I OSK 47/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Kacprzak, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. NSA Leszek Leszczyński (spr.), Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2008r. sygn. akt I SA/Wa 1985/07 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o sprzedaży lokalu 1.oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącej W. G. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1985/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o sprzedaży lokalu uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...]. Uzasadniając ten wyrok Sąd pierwszej instancji podniósł, że nieruchomość położona przy ul. [...], na mocy art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) z dniem 21 listopada 1945 r. przeszła na własność gminy m. st. Warszawy, później Skarbu Państwa. Decyzją z dnia [...] czerwca 1977 r. nr [...] Naczelnik Dzielnicy Warszawa [...] orzekł o sprzedaży S. i Z. małż. K. lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w przedmiotowym budynku wraz z udziałem stanowiącym 0,087 części budynku i urządzeń służących do wspólnego użytku oraz prawa użytkowania wieczystego odnośnie 0,087 części działki oznaczonej nr ewid. [...]. W dniu [...] lipca 1977 r. został sporządzony akt notarialny potwierdzający nabycie prawa własności do opisanego lokalu przez małż. K. od Skarbu Państwa wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku i udziałem w prawie użytkowania wieczystego. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z dnia [...] listopada 1996 r. nr [...] stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r. nr [...] utrzymująca w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 1952 r. nr [...] odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] dawnemu właścicielowi T. Ś. oraz stwierdzające, że wszystkie budynki znajdujące się na wskazanym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa, w określonej w aktach notarialnych części dotyczącej sprzedanych lokali nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w przedmiotowym budynku oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku oraz gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste właścicielom lokali, została wydana z naruszeniem prawa, zaś w pozostałej części stwierdził jej nieważność. Następnie decyzją z dnia [...] października 1997 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uchylił orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 1952 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Burmistrz Gminy Warszawa [...] decyzją z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] ustanowił na rzecz W. G. - następcy prawnego dawnego właściciela - użytkowanie wieczyste do udziału wynoszącego 0,295 części gruntu o pow. 435 m2, oznaczonego jako działka nr [...] oraz do analogicznej części budynku - w którym sprzedane zostało 10 spośród 17 lokali mieszkalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie po rozpoznaniu wniosku W. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy Warszawa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1977 r., decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nie dotyczyło lokalu nr [...], co oznaczało, iż przywrócenie stanu prawnego nastąpiło jedynie w odniesieniu do części nieruchomości, która dotyczyła nie sprzedanych lokali (oraz praw im przynależnych). W odniesieniu natomiast do części nieruchomości (obejmującej sprzedane lokale, w tym lokal nr [...]) decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r. pozostała i pozostaje nadal w obrocie prawnym. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie - po rozpoznaniu wniosku W. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy - decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] utrzymało w mocy w/w decyzję. Kolegium ponownie wskazało, że stwierdzenie nieważności dotyczyło jedynie części decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej i nie odnosiło się do lokalu nr [...] co oznacza, że przywrócenie stanu prawnego nie nastąpiło do tej części nieruchomości, zatem Skarb Państwa mógł nią dysponować. Przechodząc do rozważań merytorycznych Sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że organ zaniechał poinformowania stron o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy celem zgłoszenia ewentualnych wniosków czy zajęcia stanowiska w sprawie, czym naruszył art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. nr 98, poz. 1071) zwanym dalej "k.p.a.". Stwierdził także, że Kolegium naruszyło art. 156 k.p.a., z uwagi na nie rozważenie tego, czy kontrolowana decyzja nie jest dotknięta jedną z wad nieważności wyliczonych w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a., ograniczając się do oceny przesłanki nieważności decyzji powołanej we wniosku o stwierdzenie nieważności. Ponadto Sad pierwszej instancji zwrócił uwagę, że uzasadnienia kontrolowanych decyzji nie odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. co nie pozwala na dokonanie przez Sąd oceny prawidłowości działań organu nadzoru m.in. z uwagi na brak możliwości ustalenia czy organ ten badał przedmiotową decyzję pod kątem istnienia przesłanek pozytywnych ustanowionych w art. 156 § 1 k.p.a. Powyższe uchybienia w ocenie Sądu pierwszej instancji uzasadniają uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło skargę kasacyjną od tego wyroku, zarzucając Sądowi, że wydał on go z naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przez bezpodstawne przyjęcie, że w każdym przypadku w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego organ administracji publicznej winien przeprowadzić własne szczegółowe rozważania co do tego, czy kontrolowana decyzja nie jest dotknięta jedną z wad nieważności wyliczonych wyczerpująco w art. 156 § 1 pkt 1 do 6 k.p.a. i dać temu wyraz w treści uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że nieprawidłowe uzasadnienie wydanych przez Kolegium decyzji uniemożliwiło Sądowi dokonania oceny prawidłowości działania organu odwoławczego gdyż, jak