II SA/Wr 229/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./, Protokolant Malwina Jaworska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 października 2009r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia 25 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej – A. Sp. z o.o. kwotę 757,00 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 14 lipca 2008 r. do Prezydenta W. wpłynął wniosek spółki A. Sp. z o.o. o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji, polegającej na przebudowie budynku usługowo -handlowo- biurowego wraz z przebudową i nadbudową oficyny przy ulicy O. [...] we W. (działki nr [...] i [...] AM 37, obręb [...]. Do wniosku dołączono: decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia 20 lipca 2007 r. wyrażającą zgodę na przystosowanie pomieszczeń o wysokości 2,93 zagłębionych poniżej poziomu terenu i pozbawionych oświetlenia światłem dziennym oraz na stosowanie wyłącznie oświetlenia sztucznego w pomieszczeniu monitoringu, decyzję D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia 12 czerwca 2007 r. zezwalającą na prowadzenie badań archeologicznych, decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków nr [...]z dnia 25 czerwca 2008 r. zezwalającą na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie, postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. nr [...] z dnia 26 marca 2008 r. (zmienione postanowieniem nr [...] z dnia 8 sierpnia 2008 r.) wyrażające zgodę na spełnienie wymagań przeciwpożarowych w sposób inny niż podany w warunkach techniczno-budowlanych w zakresie usytuowania ścian z otworami oraz usytuowania drogi pożarowej, decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia 16 czerwca 2008 r. wyrażającą zgodę na odstępstwa od przepisów warunków technicznych dotyczących naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi oraz zadaszenia wejść do budynku. Po dokonaniu analizy całości przedstawionej dokumentacji oraz stwierdzeniu, że zakres projektowanej inwestycji zgodny jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru Starego Miasta rejon Rynku i Placu Solnego - część "A" - uchwała nr X/202/03 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 12 czerwca 2003 r., Prezydent W. decyzją z dnia 9 września 2008 r. Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Od decyzji organu administracji architektoniczno – budowlanej złożyły odwołanie Zakłady B. Sp. z o.o. we W.. Skarżąca spółka podniosła, że w treści opisu technicznego projektu budowlanego (str 82) błędnie podano, że w budynku przysłanianym przy ul [...] [...] – należącym do odwołującej się, znajdują się lokale usługowe i pomieszczenia biurowe, dla których nie wymaga się czasu nasłonecznia. Odwołująca strona wskazała, że w tym budynku mieści się także funkcja mieszkalna wielorodzinna. W oparciu o błędną informację uzyskano pozytywną opinię Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Ponadto wskazano, że projekt budowlany przewiduje usytuowanie w ścianie zewnętrznej oficyny znajdującej się w granicy działki otworów okiennych. Zdaniem skarżącej spółki rozwiązanie takie jest niezgodne z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75. poz.690 z póź. zm.; powoływanego dalej jako ,,rozporządzenie") poprzez ich niezastosowanie. W odwołaniu podniesiony został również zarzut, że przy uzyskiwaniu wymaganych uzgodnień spółka nie była traktowana jako strona, chociaż ograniczenia dotyczą także stanowiącej jej własność nieruchomości. Decyzją z dnia 25 lutego 2009 r. Nr [...] Wojewoda D. na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, z póź. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118, z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję Wojewoda stwierdził, że w sprawie dochowano wymogów wynikających z przepisów art. 32 ust.4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego. Zdaniem organu inwestor do wniosku przedłożył wymagane prawem uzgodnienia, w tym: - Decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia 12 czerwca 2007 r. - pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych na obszarze planowanej inwestycji; - Decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia 20 lipca 2007 r., wyrażającą zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych oraz dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, polegające na przystosowaniu pomieszczeń o wysokości 2,93 m, zagłębionych poniżej poziomu terenu o pozbawionych oświetlenia światłem dziennym do potrzeb lokalu gastronomicznego oraz na stosowaniu wyłącznie oświetlenia sztucznego w pomieszczeniu monitoringu (dotyczy budynku przy ul. [...] i [...]); - Postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej Nr [...] z dnia 26 marca 2008 r. - zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie usytuowania ścian z otworami bezpośrednio na granicy działki oraz zlokalizowanie drogi pożarowej w odległości 3,5 m od budynku ze względu na możliwość prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych z ulicy O.; - Decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Nr [...] z dnia 16 czerwca 2008 r. - zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie zadaszenia wejść do budynku od ul. O. i ul. Ł. oraz ograniczenia ",naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w części budynków od strony dziedzińca, tj. w przebudowywanym budynku przy ul. O. [...] oraz w istniejącym budynku przy ul. O. [...] we W. i istniejącym budynku usytuowanym na skrzyżowaniu ulic Ł. i O. O." (budynek ul. O. O. [...]); - Decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia 25 czerwca 2008 r. - pozwolenie konserwatorskie na przeprowadzenie planowanej inwestycji. Organ odwoławczy uznał, że planowane zamierzenie jest zgodne z ustaleniami § 44 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru Starego Miasta w rejonie Rynku i Placu Solnego - część A, zatwierdzonego w dniu 12 czerwca 2003 r. uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia Nr X/202/03 i ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego Nr 126 z 2003 r., poz. 2251. Organ II instancji przyznał, że ze względu na zabytkowy charakter oraz usytuowanie w zwartej zabudowie, budynek objęty pozwoleniem budowlanym nie spełnia wszystkich, przewidzianych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wymogów. