II OSK 1952/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 467/09 o odrzuceniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania obowiązku zapewnienia możliwości palenia tytoniu w odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 467/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania obowiązku zapewnienia możliwości palenia tytoniu w odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 sierpnia 2009 r. skarżąca spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej - odpisu KRS - aktualnego na dzień złożenia skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania i pouczenia skarżąca spółka nie wykonała przedmiotowego zarządzenia, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym postanowieniem skargę odrzucił. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca spółka zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 49 oraz art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.); 2. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj. art. 29 oraz art. 37 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarga nie zawierała żadnych braków formalnych ponieważ sposób reprezentacji strony skarżącej został należycie udokumentowany. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej podniósł, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi na skutek pomyłki pracownika przyjmującego korespondencję w [...] Sp. z o.o. nie dotarło do pełnomocnika spółki, w terminie pozwalającym na jego wykonanie. W konkluzji skargi kasacyjnej skarżąca spółka wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; 2. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skarga, której nie uzupełniono w terminie braków formalnych, podlega odrzuceniu. Dla prawidłowego nadania biegu wniesionej skargi koniecznym jest ustalenie nie tylko umocowania pełnomocnika do działania w imieniu skarżącego ale także ustalenie sposobu reprezentacji strony skarżącej. Tym samym słusznym było wezwanie pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie odpisu z KRS aktualnego na dzień złożenia skargi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji wobec nieuzupełnienia przez skarżącą spółkę w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (po prawidłowym doręczeniu wezwania wraz z pouczeniem) odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z kolei ustanowiony w sprawie pełnomocnik był uprawniony do skorzystania ze środków prawnych (jak chociażby wniosku o przywrócenie terminu), które umożliwiłyby stronie uniknięcie negatywnych skutków prawnych uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.