podniósł Sąd "(...)nie jest możliwe ustalenie czy organ ten badał przedmiotową decyzję pod kątem istnienia przesłanek pozytywnych ustanowionych w art. 156 § 1 k.p.a., czy też takiej kontroli zaniechał ograniczając się do oceny przesłanki nieważności decyzji podanej we wniosku o stwierdzenie nieważności.", co miało na tyle istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją Kolegium, aby stanowić podstawę do uchylenia prawidłowych i zgodnych z prawem decyzji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez bezpodstawne uznanie, że zaniechanie przez Kolegium w postępowaniu nadzorczym poinformowania stron o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy celem zgłoszenia ewentualnych wniosków czy zajęcia stanowiska w sprawie miało, przy uwzględnieniu pozostałych okoliczności sprawy, na tyle istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją Kolegium, aby stanowić podstawę do uchylenia prawidłowych i zgodnych z prawem decyzji. Mając na uwadze powyższe uchybienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie powołując się na art. 188 p.p.s.a. wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca negując zasadność podniesionych w niej zarzutów wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują. Wynikająca z art. 183 p.p.s.a. zasada związania sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że sąd ten jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym z tej skargi, określającym przedmiot zaskarżenia jak i podstawy zaskarżenia z art. 174 p.p.s.a. Wskazane w art. 174 p.p.s.a. podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych – poza podniesionymi w skardze kasacyjnej – wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna będąca przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie oparta została na drugiej ze wskazanych wyżej podstaw kasacyjnych, to jest naruszeniu przepisów postępowania. Skuteczność skargi kasacyjnej opartej na zarzucie zawartym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zależy od tego czy autor skargi kasacyjnej odniósł zarzuty do przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, wskazał te przepisy, uzasadnił ich naruszenie i wyjaśnił jaki był możliwy, istotny wpływ naruszenia wskazanych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego na wynik sprawy – treść wyroku. Autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powinien więc uzasadniając go wywieść, że gdyby nie było naruszenia wskazanych przez niego przepisów postępowania sądowoadministracyjnego to wyrok – co do istoty – byłyby odmiennej treści niż ten, który został zaskarżony (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1445/2007 – LexPolonica nr 2026490 czy wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 688/2008 – LexPolonica nr 2056365). W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej wskazując naruszony, w jego ocenie, przepis postępowania sądowoadministracyjnego i decydujące zdaniem autora skargi kasacyjnej o jego naruszeniu, przepisy postępowania administracyjnego, wyjaśniając na czym naruszenia te polegały, nie wywiódł jak naruszenia te wpłynęły na treść zaskarżonego wyroku. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił więc jaki był możliwy i istotny wpływ naruszenia wymienionych przez niego w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów na treść zaskarżonego wyroku. Nie można bowiem za takie wyjaśnienie uznać zamieszczonego w skardze kasacyjnej stwierdzenia, że naruszenie wskazanych przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej opartej na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jak była już mowa o tym powyżej, należy wykazać, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając na uwadze unormowanie art. 183 § 1 p.p.s.a. już tylko ta wadliwość zarzutów skargi kasacyjnej nie pozwala na jej uwzględnienie a tym samym na uznanie, że opiera się ona na usprawiedliwionych podstawach. Ponadto należy podnieść, że autor skargi kasacyjnej, odwołując się do naruszenia wskazanych przepisów postępowania, powołał się na art. 188 ustawy p.p.s.a., na gruncie którego Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę, jeśli zarzuty okazały się skuteczne wyłącznie w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa materialnego, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Niezależnie od przedstawionej powyżej wadliwości zarzutów skargi kasacyjnej dwa spośród trzech podniesionych w niej zarzutów nie zasługują na uznanie ich za usprawiedliwione także z innych powodów. Nie można podzielić oceny autora skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 156 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organ administracji prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego powinien zawsze rozważyć czy nie zachodzą poszczególne przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. w sytuacji gdy, zdaniem autora skargi kasacyjnej, wniosek o stwierdzenie nieważności zakreśla granice kontroli aktu administracyjnego, któremu zarzuca się nieważność. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bowiem przekonanie, że organ administracji orzekający w postępowaniu o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego nawet jeżeli uważa, że wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności przesłanki nieważności nie są zasadne, ma obowiązek dokonać oceny aktu administracyjnego pod kątem tych przesłanek, co więcej – ma obowiązek zbadać z urzędu, czy nie zachodzą wszystkie przesłanki nieważności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., a nie tylko te wskazane we wniosku strony (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 562/2008 – LexPolonica nr 2056309). Wniosek strony w sprawie o stwierdzenie nieważności jak i jego uzasadnienie nie jest bowiem wiążący dla organu administracji (por. tezę 2 wyroku NSA z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1889/97 – Lex nr 47887). