I SA/Sz 608/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. sprawy ze skargi G. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego G. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia[...] , Nr [...] , po rozpatrzeniu sprawy na skutek zażalenia G.M. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach[...] , [...] i [...] - orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, działający jednocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku G. M. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach:[...] , [...] , [...] , obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. Zawiadomieniem z [...] r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego G. M. w Banku [...] we W.. Kopię tego zawiadomienia wraz z odpisami opisanych powyżej tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu [...] Pismem z [...] r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ, że nie prowadzi rachunku bankowego dla zobowiązanego. Wobec powyższego, zawiadomieniem z[...] ., organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej zobowiązanego, wynikającej z usług świadczonych przez G. M. na rzecz P. Spółki z o.o. z siedzibą S.. Dłużnik zajętej wierzytelności odpowiadając na zajęcie, pismem z [...] poinformował organ egzekucyjny, iż uznaje zajętą wierzytelność, zaznaczając jednocześnie, że w chwili obecnej nie posiada zobowiązań wobec firmy T. G. M., lecz po powstaniu zobowiązań będzie realizować przedmiotowe zajęcie egzekucyjne. Ponadto Spółka podała, że wobec G. M. dokonane zostało zajęcie wynagrodzenia za pracę przez Komornika Sądowego z tytułu egzekucji innych należności o sygn. akt [...] G. M., pismem z[...] ., wystąpił do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach:[...].[...].[...], z uwagi na to, iż stosownie do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło przedawnienie zobowiązania egzekwowanego na podstawie tych tytułów. W ocenie zobowiązanego, powyższe wynika z faktu, iż (cyt.) "organ podatkowy nie dokonał żadnego skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego, który spowodował pomniejszenie zaległego zobowiązania". Nie zgadzając się ze stanowiskiem strony, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia[...] . odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. G. M. pismem z [...] ., wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji, wskazując na przedawnienie egzekwowanego zobowiązania. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, żalący się podniósł, że zajęcie wierzytelności w P. Spółce z o.o. z dnia [...] dotyczy wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług, których nie ma (umowa została rozwiązana z dniem[...] .), zaś oświadczenie dłużnika zajętej wierzytelności zostało podpisane przez osobę do tego nieuprawnioną. Powyższe, zdaniem zobowiązanego, oznacza, że nie doszło do zastosowania środka egzekucyjnego, a co za tym idzie przerwania biegu terminu przedawnienia egzekwowanych należności. Dyrektor Izby Skarbowej, po przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie stwierdził wystąpienia żadnej z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, określonych w art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a."). Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania zarzutu strony w kwestii przedawnienia dochodzonych należności. Organ stwierdził, że chociaż w myśl art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwanej dalej "O.p.") egzekwowane zobowiązanie G. M. z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. przedawniłoby się z dniem[...] ., to jednak w sprawie - stosownie do art. 70 § 4 O.p. - zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności w P. Spółce z o.o., przerywając tym samym pięcioletni bieg terminu przedawnienia. Zauważył przy tym, że powyższa czynność organu egzekucyjnego była już przedmiotem oceny organu odwoławczego, w związku ze złożoną przez zobowiązanego skargą na czynności egzekucyjne. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] oddalił skargę strony, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Rozstrzygnięcie to zostało zaś zaskarżone do Ministra Finansów. Odnosząc się do kwestii złożonego oświadczenia dłużnika zajętej wierzytelności, organ odwoławczy, powołując się na przepisy art. 89 u.p.e.a., wyjaśnił na wstępie, na czym polega zajęcie wierzytelności pieniężnej innej niż określona w art. 72-85 u.p.e.a. oraz wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż Spółka z o.o. P. - odpowiadając pismem z [...] na zawiadomienie o zajęciu z dnia [...] . przysługującej G. M. wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług - uznała przedmiotowe zajęcie. Co prawda w piśmie tym podano, że na dzień sporządzania przedmiotowej odpowiedzi Spółka nie posiadała żadnych zobowiązań wobec G. M., ale równocześnie zobowiązano się, że z chwilą powstania takiego zobowiązania Spółka będzie realizować owo zajęcie. Przedmiotowe oświadczenie dłużnika zajętej wierzytelności zostało podpisane przez księgową - B. B.. Organ odwoławczy nie podzielił przy tym stanowiska żalącego się, iż nie miała ona do tego uprawnień, gdyż nie jest upoważniona do reprezentowania spółki na zewnątrz. Do protokołu kontroli, którą organ egzekucyjny przeprowadził u dłużnika zajętej wierzytelności w dniu [...] główna księgowa reprezentująca Spółkę P. - A. S. oświadczyła bowiem, że jakkolwiek B. B. nie posiadała pisemnego upoważnienia do udzielania w jej imieniu odpowiedzi na przedmiotowe zajęcie egzekucyjne, to jednak nie przekroczyła