II SA/Łd 606/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. G. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 59, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. G. i W. G. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego przy ul. A [...] w Ł. na działkach nr 247/9, 248/4 i 247/8, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W sprawie ustalono, iż na wniosek P. B. wszczęte zostało postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego przy ul. A [...] w Ł. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz w wyniku analizy prawnej i urbanistycznej wyznaczonego obszaru analizowanego decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. W wyniku rozpoznania odwołania M. G. i W. G., właścicieli nieruchomości przy ul. A [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazując na zasadność podjętego rozstrzygnięcia Kolegium zwróciło uwagę na nieprawidłowe ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy, brak określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu planowanego budynku. Organ odwoławczy zaznaczył nadto, iż wyjaśnić należy kwestie obsługi komunikacyjnej inwestycji wobec braku tytułu prawnego do drogi wewnętrznej, przez którą inwestor posiada dostęp do drogi publicznej. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]r. ustalił warunki dla planowanej inwestycji mając na uwadze wskazania organu odwoławczego i po ponownej analizie materiałów sprawy oraz złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia użytkownika wieczystego działki nr 247/8, w którym wyraził zgodę na korzystanie przez P. B. z działki 247/8 jako dojazdu do działki 247/9. Jako integralną część decyzji organ załączył mapę, wynik analizy urbanistycznej oraz postanowienie własne z dnia 31 marca 2008r. uzgadniające w obszarze przyległym do pasa drogowego ulicy A projekt decyzji o warunkach zabudowy pod warunkiem, że obsługa komunikacyjna nieruchomości dla dojazdów, dostaw odbioru towarów nie będzie odbywała się z ulicy A. Uzasadniając organ przeprowadził analizę spełnienia warunków z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wywiódł, iż istnieje zabudowa, która pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy tak, aby kontynuowała ona cechy istniejącej zabudowy. Teren inwestycji ma również dostęp do drogi publicznej tj. do ulicy A poprzez drogę wewnętrzną na działce nr 247/10 stanowiącej własność Gminy, do B i ulicy C poprzez drogi wewnętrzne stanowiące własność Skarbu Państwa, do ulicy E również poprzez drogi wewnętrzne stanowiące własność Skarbu Państwa, natomiast wobec faktu, iż inwestor rozszerzył teren inwestycji o działkę 247/8, a dopiero na etapie pozwolenia na budowę powinien wykazać się prawem do terenu inwestycyjnego na cele budowlane, to można uznać ten warunek za w pełni spełniony. Wnioskodawca przedstawił również pisma od gestorów sieci o możliwości zaopatrzenia inwestycji w media z sieci miejskich. Ustalono, że teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia, uzyskano również inne konieczne przepisami uzgodnienia. Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik M. G. i W. G., wnosząc o uchylenie jej w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik wyjaśnił, iż mocodawcy są właścicielami nieruchomości przy ul.A [...] tj. działki nr 471/2, która graniczy z działkami nr 247/9 i 248/4. Pełnomocnik wskazał, iż zaskarżona decyzja narusza interes jego mocodawców oraz obowiązujące przepisy prawa, ponieważ określa nieprawidłowy wskaźnik powierzchni zabudowy, który wyznaczono dla wszystkich trzech działek, podczas gdy z analizy graficznej wynika, iż linia przyszłej zabudowy obejmuje jedynie działki 247/9 i 248/4. Działka 247/8 jest bowiem działką drogową i stanowi element ciągu pieszego D i w celu zapewnienia ładu przestrzennego jej charakter nie powinien ulec zmianie. Odwołujący się podnieśli, iż nadal nie została wyjaśniona kwestia infrastruktury komunikacyjnej, decyzja wskazuje bowiem, iż obsługa komunikacyjna będzie się odbywać poprzez drogę wewnętrzną D, jednakże wskazując poprzez które działki inwestycja ma dostęp do drogi publicznej pominięto działkę nr 247/8, zaś dostęp do drogi jest niemożliwy bez tej działki. Nadto nie jest możliwy wjazd na teren nieruchomości inwestycyjnej poprzez istniejący od D wjazd gospodarczy, gdyż ta droga wewnętrzna nie posiada włączenia w ul.A, zatem obsługa komunikacyjna nie jest możliwa ta drogą. Odwołujący zwrócili uwagę, iż nadal nie została wyjaśniona kwestia istnienia tytułu prawnego do korzystania z działki nr 247/8, na co wskazywał już organ odwoławczy w swej decyzji kasacyjnej. Pełnomocnik strony podkreślił, iż nie można mówić o dostępie do drogi publicznej wobec wyraźnego braku zgody zarządy drogi wewnętrznej D. Postanowieniem z dnia 31 marca 2008r. Zarząd Dróg i Transportu uzgodnił projekt