II SA/Kr 776/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski NSA Jan Zimmermann (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2009 r. sprawy ze skargi E.B. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia 3 sierpnia 2006 r. nr XL/43/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. nr [....] w granicach administracyjnych miejscowości B. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 33; II. zasądza od Gminy Z. na rzecz skarżącej E.B. kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 776/09 UZASADNIENIE Rada Gminy Z. podjęła w dniu 3 sierpnia 2006 r. Uchwałę Nr XL/43/2006 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Z. nr 15 w granicach administracyjnych miejscowości B. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą uchwałę wniosła w dniu [....] maja 2009 r. E.B. , zam. [....] , reprezentowana przez radcę prawnego M.S. Skarga została poprzedzona bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej, noszącym datę 10 marca 2009 r. Negatywna odpowiedź na to wezwanie jest zawarta w Uchwale Rady Gminy Z. z dnia 30 kwietnia 2009 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez § 33 uchwały art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Paragraf ten wprowadza strefę przyrodniczą "P" o szczególnych wymogach inwestowania, której zakres został w części opisowej określony przez odesłanie do rysunku planu. Z kolei na rysunku planu zakres ten jest zaznaczony niedokładnie, co nie pozwala ustalić, które części objętych nim nieruchomości należą do strefy przyrodniczej. Prowadzi to do również dowolnego określenia granic korytarzy ekologicznych, których nie da się dokładnie ustalić. Korytarze te są określone jako strefa "P", przeciętą przez drogę publiczną, która stanowi trwałą barierę ekologiczną. W sumie więc żadna z funkcji wymienionych w § 33 uchwały jako "ochrona obszarów o wysokich walorach przyrodniczych" i "ochrona powiązań" między tymi obszarami nie została spełniona, skoro korytarz prowadzi z jednego obszaru zabudowy mieszkaniowej do innego takiego obszaru. E. B. jest właścicielką działek Nr [....] i [....] w B. , znajdujących się na terenie objętym planem i strefą przyrodniczą "P", toteż twierdzi ona, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Napisano, że w skardze nie przedstawiono, jakie konkretnie postanowienia zaskarżonego miejscowego planu naruszają interes prawny skarżącej. Poza ogólnym stwierdzeniami takimi jak "ustalenie w planie miejscowym obszaru obejmującego korytarz ekologiczny powinno posiadać swoją podstawę w przepisach prawa a także w aktach administracyjnych" skarżąca nie wskazała które postanowienia planu w zakresie korytarza ekologicznego i strefy ekologicznej naruszają jej uprawnienia. Rada Gminy Z. w tej materii wskazuje, że obszar objęty zaskarżonym planem zlokalizowany jest w otulinie [....] Parku Narodowego i otulinie [....] Parków Krajobrazowych. Wobec takiego położenia, projekt zaskarżonego planu był m.in. opiniowany przez Dyrektora [....] Parku Narodowego i Dyrektora Zespołu [....] Parków Krajobrazowych. Zaskarżony plan uwzględnia wszelkie wymogi określone tak przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustawy o ochronie przyrody itd. A zatem zarzut dowolności ustanowienia strefy "P" jak i korytarza ekologicznego jest całkowicie bezpodstawny. Ponownie należy wskazać, że miejscowy plan był przedmiotem kontroli Wojewody [....] i jako organ nadzoru nie stwierdził on naruszet'1 przepisów prawa w tej materii. W kwestii strefy przyrodniczej i korytarza ekologicznego autor planu zagospodarowania pismem z dnia [....] kwietnia 2009 r. wyjaśnił szczegółowo zasady ich wprowadzenia. Z wyjaśnień tych jasno wynika, że z punktu widzenia urbanistycznego, ustalenia planu w zakresie terenów obejmujących działki stanowiące własność skarżącej, jak również ustalenia o strefie przyrodniczej, korytarzach ekologicznych oraz o przeznaczeniu terenów są prawidłowe i zgodne z celem sporządzenia tego planu. W ocenie Rady Gminy Z. skarżąca nie wykazała by postanowienia zaskarżonego miejscowego planu w jakimkolwiek zakresie naruszały jej interes prawny. Skarżąca wskazała jedynie, że jest właścicielką działek, które objęte są zakresem obowiązywania miejscowego planu. Działki te częściowo objęte są strefą przyrodniczą "P". Odnosząc się do tego argumentu skarżącej, należy wyjaśnić, że działki, które stanowią własność skarżącej, na podstawie zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania, położone są w terenach rolnych (R, RS) i w terenie zieleni nieurządzonej (Za), w świetle ustaleń planu są to tereny chronione przed zabudową całkowicie, poprzez "zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych" w terenach za, R (§ 24 ust. 4 pkt 3, § 27 ust. 4 pkt 3), bądź dopuszczających tylko zabudowę zagrodową na działkach siedliskowych w terenach RS i to na ściśle określonych warunkach (§ 28 ust. 2 planu). Strona skarżąca nie podniosła żadnych zarzutów przeciw ustaleniom zaskarżonego miejscowego planu w zakresie terenów o przeznaczeniu za, R i RS. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszym rzędzie konieczne jest rozważenie spornej między stronami kwestii legitymacji strony skarżącej do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę na uchwałę organu gminy może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez tę uchwałę. Art. 101 u.s.g. posługuje się więc dwoma kryteriami: kryterium istnienia interesu prawnego (uprawnienia) i kryterium jego naruszenia. Te dwa kryteria należy rozpatrywać oddzielnie: najpierw należy ustalić, czy po czyjejś stronie interes prawny istnieje, dopiero potem, czy dana regulacja ten interes narusza. W pierwszej fazie można i trzeba abstrahować od treści konkretnych zapisów uchwały, które mogą być analizowane dopiero w fazie drugiej. Kwestia istnienia interesu prawnego też składa się z dwóch elementów. Pierwszy, to znalezienie normy prawnej, na jakiej ten interes miałby się opierać. Dopiero drugi, to ustalenie, czy interes ten jest indywidualny, konkretny, aktualny, bezpośredni itd. W analizowanej tu sprawie samo istnienie interesu prawnego po stronie E.B. jest niewątpliwe i wywodzi się z prawa cywilnego. Skoro jest ona właścicielką gruntów leżących na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to ma ona interes prawny we wszystkich sprawach dotyczących tej własności Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dotyczy tej własności, gdyż ustala przeznaczenie nieruchomości i możliwości korzystania z niej. Odrębną kwestią jest pytanie, czy zaskarżona uchwała narusza ten interes. Otóż podstawową wadą zaskarżonej uchwały jest nieprecyzyjność w określeniu granic wprowadzonej przez plan strefy przyrodniczej "P", która częściowo przebiega przez działki skarżącej. W tej sytuacji skarżąca nie może się w pełni zorientować co do tego, na jakim wycinku jej nieruchomości obowiązują zakazy związane z wprowadzeniem tej strefy, co uniemożliwia prawidłowe i pełne korzystanie z prawa własności. W przekonaniu Sądu ta właśnie okoliczność wystarcza do oceny, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej. Wskazana wyżej wada zaskarżonej uchwały wynika przede wszystkim stąd, że w części tekstowej planu nie oznaczono w sposób opisowy granic strefy "P" i granic korytarzy ekologicznych, odwołując się do rysunku planu. Na rysunku tym z kolei strefa "P" jest zaznaczona przy pomocy pionowych, nierównych kresek i nie jest oznaczona linią ciągłą, któro pozwoliłaby na precyzyjne odczytanie granic. W rezultacie nie wiadomo, gdzie strefa "P" zaczyna się, a gdzie kończy tym bardziej, że przecina ona istniejące nieruchomości w sposób dowolny, nie odnosząc się w ogóle do ich granic. Zdaniem Sądu dla takiej oceny sytuacji nie ma znaczenia podnoszony przez skarżącą dodatkowo fakt, że owa strefa przyrodnicza i poprowadzone przez nią korytarze ekologiczne zaczynają się i kończą w obszarze zabudowanym i ponadto przecięte drogą publiczną. Okoliczności te mogą poddawać w wątpliwość racjonalność wyznaczenia strefy, ale nie jego legalność. Opisana wyżej wada zaskarżonej uchwały oznacza jej sprzeczność z prawem w części zawartej w § 33, wprowadzającej strefę przyrodniczą "P" i odsyłającej do oznaczenia na rysunku planu, przez co w tymże fragmencie rysunek ten jest również sprzeczny z prawem. Sprzeczność ta polega na naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.z U. Nr. 80, póz. 717 z późn. zm.), który wymaga m. in. od organu tworzącego plan ustalenia "granic" zagospodarowania terenów. Nie ulega wątpliwości, że słowo: "granice" oznacza precyzyjne oddzielenie od siebie terenów o różnym przeznaczeniu. W innym miejscu (art. 16) ustawodawca posługuje się również słowem: "mapa", co wzmacnia wymóg precyzji. Wymóg ten wynika również w sposób oczywisty z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1587). W opisanej sytuacji, skoro część zaskarżonej uchwały jest sprzeczna z prawem, Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.). O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 tejże ustawy.