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie przedłożona została wymagana w takiej sytuacji na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia ekspertyza techniczna w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych. W cytowanej przez organ odwoławczy ekspertyzie dr inż. C. B. w kwestii dotyczącej lokalizacji ściany zewnętrznej z oknami bezpośrednio przy granicy działki oraz ścian budynku w odległości mniejszej, niż przewidziane w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, stwierdzono, że "budynek w swym pierwotnym obrysie (...) był posadowiony na granicy działek sąsiednich" i już wtedy posiadał ścianę przeszkloną. Wobec powyższego ze względu na wymagania konserwatorskie należy to przeszklenie utrzymać, natomiast w celu zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego należy zastosować na całej wysokości budynku pas o właściwej odporności ogniowej (El 60). Analizując sprawę przesłaniania pomieszczeń stwierdzono, że w pomieszczeniach przesłanianych będą zlokalizowane pomieszczenia biurowe, które maja spełnione odpowiednie oświetlenie światłem dziennym, gdy powierzchnia okien stanowi min. 1/8 powierzchni podłogi oraz jednopokojowe mieszkania, dla których w zabudowie śródmiejskiej czas nasłonecznienia nie został określony w przepisach. Analogiczne wnioski w zakresie bezpieczeństwa pożarowego zawiera ekspertyza bryg. w st. sp. inż. R. J., stwierdzająca, że "przedmiotowa inwestycja nie stwarza zagrożenia dla życia ludzi, a więc spełnia wymagania w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych i bezpieczeństwa użytkowania". Wskazano, że właściwe jest zastosowanie opisanego powyżej pasa o klasie odporności ogniowej El 60. Powołując się na przepis § 2 ust. 4 rozporządzenia, wymagającym dla budynków i terenów wpisanych do rejestru zabytków lub obszarów objętych ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku sporządzonych ekspertyz przeciwpożarowych, dokonania uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków, organ II instancji wskazał, że w celu wypełnienia tego obowiązku inwestor zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie wskazanych ekspertyz. Odpowiadając pismem z dnia 20 stycznia 2009 r. (znak: [...]– k. 13 akt administracyjnych II instancji), D. Wojewódzki Konserwator Zabytków we W. stwierdził, że nie ma kompetencji do opiniowania ekspertyzy technicznej, związanej z uzgodnionym projektem. W omawianym piśmie stwierdzono także, że obowiązek uzgodnienia projektu budowlanego, dotyczącego inwestycji usytuowanej na obszarze wpisanym do rejestru zabytków i objętej ochroną na podstawie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, został już wypełniony uzyskaniem decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 czerwca 2008 r. Nr [...]. Odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu zarzutu dotyczącego braku zapewnienia przy realizacji planowanej inwestycji wymogów dotyczących zapewnia wystarczającego nasłonecznienia dla lokali mieszkalnych, znajdujących się w budynku, należącym do odwołującej się spółki - ul. O. O. [...] organ odwoławczy uznał, że inwestor dokonał stosownej analizy w tym zakresie. Z analizy tej wynika niezbicie, że wspomniane pomieszczenia mieszkalne znajdują się na najwyższej kondygnacji budynku przy ul. O. O. [...], a poziom dachu tej kondygnacji znajduje się powyżej poziomu dachu budynku przy ul. O. [...], także urządzeń technicznych. Wobec powyższego nie ma możliwości zacieniania tych pomieszczeń. Ponadto oceniając zarzut strony skarżącej dotyczący pozbawienia jej udziału w postępowaniach w sprawie uzgodnień projektu budowlanego organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z tego przepisu, postępowania w sprawie uzgodnień są odrębnymi postępowaniami, prowadzonymi przez inne, niż organ administracji architektoniczno-budowlanej. Kwestionowanie poprawności przeprowadzenia tych postępowań nie należy do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wniósł Zakład B. Sp. z o.o., zarzucając rozstrzygnięciu: - niespełnienie w projekcie budowlanym wymogów § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - naruszenie przepisu § 2 ust.4 cyt. powyżej rozporządzenia; - naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; - niekompletność akt sprawy podczas postępowania odwoławczego; -niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając szczegółowo zarzuty skargi skarżąca spółka podniosła, że przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dopuszcza możliwość innego sposobu spełnienia wymagań technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia oraz ich usytuowanie na działce budowlanej niż przewidziany w rozporządzeniu i jako taki nie może podlegać wykładni rozszerzającej. W szczególności z treści ekspertyz oraz ich uzgodnienia z właściwymi organami powinno wynikać w sposób jednoznaczny, że wymagania techniczne, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania zostały spełnione w inny sposób niż przewidziany w przepisach rozporządzenia. Tymczasem, w uzasadnieniu postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia 26 marca 2008 r. mającym za przedmiot uzgodnienie ekspertyzy, o której mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia, dotyczącej