decyzji o warunkach, jednakże pod warunkiem, że obsługa komunikacyjna nieruchomości dla dojazdów, dostaw i odbioru towarów nie będzie się odbywała z ul.A. W dokumencie tym widnieje również zapis, iż z uwagi na to, że D jest drogą wewnętrzną pozostającą we władaniu Urzędu Miasta Ł. obsługę komunikacyjną z drogi wewnętrznej należy uzgodnić z zarządcą drogi. Z kolei, w piśmie z dnia 22 sierpnia 2008r. zarządca poinformował, iż nie widzi możliwości obsługi komunikacyjnej od strony D, zatem warunek, pod którym dokonano uzgodnienia projektu decyzji przez Zarząd Dróg i Transportu nie został spełniony. Strona podniosła nadto, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej nie uwzględniły przyjętego w dniu 14 lipca 2004r. "Uproszczonego lokalnego programu rewitalizacji wybranych terenów śródmiejskich oraz pofabrycznych Łodzi na lata 2004-2013", który zakłada utworzenie na terenie D atrakcyjnego ciągu pieszego i rowerowego oraz miejsc odbywania się zgromadzeń publicznych i koncertów. Samorządowe Kolegium Odwoławczego rozstrzygając o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. wskazał na podstawy faktyczne i prawne własnej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium zgodziło się, iż działka nr 247/8 jest działką drogową, która nie może zostać zabudowana, niemniej jednak ustalając wskaźnik zabudowy organ I instancji miał na uwadze i tę okoliczność, co wynika z uzasadnienia jego decyzji. Organy administracji nie są upoważnione do swobodnej interpretacji wniosku inwestora, a skoro wymienione zostały w nim trzy działki, to organ nie mógł ograniczyć się jedynie do terenu rzeczywiście możliwego do zabudowy. Zdaniem Kolegium do zaakceptowania jest wskazanie jako terenu inwestycji obszaru obejmującego wszystkie trzy działki i jednocześnie wykreślając linię zabudowy ograniczyć zabudowę jedynie do działek budowlanych nr 248/4 i 247/9, nadto tak wyznaczony obszar zabudowy nie pozwoli na przekroczenie średniego wskaźnika zabudowy. Organ odwoławczy wskazał dalej, iż nie budzi wątpliwości kwestia obsługi komunikacyjnej inwestycji, zgodnie z wnioskiem ma ona odbywać się od D, która jest drogą wewnętrzną i w tym zakresie podtrzymuje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...]r., iż w przypadku gdy teren inwestycji przylega do drogi wewnętrznej nie jest potrzebne uzgodnienie projektu decyzji z jej zarządcą, gdyż art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiący o uzgodnieniach, wskazuje na właściwego zarządcę drogi, przez którego stosownie do art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych rozumieć należy zarządcę wymienionych tam, kategorii dróg publicznych, a nie drogi wewnętrznej. W tej sytuacji nie ma podstaw do uzgodnienia projektu decyzji z Referatem Komunalnym Urzędu Miasta Ł., władającym tą drogą wewnętrzną, pismo tego organu z dnia 22 sierpnia 2008r. zawierające negatywne stanowisko na korzystanie z D nie może być traktowane jako wymagane prawem uzgodnienie w trybie art. 106 Kpa wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Stanowisko Referatu zostało oparte na założeniu, iż brak jest możliwości dojazdu do planowanej inwestycji poprzez D, z uwagi na istniejące w tej części zagospodarowanie pasażu. Przy czym fakt, iż pasaż stanowi ciąg pieszy nie wyklucza realizacji dostaw i odbioru towaru a nawet dojazdu do mieszczących się w pasażu firm. Organ zwrócił uwagę, iż na parkingu w pasażu usytuowany jest zakaz ruchu wszelkich pojazdów, który informuje, iż zakaz ten nie dotyczy mieszkańców, właścicieli, najemców w D oraz zaopatrzenia, w tym stanie nie jest zrozumiałe stanowisko Referatu wobec oczywistej możliwości korzystania z ciągu komunikacyjnego przez określoną grupę podmiotów, do których zaliczony zostanie również inwestor, gdyż na etapie pozwolenia na budowę obowiązany będzie wykazać się prawem do korzystania z nieruchomości na cele budowlane. Nadto, nie można uznać za wiążącego stanowiska Zarządu Dróg i Transportu zawartego w postanowieniu z dnia 31 marca 2008r., jest to jedynie informacja, sformułowanie takiego warunku wykraczałoby poza kompetencje Zarządcy i zakres dokonywanego uzgodnienia. Po analizie materiałów sprawy za spełniony organ uznał warunek dostępu do drogi publicznej, ma ona dostęp do dróg publicznych tj. placu B i dalej do ul.C i ul.E realizowany poprzez drogę wewnętrzną D działkę nr 247/8 będącą w użytkowaniu Spółki "A" oraz działkę 247/10 stanowiącą własność gminy i pozostającą we władaniu Referatu Komunalnego Urzędu Miasta Ł. Podkreślił, iż w dniu 29 stycznia 2009r. inwestor złożył do akt podpisane przez członka zarządu Spółki "A" oświadczenie o wyrażeniu zgody na korzystanie przez inwestora z działki 247/8 jako dojazdu do działek 247/9 i 248/8, które uznało za wystarczające dla przyznania, iż teren inwestycji posiada zarówno faktyczny jak i prawny dostęp do drogi publicznej. Kończąc Kolegium wyjaśniło, iż jedynie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu zakreśla warunki, których spełnienie umożliwia wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, w konsekwencji wskazywany przez odwołujących program rewitalizacji terenów śródmiejskich nie kształtuje zabudowy, pozostaje bez wpływu na możliwość zagospodarowania terenu inwestycji. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. została zaskarżona przez M. G. i W. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zarzucili naruszenie §5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez określenie wskaźnika zabudowy dla wszystkich trzech działek w sytuacji, gdy działka nr 247/8 jest działką drogową. Nadto art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na uznanie, iż teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, jak również art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 w/w ustawy poprzez dopuszczenie wskaźnika zabudowy dla działki, która jest działka drogową. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący powtórzyli argumentację odwołania, nadto podkreślili, iż ustalenia decyzji o warunkach zabudowy winny być precyzyjne i jednoznaczne, stąd nie jest prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, iż w części opisowej analizy zostało wyjaśnione ustalenie wskaźnika zabudowy dla wszystkich trzech działek, zdaniem skarżących winno to konkretnie wynikać z decyzji. Strona wskazała, iż nadal nie została wyjaśniona kwestia komunikacji, zwróciła uwagę, iż nie jest możliwy wjazd na teren nieruchomości inwestycyjnej przez istniejący od D wjazd gospodarczy, gdyż ta droga wewnętrzna nie posiada włączenia w ul.A, obsługa komunikacyjna nie jest zatem możliwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podkreślić należy, iż sąd administracyjny zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd może dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Kontrolując zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji Sąd dopatrzył się szeregu uchybień, które obligowały do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji tak organu I jak i II instancji. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł., który po ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-biurowego planowanej do realizacji w Ł. przy ul.A [...] na działach nr 247/9, 248/4 i 247/8. Postawę materialno-prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie bowiem do art. 4 ust. 2 w/w ustawy określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dalej, zgodnie z art. 59 ust. 1 powołanej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei w myśl art. 61 w/w ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie. Zatem decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, jednocześnie jednak jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 powołanej ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Każdy przypadek wymagający pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy Prawo budowlane musi być poprzedzony wydaniem decyzji na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla bowiem wyłącznie pewne ramy postępowania, określa wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, iż inwestycja powstanie, bowiem dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z samą budową. Z tych względów w decyzji o warunkach zabudowy określone są zarówno wymagania dotyczące przyszłej budowy, jej wpływu na środowisko, nieruchomości sąsiednie, wymagania w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich. Decyzja ta wydawana jest natomiast wyłącznie po przeprowadzeniu analizy architektoniczno-urbanistycznej i ustaleniu w jej wyniku, iż spełnione są łącznie wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przeprowadzonej w myśl uregulowania zawartego w art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 w/w ustawy. W warunkach niniejszej sprawy zaznaczyć należy, iż stosownie do art. 64 ust. 1 w/w ustawy do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym art. 54 ustawy, który wskazuje jakie elementy taka decyzja określa, wśród nich warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej (art. 54 pkt 2c w/w ustawy). Jest to o tyle istotne, iż organ I instancji rozpatrując wniosek inwestora z dnia 19 lipca 2007r., działając w myśl art. 54 pkt 2c w/w ustawy w związku z §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 104, poz. 1589) określił w pkt 3 warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, wskazując, iż obsługa komunikacyjna inwestycji, zgodnie z postanowieniem Zarządu Dróg i Transportu z dnia 31 marca 2008r. odbywać się będzie poprzez drogę wewnętrzną Pasaż D. Określił także, iż miejsca postojowe dla samochodów osobowych należy zlokalizować poza pasem drogi publicznej, w liczbie co najmniej 