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji badając legalność stosowania przez Kolegium art. 156 k.p.a. nie ustrzegł się jednak błędu. Otóż wadliwie przyjął on, że naruszenie przez organ administracji art. 156 k.p.a. miało miejsce z innych przyczyn niż podniesiono w skardze. Skarga inicjująca w niniejszej sprawie pierwszoinstancyjne postępowanie sądowoadministracyjne zawiera bowiem trzy zarzuty wskazujące na wadliwość decyzji, której dotyczyła skarga w związku z wydaniem jej bez dokonania w istocie oceny tego czy decyzja Naczelnika Dzielnicy Warszawa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1977 r. w sposób rażący nie narusza prawa bądź nie jest obarczona innymi wadami skutkującymi jej nieważnością. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Kolegium powinno dokonać badania legalności tej decyzji pod kątem tego, czy nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa bądź czy nie jest ona obarczona innymi kwalifikowanymi wadami prawnymi (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1309/2008 - niepublikowany). Brak zaś takiej oceny świadczy tak o wadliwości decyzji objętej skargą jak i naruszeniu przez organ ją wydający art. 156 k.p.a. Podkreślić jednak należy, że przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że naruszenie art. 156 k.p.a. miało miejsce z innych przyczyn niż podniesiono w skardze, nie ma wpływu na ocenę jego wyroku. Sąd ten zasadnie bowiem przyjął, choć wskazał na inne przyczyny, że naruszony został w kontrolowanym przezeń postępowaniu administracyjnym art. 156 k.p.a. Nie do zaakceptowania jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i to nie tylko ze względu na to, iż autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Otóż Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję utrzymaną nią w mocy naruszyło art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie przez Kolegium art. 107 § 3 k.p.a. stanowi konsekwencję naruszenia przez ten organ administracji art. 156 § 1 k.p.a. i polega na niezamieszczeniu w uzasadnieniu obu decyzji rozważań dotyczących tego czy decyzja Naczelnika Dzielnicy Warszawa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1977 r. jest obarczona wadami, które skutkowałyby jej nieważnością. Uzasadnienia obu decyzji w istocie nie wyjaśniają dlaczego Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą wymienione w art. 156 § 1 pkt od 1 do 6 k.p.a. podstawy nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy Warszawa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1977 r. Tak skonstruowane uzasadnienia obu decyzji Kolegium odzwierciedlają jednak proces decyzyjny, który w przedmiotowej sprawie był udziałem tego organu administracji. Skoro zaś w przedmiotowej sprawie Kolegium nie objęło procesem decyzyjnym badania występowania przesłanek nieważności, odnosząc się w uzasadnieniu tylko do tej okoliczności, na którą wskazuje wniosek, to co do zasady nie można czynić mu z tego powodu zarzutu, że uzasadnienie jego decyzji, nie odnosząc się do przesłanek nieważności, uniemożliwia sądowoadministracyjną kontrolę jego działania w przedmiotowej sprawie. Z tego powodu za nietrafne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że naruszenie przez Kolegium art. 107 § 3 k.p.a., którego to stanowiska Sąd pierwszej instancji nie umotywował w uzasadnieniu wyroku, uniemożliwia sądowoadministracyjną kontrolę legalności działania tego organu w przedmiotowej sprawie. Gdyby bowiem tak było w istocie to Sąd pierwszej instancji nie skonstatowałby, że w sprawie doszło do naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. Mimo tego, że Sąd pierwszej instancji nie umotywował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego uznał, iż Kolegium naruszyło art. 107 § 3 k.p.a. oraz wadliwie przyjął, że uzasadnienia obu decyzji Kolegium uniemożliwiają sądowoadministracyjną kontrolę legalności działania tego organu w przedmiotowej sprawie to jednak, ze względu na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. oraz treść skargi kasacyjnej, nie można usunąć z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. W skardze kasacyjnej nie podniesiono bowiem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z innym przepisem postępowania, a tylko ten, należycie uzasadniony zarzut mógłby skutkować rozważeniem usunięcia z obrotu prawnego wyroku Sądu pierwszej instancji. O ile jednak zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 156 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. są niezasadne nie tylko ze względu na to, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby naruszenia te w sposób istotny wpływały na treść zaskarżonego wyroku, o tyle zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. a właściwie, jak wynika z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. ma inny charakter. Sądowi pierwszej instancji umknęło bowiem w ramach dokonanej kontroli to, że o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. można mówić jedynie wówczas, gdy strona powołująca ten argument wykaże, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności procesowej (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 – ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157), albo gdy sąd samodzielnie, na gruncie art. 134 p.p.s.a., taki związek dostrzeże. Sąd powinien zatem na taki skutek się powołać, czego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie uczynił. Z kolei jednak także w treści skargi kasacyjnej ani nie jest wskazany bezpośrednio ani też nie wynika z jej uzasadnienia, możliwy wpływ tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia sądu. W związku z tym, również ten zarzut nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Wobec powyższej argumentacji, uznając, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Z końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że organ administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dokona oceny kwestionowanej decyzji w kontekście przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem także (ponownie) przesłanki rażącego naruszenia prawa. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).