bezpieczeństwa pożarowego potwierdza się w sposób pośredni, że projektowana inwestycja budowlana nie spełnia wymogów bezpieczeństwa pożarowego, gdyż wskazuje się (s. 2 uzasadnienia), iż ograniczenie rozwoju pożaru możliwe będzie dzięki bliskiemu sąsiedztwu Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej nr 1 Państwowej Straży Pożarnej przy ul. W. oraz szybkiemu podjęciu akcji ratowniczo-gaśniczej. Zdaniem spółki, uzależnienie bezpieczeństwa pożarowego budynku od umiejscowienia jednostki PSP, której lokalizacja może w dalszym okresie się zmienić, jest w ocenie strony, niedopuszczalnym naruszeniem przepisów § 2 ust. 2 cytowanego powyżej rozporządzenia. Podkreślono, że nawet w wypadku, o którym mowa w § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia, kryteria bezpieczeństwa pożarowego budynku nie mogą być dobierane w sposób dowolny. Strona zwróciła uwagę, że przepis § 208 § 1 rozporządzenia wskazuje jako kryteria oceny bezpieczeństwa pożarowego budynku jego przeznaczenie i sposób użytkowania, wysokość lub liczbę kondygnacji, a także położenie w stosunku do poziomu terenu oraz do innych obiektów budowlanych, a nie lokalizacje najbliższej jednostki straży pożarnej. Skarżąca spółka zwróciła także uwagę na wątpliwości dotyczącej treści postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia 26 marca 2008 r., w szczególności dotyczące ekspertyzy technicznej, która była przedmiotem opinii i jej tożsamości z ekspertyzami znajdującymi się w aktach sprawy. Organ wskazał w załącznik do postanowienia ekspertyzę techniczną z marca 2008 r., tymczasem w aktach sprawy znajdują się dwie ekspertyzy techniczne - inż. R. J. z 18 września 2007 r. oraz dr inż. C. B. ze stycznia 2008 r. Powyższej rozbieżności organy I i II instancji nie wyjaśniły. Spółka zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia dla budynków i terenów wpisanych do rejestru zabytków lub obszarów objętych ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ekspertyza, o której mowa w ust. 2, podlega również uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zdaniem skarżącej przepis ten wprowadza bezwzględny wymóg konieczności uzyskania odrębnego uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków dla ekspertyzy. Tymczasem, organ II instancji przyjął wyjaśnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (pismo z dnia 20 stycznia 2009 r.) sprzeczne z brzmieniem powyższego przepisu, że Wojewódzki Konserwator Zabytków nie ma kompetencji do opiniowania ekspertyzy technicznej, o której mowa w § 2 ust. 2 i 4 rozporządzenia, oraz że wystarczyło wydanie decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 czerwca 2008 r. nr 418/2008 o pozwoleniu konserwatorskim na przeprowadzenie planowanej inwestycji, bez uzgodnienia dla ekspertyzy, o której mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia. Jednocześnie, pozwolenie konserwatorskie wydawane jest na podstawie odrębnego od § 2 ust. 4 rozporządzenia przepisu prawa, tj. art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Spółka zwróciła również uwagę, że stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zostało uzyskane dopiero pismem z dnia 20 stycznia 2009 r., z którego treści wynika, że wnioskodawca wystąpił o takie uzgodnienie dopiero pismem z dnia 12 stycznia 2009 r. Z treści pisma inwestora z dnia 2 grudnia 2008 r. znajdującego się w aktach sprawy wynika, że sporządzone w sprawie ekspertyzy zostały uzgodnione przed tym dniem wyłącznie z Komendą Wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Inwestor nie posiadał zatem stanowiska organu w tym zakresie w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji tj. w dniu 9 września 2008 r. Zdaniem spółki oznacza to, że uzupełniona została istotna dokumentacja sprawy dopiero w toku postępowania przed organem II instancji, co narusza, w ocenie strony zasadę dwuinstancyjności przewidzianą w art. 15 k.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. spółka wskazała, że organ II instancji odnosząc się do jej zarzutów dotyczących zacieniania lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. O. O. [...], oparł się wyłącznie, jak wynika ze uzasadnienia zaskarżonej decyzji na analizie sporządzonej przez inwestora, zawartej w opisie technicznym projektu budowlanego, iż kwestii zacienienia budynku strony inwestor nie brał pod uwagę ze względu na brak lokali mieszkalnych, nie przeprowadzając dalszego postępowania wyjaśniającego w tej kwestii. Ponadto, zdaniem spółki wynika, iż akta postępowania w czasie postępowania przed organem II instancji były niekompletne, a inwestor uzupełniał swój wniosek o pozwolenie na budowę pismami z dnia 17 listopada 2008 r., 12 grudnia 2008 r. i 18 grudnia 2008 r., jeszcze podczas postępowania przed organem II instancji. Z akt sprawy nie wynika w szczególności, czy w momencie wydania decyzji przez organ I instancji w aktach organu znajdowały się wymagane ekspertyzy, o których mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia, nie wymienione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, które wnioskodawca przedłożył pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. Zdaniem spółki, wbrew stanowisku organu II instancji nie można uznać, że planowane zamierzenie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Objęte decyzją zamierzenie budowlane jest niezgodne z ustaleniami § 44 uchwały Rady Miejskiej Wrocławia nr X/202/03 z dnia 12 czerwca 2003 r. Powyższy przepis, ze względu na umiejscowienie budynków w zabytkowym zespole kompozycyjnym, o którym mowa w § 7 pkt 2 uchwały oraz szczególne walory kulturowe i zabytkowe (wskazane w § 44 ust. 3 pkt 1 uchwały), określa bowiem w sposób szczegółowy zasady zagospodarowania bloku urbanistycznego oznaczonego na rysunku planu symbolem 23UC, do którego należą działki nr [...] i [...] objęte zaskarżoną decyzją, przewidując w sposób wyraźny (§ 44 ust. 3 pkt 2-7 uchwały) dopuszczalne zmiany zabudowy i jej uzupełnienia na powyższym terenie (por. np. § 44 ust. 3 pkt 2 i 4 uchwały), w tym także zmiany od strony wnętrza blokowego (por. § 44 ust. 3 pkt 5 uchwały przewidujący możliwość rozbudowy DH "[...]" od strony wnętrza blokowego). Ponadto, w § 8 ust. 4 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalono zakaz nadbudowy obiektów zabytkowych, jak i posiadających wysokie wartości kulturowe. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje zatem uzupełnienia zabudowy w zakresie budynku przy ul. O. [...], który został określony w § 44 ust. 3 pkt 1 lit. b) uchwały jako obiekt posiadający wysokie wartości kulturowe. Zdaniem spółki ustawa Prawo budowlane oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie zawierają definicji pojęcia "oficyna". W sprawie "oficyna" nie stanowi odrębnego budynku ani innego obiektu budowlanego, lecz część budynku przy ul. O. [...] od strony dziedzińca wewnętrznego. Równocześnie spółka wskazała, że planowana inwestycja nie stanowi przebudowy budynku przy ul. O. [...] - zmienia bowiem kubaturę budynku w części posadowionej nad oficyną - nie mieści się zatem w definicji przebudowy, o której mowa w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z wizualizacji załączonych do ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy C. B. przedłożonej do akt sprawy pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. nadbudowa budynku w części określanej przez wnioskodawcę jako oficyna spowoduje zupełny brak odznaczania się "oficyny" w bryle budynku. W ocenie skarżącej spółki, w celu obejścia cytowanych wyżej przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestor celowo opisał inwestycję w projekcie i wniosku jako "Przebudowę budynku usługowo- handlowo- biurowego wraz z przebudową i nadbudową oficyny przy ul. O. [...]", mimo iż oficyna stanowi część budynku. Wnioskodawca miał bowiem świadomość zakazu nadbudowy budynku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż decyzją nr [...] z dnia 19 maja 2008 r. Prezydent W. odmówił mu udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego nadbudowę budynku m.in. ze względu na brzmienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Równocześnie spółka podniosła, że w dokumentach niniejszej sprawy kwestia oficyny została potraktowana w sposób dowolny przez organy wydające decyzje oraz prowadzące uzgodnienia. Odpowiednio: - w uzasadnieniu decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 lipca 2007 r. kwestia oficyny w ogóle się nie pojawia, a budynek przy ul. O.[...] traktuje się jako całość, - pismo D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 20 stycznia 2009 r. wskazuje, iż w wyniku projektowanej inwestycji zmieniają się gabaryty i bryła budynku (co świadczy o błędnym jej oznaczeniu przez wnioskodawcę jako "przebudowa" - w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane nie można bowiem mówić o przebudowie w razie zmiany m.in. kubatury budynku), - w postanowieniu D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia 26 marca 2008 r. inwestycję opisuje się jako przebudowę budynku, rozbudowę kondygnacji technicznej oraz przebudowę i nadbudowę oficyny budynku, - w ekspertyzie technicznej w zakresie zabezpieczeń pożarowych inż. R. J., która powinna stanowić podstawę wydania, powyższego postanowienia wskazano, iż ekspertyza została wydana według projektu: "Przebudowa budynku usługowo-handlowo-biurowego wraz z rozbudową kondygnacji technicznej oraz przebudowa i nadbudowa budynku oficyny", co nasuwa w ogóle wątpliwość czy rzeczoznawca opiniował ten sam projekt i inwestycję, - w ekspertyzie technicznej dr inż. C. B. określa się jako obiekt ekspertyzy "budynek usługowo-handlowo-biurowy", w pkt 3.1 wskazuje się, że oficyna stanowi wynik rozbudowy budynku, jednocześnie w dalszej części ekspertyzy opisuje się "oficynę" jako odrębny budynek, z kolei we wnioskach pkt 6.3 ekspertyzy rzeczoznawca wskazuje, iż chodzi o "oficynę budynku". Skarżąca spółka powtórzyła także zgłaszany w odwołaniu zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez brak informowania o przebiegu postępowań dotyczących opinii, uzgodnień i pozwoleń, o których mowa w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 2 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto spółka zwróciła uwagę, że organ II instancji nie zawiadomił strony skarżącej o przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego oraz nie umożliwił stronie skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Zdaniem spółki z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji oparł się m.in. na analizie przeprowadzonej przez wnioskodawcę w zakresie nasłonecznienia lokali mieszkalnych budynku przy ul. O. O. [...] - analiza taka nie była przez wnioskodawcę przeprowadzona na etapie postępowania przed organem I instancji. Jak wynika z akt postępowania analizę wnioskodawca przedłożył dopiero pismem z dnia 20 października 2008 r. skierowanym do organu II instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skargi uznał, że przytoczona przez stronę treść uzasadnienia postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej Nr [...] jest tylko dopełnieniem analizy całej sytuacji w aspekcie zabezpieczeń przeciwpożarowych, a nie zasadniczym uzasadnieniem podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu II instancji zarzut, że pozytywną opinię oparto jedynie na jednej i to nieujętej w przepisach, przesłance (bliskiej lokalizacji jednostek straży pożarnej) jest bezpodstawnym podważaniem wiarygodności orzeczenia zakładającym, że zostało ono wykonane nierzetelnie. Organ II instancji nie zgodził się także