w tym zakresie swoich uprawnień. Powyższe wynika z faktu, iż do części zadań - w tym udzielenia odpowiedzi o której mowa w art. 89 § 3 u.p.e.a. - wyżej wymieniona miała ustne upoważnienie Spółki. Odnosząc się natomiast do zawartej w przedmiotowym oświadczeniu kwestii braku (na dzień sporządzania przedmiotowego pisma) zobowiązań wobec G. M. organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowe zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu dostaw, robót i usług (art. 89 § 2 u.p.e.a.), oraz że strony wiązała umowa. W ocenie organu, pomimo że ze złożonego do protokołu z kontroli oświadczenia wynika, iż Spółka z o.o. P. rozwiązała umowę z G. M., to jednak zastosowany w przedmiotowej sprawie środek egzekucyjny przerwał bieg terminu przedawnienia zobowiązania (art. 70 § 4 O.p.). Wobec tego organ odwoławczy uznał, że zawiadomieniem z dnia [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia nie tylko wierzytelności przysługujących zobowiązanemu z umowy zlecenia usług windykacyjnych z dnia [...] r., ale również wynikających z kolejnych umów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie G.M. zarzucił postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej obrazę art. 70 § 1 i § 4 O.p.: wybiórcze potraktowanie przytoczonych w sprawie dowodów, co skutkowało wydaniem niekorzystnej dla skarżącego decyzji; błędną interpretację przepisu 89 § 2 u.p.e.a. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie skarżący wskazał, że zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej, oprócz powielenia wcześniejszych argumentów zawartych w postanowieniu organu I instancji, nie przedstawił żadnych nowych, które mogłyby wpłynąć na zmianę oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do załączonego do zażalenia dowodu w postaci wydruku zawierającego stan salda na dzień [ ...] . oraz do informacji zawartej w protokole kontroli z [...] w Spółce P., że B. B. w chwili sporządzenia odpowiedzi na zajęcie wierzytelności nie miała wiedzy i świadomości o fakcie rozwiązania umowy pomiędzy skarżącym a firmą P. Skarżący zakwestionował także stanowisko organu odwoławczego, iż organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] dokonał zajęcia nie tylko wierzytelności przysługujących zobowiązanemu z umowy zlecenia usług windykacyjnych z dnia [...] ale również wynikających z kolejnych umów. Skarżący podkreślił również, że zgodnie ze stanem na dzień zajęcia wierzytelności nie łączył go ze Spółką P. żaden stosunek prawny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w pełni stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"-"c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako "P.p.s.a."). W następstwie kontroli zaskarżonego aktu, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego zostały wydane z naruszeniem prawa, które uzasadnia wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że na podstawie tytułów wykonawczych o numerach:[...],[...],[...], wszczęto wobec G. M. postępowanie egzekucyjne, zmierzające do wyegzekwowania od zobowiązanego należności pieniężnych z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. Niekwestionowanym również jest, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, o którym mowa art. 1a pkt 12 lit. "a" tiret 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a."), przesyłając do P. Spółki z o.o. z siedzibą S.zawiadomienie z[...] . o zajęciu wierzytelności pieniężnej G. M., wynikającej z usług świadczonych przez niego na rzecz tej Spółki. Odpis zawiadomienia o zajęciu doręczono Spółce P. w dniu [...] jednocześnie informując zobowiązanego o tym fakcie. Bezspornie poza zainteresowaniem organu pozostało wynagrodzenie za pracę zobowiązanego. Istota sporu sprowadza się do tego, czy zastosowanie opisanego powyżej środka było skuteczne i spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań skarżącego w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. Skarżący stoi bowiem na stanowisku, że z uwagi na brak stosunku prawnego pomiędzy nim a Spółką P., zajęcie wierzytelności nie miało przymiotu skuteczności, bieg terminu przedawnienia jego zobowiązań nie został przerwany, a tym samym w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., który stanowi, iż postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Natomiast zdaniem organów egzekucyjnych, wskazany środek zastosowano skutecznie, a zatem nie doszło do wygaśnięcia przedmiotowych zobowiązań. W okolicznościach niniejszej sprawy stanowiska wyrażonego przez organy egzekucyjne nie sposób uznać za prawidłowe. Uzasadniając powyższe, w pierwszej kolejności wskazać należy, że kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego reguluje art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwanej dalej "O.p."), zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W rozpoznawanej sprawie zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do września 2003 r., ulegają przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2008 r. Jak jednak stanowi art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Wobec tego, aby można było mówić o przerwaniu biegu terminu przedawnienia, muszą wystąpić dwa zdarzenia, a mianowicie zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym fakcie podatnika. Przez zastosowanie środka egzekucyjnego należy rozumieć, w myśl art. 1a pkt 12 lit. "a" tiret 5 u.p.e.a., między innymi egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych. Przy czym, stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a., środki egzekucyjne realizowane