3 art. 51 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48, albo art. 49 b zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W stosunku do robót już wykonanych bezprzedmiotowym jest wydawanie postanowienia o wstrzymaniu ich wykonania oraz nakazanie zaniechania dalszych robót. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy i mając na względzie, iż w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie stosownie do art. 7 i art. 77 k.p.a. – należy uznać, że kontrolowane postanowienia zapadły z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli organów było wybudowanie przez skarżącego ogrodzenia własnej działki o długości 180 m od strony działki o nr ewid. [...], we wsi P. Zasadą jest, że od 24 grudnia 1997 r. budowa ogrodzeń nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 23) z wyjątkiem ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m – których budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 3). Z powyższego sformułowania wynika, że chodzi o ogrodzenie od strony dróg publicznych w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, tj. drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne. W rozpoznawanej sprawie organ podał, że działka nr ewid. [...], wzdłuż której skarżący wybudował ogrodzenie jest drogą gminną, jednakże w aktach brak uchwały rady gminy, zaliczającej wskazaną działkę do kategorii dróg gminnych (art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Organ nie wykazał również, iż działkę tę należy uznać za miejsce publiczne. Ustalenia te mają istotne znaczenie, gdyż w przypadku gdyby działka nr ewid. [...] nie miała w dacie budowy przedmiotowego ogrodzenia statusu drogi publicznej, ani nie była miejscem publicznym inwestor nie miałby obowiązku dokonania zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ przede wszystkim ustali charakter działki nr ewid. [...] (wobec treści art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), w dacie wykonywania robót budowlanych, a w przypadku uznania, iż dla ich wykonania koniecznym było dokonanie zgłoszenia – oceni skuteczność zgłoszenia inwestora z dnia 5 sierpnia 1999 r., biorąc pod uwagę postanowienie organu z dnia [...], wzywające go do uzupełnienia zgłoszenia. Dopiero po dokonaniu jednoznacznych ustaleń w powyższym zakresie, organ uwzględniając fakt wykonania robót budowlanych będzie mógł podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.