z zarzutem dotyczącym braku wymaganej na podstawie § 2 ust. 4 rozporządzenia opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W ocenie organu wymóg uzgodnienia ekspertyzy przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest wymogiem czysto formalnym i pomimo tego inwestor podjął taką próbę. Wobec negatywnego stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do tej czynności, obciążenie inwestora odpowiedzialnością za niekompetencję organu byłoby naruszeniem zasady zaufania do państwa i prawa. Zdaniem organu odmowa uzgodnienia ekspertyzy przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z powołaniem się na brak kompetencji tego organu, w świetle § 2 ust. 4 rozporządzenia musi być traktowana jako uzgodnienie. W ocenie organu II instancji, nie potwierdził się także zarzut skarżącej naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez uzyskanie stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ekspertyzy dopiero podczas postępowania odwoławczego, ponieważ pozytywną opinię planowanej inwestycji uzyskano wcześniej, przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Została ona wyrażona w decyzją Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 czerwca 2008 r. Nr [...] oraz w decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 czerwca 2007 r. Nr [...]. Zdaniem organu udzielającego odpowiedzi na skargę nie można także mówić o orzekaniu w sprawie na podstawie niekompletnych akt. W sprawie miało bowiem miejsce omyłkowe przesłanie akt przez organ odwoławczy do Starostwa Powiatowego w K., zamiast do Urzędu Miejskiego W.. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutów dotyczących sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan ten, mimo dużej szczegółowości, nie jest w stanie określić wszystkich szczegółów - w tym przypadku określenia wartości zabytkowej poszczególnych elementów zabudowy. Zdaniem organu, omawiany zapis znajduje się w części, określającej "zasady ochrony wartości kulturowych". Zasady te określane są przez instytucje, zajmujące się ochroną zabytków, a weryfikowane przez miejskiego lub wojewódzkiego konserwatora zabytków. W przypadku, gdy nie jest oczywiste, jak interpretować dany zapis, dotyczący ochrony zabytków, należy wziąć pod uwagę stanowisko tego organu. Pozytywne stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków zostało zawarte w decyzji Nr [...] z dnia 25 czerwca 2008 r., wobec czego należy uznać, że ten wymóg został spełniony. Organ dodał, że w § 8 ust. 2 pkt 1 tekstu planu zawarto ustalenie, iż w strefie "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej obowiązuje priorytet działań konserwatorskich nad wszelką działalnością inwestycyjną. Należy więc uznać, że w przypadku wątpliwości, czy zaproponowane rozwiązanie architektoniczne jest prawidłowe, należy przyznać decydujący głos odpowiednim służbom konserwatorskim jako właściwym. Tak więc fakt uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na wykonanie planowanej inwestycji stanowi wystarczają, dowód na to, że planowana rozbudowa i przebudowa jest zgodna z zaleceniami, zawartymi w § 8 omawianego planu miejscowego. Pismem sporządzonym w dniu 6 kwietnia 2009 r. skarżąca spółka przedłożyła pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta z dnia 20 marca 2009 r. dotyczące braku uzgodnienia przez inwestora sposobu obsługi komunikacyjnej placu budowy wraz z organizacją ruchu zastępczego. Odnosząc się do zarzutów skargi, pismem sporządzonym w dniu 20 lipca 2009 r. uczestnik postępowania spółka A. Sp. z o.o. podniosła, że w celu usunięcia błędu właściciela budynku przy ul. O. O. [...], który wznosząc ten budynek nie zapewnił odległości minimum 4 metrów w linii prostej od okien istniejącego budynku przy ul. O. [...], zaplanowane zostało wykonanie w budynku pasa odporności ogniowej zgodnie z warunkami technicznymi. Podkreślenia wymaga także, że w komparycji postanowienia nr [...] D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wyraźnie wskazano, że wydano je min. na podstawie ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy budowlanego C. B. i rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych R. J.. Wskazanie na końcu tego postanowienia innej daty ekspertyzy jest oczywistą omyłką pisarską. Zdaniem uczestnika postępowania nie może on ponosić negatywnych konsekwencji tego, że dany organ odmawia uzgodnienia ekspertyzy z powołaniem się na brak kompetencji tego organu. Spółka podniosła, że zakres nasłonecznienia i zacienienia został wyjaśniony w projekcie budowlanym na rysunkach 01 oraz PZT-01. Oczywistym jest, że ponieważ kondygnacja mieszkalna budynku przy ul. O. O. [...] znajduje się powyżej najwyższej kondygnacji budynku przy ul. O. [...] i powyżej ostatniej planowanej kondygnacji oficyny, to w żaden sposób nie może dojść do zacienienia lokali mieszkalnych. Uczestnik postępowania nie zgodził się również zarzutem dotyczącym naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wskazując, że zawarty w miejscowym planie zakaz nadbudowy dotyczy obiektów zabytkowych i obiektów posiadających wysokie wartości kulturowe. Do tych ostatnich zaliczono budynek przy ul. O. [...]