są w ramach czynności egzekucyjnych, czyli wszelkich podejmowanych przez organ egzekucyjny działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Instytucję egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych regulują art. 89-92 u.p.e.a. I tak, zgodnie z przepisem art. 89 § 1 u.p.e.a., zastosowanym przez organ w niniejszej sprawie, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Przy czym, w myśl art. 89 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. Ponadto, stosownie do treści § 3 art. 89, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Przedmiotem zastosowania omawianego środka egzekucyjnego zasadniczo są istniejące wierzytelności pieniężne. Jednakże przepis art. 89 § 2 zdanie 2 u.p.e.a. stanowi bowiem, że: "Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług" (podkreślenie własne). Z jego treści wprost wynika, że wraz z zajęciem pieniężnych wierzytelności istniejących z wykreowanych już stosunków prawnych, których przedmiotem są dostawy, roboty i usługi, ex lege zajęciu ulegają również pieniężne wierzytelności przyszłe, które z tych wykreowanych na dzień zajęcia stosunków prawnych dopiero powstaną. Podkreślić przy tym należy, że celem wprowadzenia omawianej regulacji do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji była poprawa skuteczności egzekucji. Przyjęte rozwiązanie jest korzystne dla prowadzącego egzekucję we wskazanym trybie, ponieważ stwarza możliwość przeprowadzenia egzekucji w tych przypadkach, gdy dostawca, wykonujący roboty czy świadczący usługi, wykonuje swoje obowiązki czy świadczenia bardzo często (np. codziennie), a płatności z tego tytułu następują w pewnych odstępach czasu, określonych przez umawiające się strony (vide: R. Hauser (w:( R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2008, s. 326). Rozwiązanie to uwalnia organ egzekucyjny od konieczności ponawiania zawiadomienia o zajęciu wierzytelności przy płatności każdej kolejnej sumy. Wobec powyższego, jako błędną należy ocenić wykładnię art. 89 § 2 zdanie 2 u.p.e.a. dokonaną przez organy egzekucyjne, które uznały, że zajęcie w tym trybie jest skuteczne, pomimo braku łączącego zobowiązanego i osobę trzecią stosunku prawnego w dacie tego zajęcia, i dotyczy również hipotetycznych stosunków prawnych - dostaw, robót i usług. Skuteczność zastosowania środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 89 u.p.e.a., jest uzależniona przede wszystkim od tego, aby wierzytelność pieniężna istniała w chwili doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Z kolei, w odniesieniu do pieniężnych wierzytelności przyszłych z tytułu dostaw, robót i usług, skuteczność ta uwarunkowana jest istnieniem w momencie doręczenia zawiadomienia - pomiędzy dłużnikiem zajętej wierzytelności a zobowiązanym - stosunku prawnego mającego za przedmiot te dostawy, roboty lub usługi. Tymczasem, z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, iż po otrzymaniu w dniu [...] zawiadomienia z [...] r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej G. M., Spółka z o.o. P.pismem z dnia [...] poinformowała organ egzekucyjny, iż uznaje zajętą wierzytelność, zaznaczając jednocześnie, że w chwili obecnej nie posiada zobowiązań wobec firmy T. G. M., lecz po powstaniu zobowiązań będzie realizować zajęcie egzekucyjne. Okoliczność, że na dzień[...] . firma T. G. M. nie posiadała żadnych wierzytelności wobec Spółki P. potwierdziła także przeprowadzona w dniu [...] we wskazanej Spółce kontrola w zakresie ustalenia prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. W jej toku ustalono również, że w dacie doręczenia zawiadomienia umowa, na podstawie której firma T. G. M. świadczyła usługi na rzecz Spółki P.już nie obowiązywała. Z protokołu kontroli wynika bowiem jednoznacznie, iż (cyt.) "G. M. był związany ze Spółką z o.o. P. umową zlecenia z [...] ., która została rozwiązana w dniu [...] r. ze skutkiem od dnia [...] r. Poza tą umową zobowiązany miał nawiązany stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na 1/5 etatu, która obowiązuje do dnia dzisiejszego. Poza opisanymi umowami, żadne inne nie zostały zawarte. Wierzytelności z tytułu umowy zlecenia zostały uregulowane przez Sp. z o.o. P. do dnia [...] . i po tym dniu wierzytelności wygasły." Ponadto do protokołu załączono dokumenty potwierdzające poczynione ustalenia, w tym: umowę zlecenia usług windykacyjnych z [...] r., wypowiedzenie tej umowy z dnia [...] r., raport przeglądu transakcji z firmą T. G. M.. W tym stanie rzeczy, nie zagłębiając się w kwestię umocowania B.B. do składania oświadczeń w imieniu Spółki z o.o. P., stwierdzić należy, że organy egzekucyjne nieprawidłowo uznały, iż zajęcie wierzytelności pieniężnej w trybie art. 89 u.p.e.a. było skuteczne i zgodnie z art. 70 § 4 O.p., doprowadziło do przerwania biegu terminu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług za okres od lipca do września 2003 r., co - zdaniem tych organów - oznacza, że nie doszło do jego przedawnienia, a w związku z tym w sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wskazane nieprawidłowości były zaś, jak wykazano powyżej, następstwem dokonania przez organy egzekucyjne błędnej wykładni przepisu art. 89 § 2 zdanie 2 u.p.e.a. Z uwagi na powyższe, uznając, że wydanie postanowień organów egzekucyjnych obu instancji nastąpiło z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a., Sąd orzekł o ich uchyleniu. O niewykonalności zaskarżonego aktu orzeczono w oparciu o przepis art. 152 P.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.