15 miejsc na 1000m² powierzchni użytkowej obiektu. W ocenie Sądu nie została należycie wyjaśniona kwestia dostępu do drogi publicznej terenu planowanej inwestycji i jego skorelowania z planowanymi miejscami postojowymi, które miałyby zostać zlokalizowane poza pasem drogi publicznej. Z postanowienia Zarządu Dróg i Transportu z dnia 31 marca 2008r. wynika, iż obsługa komunikacyjna dla dojazdów, dostaw i odbioru towaru nie będzie odbywała się od ulicy A, a zatem poprzez drogę wewnętrzną Pasaż D. Natomiast Urząd Miasta Ł. w piśmie z dnia 22 sierpnia 2008r. negatywnie zaopiniował komunikację z Alei D. W konsekwencji powyższych postanowień oraz w świetle usytuowania działki inwestycyjnej konieczne jest wyjaśnienie możliwości rzeczywistej komunikacji, zarówno poprzez ciąg pieszy, a wobec określenia miejsc postojowych także poprzez ciąg komunikacji dla pojazdów, które muszą mieć realną możliwość skorzystania z wyznaczonych miejsc. Określenie przez organ I instancji miejsc parkingowych wymusza istnienie dostępu dla komunikacji kołowej, a skoro tak to inwestor winien wykazać się prawem do dysponowania dojazdem do takich miejsc. Niewątpliwie dojazd taki nie jest możliwy od strony ulicy A, z kolei od D inwestor nie uzyskał pozytywnej opinii Urzędu Miasta Ł. Inwestor nie wykazał się żadnym dokumentem, z którego wynikałoby prawo do korzystania z innej nieruchomości celem uzyskania dostępu do wyznaczonych miejsc parkingowych. Jednocześnie nie kwestionował określenia przez organ przedmiotowych miejsc parkingowych, zatem przystał na ich wyznaczenie. Organ wskazywał, iż inwestor będzie miał dostęp do swojej posesji, jako jej właściciel, poprzez D, jednakże w tej uprzywilejowanej grupie znajdują się wyłącznie mieszkańcy, właściciele, najemcy oraz zaopatrzenie nieruchomości, nie jest zatem możliwe skomunikowanie się z wyznaczonymi miejscami postojowymi podmiotów nie zakwalifikowanych do tej grupy. W ocenie Sądu, ustalenie warunków obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury komunikacyjnej nie zostało poprzedzone wystarczającymi ustalenia umożliwiającymi obiektywną ocenę, iż ustalone warunki są realnie możliwe do wypełnienia. Okoliczność ta stanowiła zasadniczy przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 czerwca 2009r., sygn.akt II OSK 1016/08, który jednoznacznie stwierdził, że dostęp do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to prawnie zagwarantowana możliwość korzystania z określonego terenu jako dojazdu do drogi publicznej. W realiach rozpoznawanej sprawy jest to o tyle istotne, że planowana inwestycja winna być skomunikowana z drogą publiczną poprzez Pasaż D, zaś komunikacja ta obejmować musi ruch pojazdów. W tej sytuacji, organ ponownie rozpoznając sprawę winien skupić się na ostatecznym i wyczerpującym wyjaśnieniu tej kwestii, w sposób umożliwiający jednoznaczną ocenę czy planowana inwestycja spełnia wszystkie wymienione w art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy warunki, gdyż jedynie w takiej sytuacji jest prawnie dopuszczalne wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Winien kierować się zasadą prawdy obiektywnej i podjąć wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrać a następnie rozpatrzeć cały materiał sprawy w świetle przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie sporządzić uzasadnienie będące odzwierciedleniem przeprowadzonych czynności, poczynionych ustaleń i wywiedzionych wniosków. W szczególności organ obowiązany będzie dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1981r., sygn.akt SA 810/81, publ. ONSA 1981/1/45). Za niezasadne należało natomiast uznać pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do wskazanej przez organ powierzchni zabudowy przedmiotowych działek oraz sprzeczności pomiędzy treścią wydanej przez organ I instancji decyzji, a ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 lipca 2004r. Nr XXXIV/568/04 w sprawie przyjęcia "Uproszczonego lokalnego programu rewitalizacji wybranych terenów śródmiejskich oraz pofabrycznych Łodzi na lata 2004-2013". W odniesieniu do tego ostatniego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego powyżej wyroku z dnia 22 czerwca 2009r., sygn.akt II OSK 1016/08, jednoznacznie stwierdził, że wymieniona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego i jej treść nie może być brana pod uwagę przez organy administracji przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Wyliczenie natomiast przez organ dopuszczalnej powierzchni zabudowy w stosunku do wszystkich objętych decyzją działek dokonane zostało prawidłowo, uzasadnione w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, a w konsekwencji nie można uznać, że narusza prawo w zakresie wskazanym w skardze. Z uwagi na wyżej wskazane naruszenia prawa Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ar