. Do takich obiektów nie zaliczono jednoznacznie znajdującej się w podwórzu oficyny, która została wybudowana po II wojnie światowej. Również niezasadny jest sformułowany przez skarżącego zarzut celowego opisania przez inwestora w określony sposób inwestycji z powodu uprzedniej odmowy organu I instancji wyrażenia zgody na nadbudowę budynku. Wskazać należy, że decyzja z dnia 19 maja 2008 r. dotyczyła wniosku o nadbudowę na poziomie VI i VII kondygnacji budynku. Inwestor dostosował się do zawartych w uzasadnieniu tej decyzji sugestii organu i odstąpił od zamiaru takiej nadbudowy, składając nowy wniosek nie obejmujący już nadbudowy budynku, a jedynie jego przebudowę, przy jednoczesnej przebudowie oficyny i jej nadbudowie do poziomu przyległych budynków. Ponadto, uczestnik postępowania zwrócił uwagę, że powołane przez skarżącego pisma inwestora z listopada i grudnia 2008r. dotyczyły jedynie: - klauzul ostateczności postanowienia i trzech decyzji organów uzgadniających, wydanych i ostatecznych przed złożeniem przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę - pisma z dnia 01 lutego 2008 r. wydanego w innej sprawie, wskazującego jedynie na sposób interpretacji stosownych przepisów - ekspertyz, które były podstawą wydania postanowienia nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni nom prawa materialnego. Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W celu usunięcia naruszenia prawa stosuje przewidziane ustawą środki w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w graniach sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a."). Na podstawie analizy akt sprawy Sąd, podzielając częściowo stanowisko zawarte w skardze, dostrzegł szereg uchybień dotyczących zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie, jak również przepisów procesowych, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. ,,a" i ,,c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli przywołanego przepisu zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. ,,a"), naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. ,,c"). Uchybienia zauważone przez Sąd dotyczą naruszenia przepisu art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przepisu § 2 ust. 4 rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U.Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 10 i art. 7, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. Materialno - prawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; . 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 11 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art.12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym nadzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W myśl art. 35 ust. 4 cyt. ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku spełnienia wymienionych powyżej wymagań (określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). W niniejszej sprawie inwestor występując z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego przedłożył wraz z projektem budowlanym: - Decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia 12 czerwca 2007 r. - pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych na obszarze planowanej inwestycji; - Decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia 20 lipca 2007 r., wyrażającą zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych oraz dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, polegające na przystosowaniu pomieszczeń o wysokości 2,93 m, zagłębionych poniżej poziomu terenu o pozbawionych oświetlenia światłem dziennym do potrzeb lokalu gastronomicznego oraz na stosowaniu wyłącznie oświetlenia sztucznego w pomieszczeniu monitoringu (dotyczy budynku przy ul. O. [...]); - Decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia 25 czerwca 2008 r. - pozwolenie konserwatorskie na przeprowadzenie planowanej inwestycji. Ze względu na swój zabytkowy charakter oraz usytuowanie w zwartej zabudowie, budynek nie spełnia wszystkich, przewidzianych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75. poz. 690 z póź. zm.) wymogów. Z przepisu § 2 ust.2 tego rozporządzenia wynika, że przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. W myśl § 2 ust. 4 rozporządzenia dla budynków i terenów wpisanych do rejestru zabytków lub obszarów objętych ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ekspertyza, o której mowa w ust. 2, podlega również uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Stosownie do powyższego przepisu inwestor sporządził ekspertyzy: - Ekspertyza techniczna dotycząca lokalizacji względem granicy działki, zadaszenia wejść do budynku oraz przesłaniania części budynku przebudowywanego w ramach inwestycji Przebudowa budynku usługowo-handlowo-biurowego wraz z przebudową i nadbudową oficyny, sporządzona przez dr inż. C. B.. - Ekspertyzę techniczną w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych, opracował rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, bryg. w st. sp. inż. R. J.. Powyższe ekspertyzy zostały uzgodnione: - z D. Komendantem Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej – postanowienie z dnia 26 marca 2008 r. Nr [...] - zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie usytuowania ścian z otworami bezpośrednio na granicy działki oraz zlokalizowanie drogi pożarowej w odległości 3,5 m od budynku ze względu na możliwość prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych z ulicy O.; - z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym we W. - decyzja z dnia 16 czerwca 2008 r. Nr [...]- zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie zadaszenia wejść do budynku od ul. O. i ul. Ł. oraz ograniczenia naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w części budynków od strony dziedzińca, tj. w przebudowywanym budynku przy ul. O. [...] oraz w istniejącym budynku przy ul. O. [...] we W. i istniejącym budynku usytuowanym na skrzyżowaniu ulic Ł. i O. O." (budynek ul. O. O. [...]). Poprawność wyżej wymienionych uzgodnień stanowił przedmiot zarzutu strony skarżącej. Sąd nie podzielił wszystkich wątpliwości dotyczących trybu postępowania jak i treści uzyskanych na podstawie § 2 ust. 2 i 4 rozporządzenia uzgodnień. W szczególności za bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące treści postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 26 marca 2008 r. mające za przedmiot uzgodnienie ekspertyzy, o której mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia pod względem bezpieczeństwa pożarowego. W tym zakresie podzielić należało stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Analiza treści postanowienia nie pozostawia bowiem wątpliwości, że podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty dotyczące zastosowanych przez organ uzgadniający kryteriów oceny bezpieczeństwa pożarowego budynku dotyczyły jego przeznaczenia i sposobu użytkowania, wysokości lub liczby kondygnacji, a także położenia w stosunku do poziomu terenu oraz do innych obiektów budowlanych, nie zaś lokalizacji względem najbliższej jednostki straży pożarnej. Potwierdzenie znalazły natomiast zarzuty dotyczące braku uzgodnienia ekspertyzy z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Nie można zgodzić się z tezami organu odwoławczego zawartymi w uzasadnieniu decyzji i rozwiniętymi w odpowiedzi na skargę dotyczącymi braku uzgodnienia ekspertyzy przeciwpożarowej z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Przede wszystkim wynikający z § 2 ust. 4 cyt. rozporządzenia ciążący na inwestorze obowiązek uzgodnienia sporządzonej ekspertyzy nie może być tak jak twierdzi organ odwoławczy traktowany w kategoriach ,,wymogów czysto formalnych". W postępowaniu zmierzającym do uzyskania końcowej zgody na realizację danego przedsięwzięcia, a takim bez wątpienia jest postępowanie w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę na inwestorze spoczywa szereg obowiązków, które z punktu widzenia celów tego postępowania nie mogą zostać pominięte. Przepisy prawa budowlanego, mające zastosowanie w niniejszej sprawie, nie pozwalają traktować za spełnienie nałożonego na inwestora obowiązku uzgodnienia ekspertyzy przeciwpożarowej z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków tylko samego wystąpienia o uzgodnienie do tego organu, czy też odpowiedzi wymienionego organu (pismo z dnia 20 stycznia 2009 r. WKZ ), w której informuje, że "nie ma kompetencji do opiniowania ekspertyzy technicznej związanej z uzgodnieniem projektu", bez wskazania przez niego organu właściwego w tym zakresie. W niniejszej sprawie przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać warunki i ich usytuowanie (§ 2 us.4) wyraźnie wskazują na wymóg uzgodnienia stosownej ekspertyzy z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Jeżeli wskazany organ w odpowiedzi na wniosek inwestora twierdzi, że nie jest właściwy winien wskazać organ właściwy powołując się na stosowne przepisy. Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się decyzja (pozwolenie konserwatorskie), w której w podstawie prawnej Miejski Konserwator Zabytków we W. powołuje się na porozumienie z dnia 17 listopada 2003r. zawarte pomiędzy Wojewodą D. a Prezydentem W. w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych zadań z zakresu właściwości wojewódzkiego konserwatora zabytków, wskazując tym samym na swoją właściwość zakresie wydania pozwolenia konserwatorskiego. Być może Wojewódzki Konserwator Zabytków we W. uznając się niewłaściwym do wydania uzgodnienia w domyśle miał na uwadze wskazane porozumienie. Ale kwestia ta winna być wyjaśniona - przy udziale inwestora i Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. - przez organy orzekające w sprawie. Nie można zatem twierdzić, że inwestor w przypadku naruszenia prawa przez organ uzgadniający polegające na nienależytym informowaniu strony ( art. 9 k.p.a.) nie będzie w stanie uzyskać pozwolenia na budowę, albowiem istnieją ku temu stosowne instrumenty prawne pozwalające na realizację praw/uprawnień inwestora (np. skarga na bezczynność organu). W sprawie organ odwoławczy zdaje się również nie dostrzegać różnicy pomiędzy wymaganą na podstawie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego decyzją Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 czerwca 2008 r. - pozwolenie konserwatorskie na przeprowadzenie planowanej inwestycji, a uzgodnieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z § 2 ust. 4 cyt. rozporządzenia. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji architektoniczno- budowlanej jest zobowiązany, zgodnie z zasadą informowania strony o okolicznościach prawnych sprawy, dokonać ustaleń dotyczących treści powołanego wyżej porozumienia z dnia 17 listopada 2003r. i wyjaśnić, czy w jego postanowieniach znajduje się przeniesienie kompetencji wynikające z przepisu § 2 ust. 2 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych na inny organ. Podkreślić przy tym należy, że w tej sytuacji faktycznej (brak jednoznacznego ustalenia właściwości organu w sprawie uzgodnienia) nie będzie miał zastosowania przepis art. 32 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Wojewoda D. wydając decyzję z dnia 25 lutego 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 9 września 2008 r. uznał, że planowane zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru Starego Miasta w rejonie Rynku i Placu Solnego - część A, zatwierdzonym w dniu 12 czerwca 2003 r. uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia Nr X/202/03 i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego Nr 126 z 2003 r., poz. 2251. W cenie Sądu stanowisko organów w tym zakresie uznać należy za naruszające prawo, albowiem organy nie rozważyły wszechstronnie kwestii zgodności z planem miejscowym planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Organy obu instancji wyraźnie ograniczyły swoje rozważania tylko do badania zgodności inwestycji z treścią § 44 wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zakres badania podejmowanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego jest bardzo wąski, niemniej jedynym z kryteriów oceny, do którego może odwołać się organ w trakcie badania, jest zgodność projektu z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przypomnieć należy, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną - jak zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, zabytków budowy systemów komunikacji, infrastruktury technicznej, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Natomiast w części szczegółowej przybierają formę konkretną ustalając bezpośrednio w terenie granice obszarów i linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. W niektórych przypadkach ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą zawierać przepisy techniczno - budowlane, komplementarne w stosunku do przepisów zawartych w rozporządzeniach wykonawczych do Prawa budowlanego. Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, oznacza między innymi to, że do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, co powoduje, że zapisy szczegółowe obowiązującego planu, mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o wykładni i kontroli sprzeciwu dokonanego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Strona skarżąca zarzuciła zatwierdzonemu projektowi budowlanemu niezgodność z § 8 ust. 4 wskazanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten, ze względu na umiejscowienie budynków w zabytkowym zespole kompozycyjnym, o którym mowa w § 7 pkt 2 uchwały oraz ze względu na szczególne walory kulturowe i zabytkowe (wskazane w § 44 ust. 3 pkt 1 uchwały), określa w sposób szczegółowy zasady zagospodarowania bloku urbanistycznego oznaczonego na rysunku planu symbolem 23UC, do którego należą działki nr [...] i [...] objęte zaskarżoną decyzją, przewidując w sposób wyraźny (§ 44 ust. 3 pkt 2-7 uchwały) dopuszczalne zmiany zabudowy i jej uzupełnienia na powyższym terenie, w tym także zmiany od strony wnętrza blokowego. W § 8 ust. 4 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalono wyraźny zakaz nadbudowy obiektów zabytkowych, jak i posiadających wysokie wartości kulturowe. W kontekście brzmienia § 8 ust. 4 m.p.z.p. potwierdzenia znajdują zarzuty zawarte w skardze, a świadczące o tym, że organy orzekające w sprawie nie rozważały zgodności z planem miejscowym przedmiotowej inwestycji w sposób wszechstronny. Miejscowy plan zawiera postanowienia, które w sposób precyzyjny wskazują dopuszczalne zmiany zabudowy i jej uzupełnienia na powyższym terenie (por. np. § 44 ust. 3 pkt 2 i 4 uchwały), w tym także zmiany od strony wnętrza blokowego (por. § 44 ust. 3 pkt 5). W tym zakresie pozbawione jest racji stanowisko organu odwoławczego, wskazujące na fakt dokonania uzgodnień z organami ochrony konserwatorskiej, które w opinii organu mają w tych kwestiach decydujące znacznie. Przestrzeganie postanowień przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dokonywanie jego prawidłowego aktu stosowania przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę należy wyłącznie do organu administracji architektoniczno – budowlanej wydającego taką decyzję. Nie można zatem podzielić poglądu organu odwoławczego uznającego, że w przypadku, gdy nie jest oczywiste, jak interpretować dany zapis dotyczący ochrony zabytków, należy wziąć pod uwagę stanowisko tego organu i w przypadku pozytywnego stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków należy uznać, że ten wymóg został spełniony. Organ odwoławczy wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nie wyjaśnił także podnoszonych w odwołaniu a następnie w skardze zastrzeżeń dotyczących rozbieżności dotyczących zakwalifikowania projektowanych przez wnioskodawcę robót budowlanych. Słusznie strona skarżąca dostrzega w dokumentacji sprawy, że kwestia oficyny została potraktowana w sposób dowolny przez organy wydające decyzje oraz dokonujące uzgodnienia. Prowadząc ponownie postępowanie obowiązkiem organu będzie poczynienie wyjaśnień zmierzających do usunięcia wątpliwości w zakresie dopuszczalności traktowania ,,oficyny przy ul. O. [...]" jako odrębnego budynku. Zasadnie strona skarżąca zarzuca organowi odwoławczemu wadliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego dotyczącego wyjaśnienia podnoszonych w odwołaniu zastrzeżeń dotyczących zacieniania lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. O. O. [...]. Jak wynika z analizy akt sprawy organ II instancji pominął stronę skarżącą, nie dokonując zawiadomień o dokonywanych w tym zakresie czynnościach. Słusznie strona skarżąca zarzuca organowi odwoławczemu pozbawienia jej czynnego udziału w prowadzonym uzupełniającym postępowaniu dowodowym dotyczącym przedłożonej przez inwestora pismem z dnia 20 października 2008 r. analizy nasłonecznienia. Organ II instancji, dopuszczając jako dowód załączniki do powyższego pisma w postaci przedmiotowej analizy i rysunków, powinien poinformować stronę skarżącą o powyższym, umożliwiając jej zapoznanie się z nowym zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenie się w jego przedmiocie przed wydaniem decyzji przez ten organ. Jednocześnie rację ma skarżąca spółka, że mimo przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego nadal niewyjaśniona pozostała kwestia ewentualnego zacienienia budynku przy ul. O. O. [...]. Z tych też powodów zasadnym okazał się podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. W pozostałym zakresie zarzuty nie znalazły potwierdzenia. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu II instancji jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przepisem § 2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 10 i art. 7, 77 § 1, 107 § 3 regulujących prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej oraz naruszenie to - zdaniem Sądu - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit ,,a" i ,,c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 210 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.