II OSK 1132/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz /spr./ Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia NSA Małgorzata Stahl Protokolant asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych P. S. oraz M. K. –S. i A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2009 r., sygn. akr II SA/Po 44/09 w sprawie ze skargi B. P. i P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1) oddala skargę kasacyjną M. K. –S. i A. S. , 2) umarza postępowanie kasacyjne ze skargi kasacyjnej P. S, 3) zwraca P. S. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej, 4) oddala wniosek B. P. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt II SA/Po 44/09, po rozpoznaniu skargi B. P. i P. S., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] maja 2008 r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, B. P. i P. S. domagali się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. o warunkach zabudowy dla działki nr [...] w S. Zdaniem wnioskodawców niniejsza decyzja nie wskazuje wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz układu połaci dachowych wobec czego jest sprzeczna z § 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] w S. przy ul. [...]. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli B. P. i P. S. podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. ([...], [...]) Kolegium utrzymało w mocy wcześniejszą decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2008 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] w S. przy ul. [...]. Zdaniem organu ścisłe określenie parametrów w postaci wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, układu połaci dachowych następuje w projekcie budowlanym. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy co do istoty dotyczy wyłącznie możliwości realizacji zamierzenia pod kątem zgodności z ładem przestrzennym. Skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2008 r. wnieśli B. P. i P. S., którzy domagali się jej uchylenia w całości. Skarżący zarzucili decyzji Kolegium naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z § 1 pkt 4 i 5, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że Kolegium niestarannie oceniło decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności, bowiem nie dostrzegło oczywistego faktu, iż decyzja o warunkach zabudowy istotnie nie określa parametru dla nowej zabudowy w postaci górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a co więcej, zawiera także uchybienia dotyczące określenia linii zabudowy. Określenie powyższych warunków wymagane jest ze względu na treść art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który swoje uszczegółowienie znalazł w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1558). Rozporządzenie wykonawcze w § 1 wskazuje, że określa między innymi wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy (pkt 1), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (pkt 4) oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych – pkt 5). Decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w wymaganiach szczegółowych wprawdzie określa geometrię dachu, w tym układ połaci dachowych i kąt nachylenia, jak i maksymalną wysokość budynku od poziomu terenu do kalenicy dachu, jednak wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki nie wskazuje. Przepisy rozporządzenia nie pozostawiają wątpliwości, iż określenia dla nowej zabudowy wymaga nie tylko wysokość kalenicy dachu, gdyż parametr ten przynależy do geometrii dachu, której dotyczy § 8 rozporządzenia, ale również wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczanej jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Wobec powyższego stanowisko Kolegium co do tego, że ścisłe określenie parametrów w postaci wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, układu połaci dachowych następuje w projekcie budowlanym, który stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jest błędne w tym sensie, że niezależnie od wymogu określenia skonkretyzowanych parametrów nowej zabudowy w projekcie budowlanym, powyższe parametry powinny być określone w decyzji o warunkach zabudowy. Właśnie określenie tych parametrów oraz innych warunków i wymogów w decyzji ustalającej warunki dla nowej zabudowy służy zachowaniu ładu przestrzennego obszaru analizowanego, na którym planowana jest inwestycja budowlana. Ponadto Sąd zauważył, że w decyzji o warunkach zabudowy niespójnie określono obowiązującą linię zabudowy. W części opisowej decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że obowiązująca linia zabudowy przebiega w odległości 6 m od linii rozgraniczającej ulicę bez nazwy z zastrzeżeniem "(patrz załącznik graficzny)". Tymczasem z załącznika graficznego, na którym nakreślono front działki i linię zabudowy, wynika, iż ze względu na to, że front działki przebiega tworząc uskok, w rzeczywistości dla części działki obowiązująca linia zabudowy została wyznaczona bliżej niż 6 m od linii rozgraniczającej ulicę. W tym zakresie zapisy części opisowej decyzji nie korespondują z wykreśleniami zawartymi w części graficznej. Kolegium powyższych okoliczności nie wzięło pod uwagę, co wskazuje na to, że nie rozpatrzyło całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, niezbędnego dla ustalenia czy decyzja o warunkach zabudowy zawiera wady prawne, a następnie dla oceny wagi stwierdzonych uchybień. W ten sposób organ nie ocenił, czy zawarte w tej decyzji uchybienia (dwie powyżej wymienione wady dotyczące określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz niespójność w zakresie opisu przebiegu obowiązującej linii zabudowy) spełniają przesłanki wskazane w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzone naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia wykonawczego miały w ocenie Sądu wpływ na wynik sprawy, a naruszenie przepisów prawa procesowego art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji konieczne okazało się uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. S., zaskarżając wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. (w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 pkt 4, § 7 rozporządzenia z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie wykonawcze), art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez nie uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...].08.2008 r. ([...]) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...].01.2008 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozostawiło w obrocie decyzję podlegającą zgodnie z powołanymi przepisami uchyleniu, 2. art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. (w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa oraz § 1 pkt 4 i 5, § 7 ust. 1, § 8 i § 9 ust 1 i 2 w/w rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 1 ust 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) poprzez nie stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...].01.2008 r. o warunkach zabudowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozostawiło w obrocie nieważną decyzję, 3. art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. (w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 107 § 1 i 3 kpa) poprzez pominięcie okoliczności nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...].01.2008 r. o warunkach zabudowy ze względu na brak podpisu oraz merytorycznego uzasadnienia w rozumieniu art. 107 § 1 i 3 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozostawiło w obrocie nieważną decyzję. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli również M. K.-S. i A. S., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od B. P. oraz P. S. na rzecz skarżących kosztów postępowania ze skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że wskazane przez Sąd I instancji naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa i art. 77 kpa mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji numer [...] i na stosowanie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji niezasadne uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2008 roku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takim wypadku Sąd zobowiązany jest do wykazania, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy i że wpływ ten ma istotny charakter. Inaczej mówiąc, należy przy tym mieć na uwadze, że nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, lecz tylko takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To właśnie Sąd administracyjny jest obowiązany wykazać w uzasadnieniu wyroku, wskazując też, jakie istotne naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na stosowanie przepisów prawa materialnego w danej sprawie. Sąd I instancji nie wykazał, że naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa i art. 77 kpa mogło mieć wpływ na wynik sprawy i że wpływ ten ma istotny charakter. Przepisy art. 7 kpa i art. 77 kpa dotyczą zbierania i oceny dowodów. Rzeczą Sądu I instancji było zatem wskazanie, jakiego rodzaju środki dowodowe nie zostały uwzględnione przez organ, a ich uwzględnienie doprowadziłoby do odmiennej oceny wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji numer [...]. Wobec niewskazania przez Sąd I instancji nieuwzględnionych czy pominiętych środków dowodowych nie jest możliwe sprawdzenie, czy były takie środki dowodowe, które powinny zostać uwzględnione i jaki wpływ na wynik sprawy - czy istotny - miało ich nieuwzględnienie/pominięcie. Sąd I instancji nie wykazał też, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na stosowanie przepisów prawa materialnego w niniejszej sprawie, tj. że naruszenie art. 7 kpa i art. 77 kpa mogło mieć wpływ na stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i że wpływ ten miał istotny charakter. Decyzja o warunkach zabudowy numer [...] nie opisuje wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ściśle według treści rozporządzenia wykonawczego. Nie oznacza to jednak, że decyzja ta jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności i winna być stwierdzona jej nieważność. Niesporne jest, że w odniesieniu do pozostałych działek, znajdujących się w sąsiedztwie działki skarżących, w tym do działki B. P. i P. S., zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, opisujące w sposób analogiczny jak w decyzji numer [...] wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Na podstawie ww. decyzji o warunkach zabudowy, wydanych na rzecz właścicieli działek sąsiednich, w tym B. P. i P. S., właściciele ci faktycznie rozpoczęli budowę. Nie zostały wniesione jakiekolwiek zastrzeżenia do wydania decyzji o warunkach zabudowy na rzecz właścicieli działek sąsiednich opisujących wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w taki sposób jak w decyzji numer [...]. W tym kontekście nie sposób stwierdzić, że treść decyzji numer [...], wskazywana przez wnioskodawców jako nieprawidłowa, może stanowić o rażącym naruszeniu prawa i być podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Decyzja numer [...], wydana na podstawie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie wywołuje żadnych negatywnych skutków społeczno-gospodarczych, a jej treść nie narusza praw osób trzecich. Wskazane wady tej decyzji nie powodują konieczności jej eliminacji z obrotu prawnego. Stosowana przez organ w odniesieniu do przedmiotowego obszaru metoda obliczania dozwolonej wysokości budynku znajduje pełne uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania tego terenu. Stwierdzenie nieważności decyzji [...] prowadziłoby w istocie do zróżnicowania pozycji stron procesu związanego z zabudową nieruchomości. Część właścicieli nieruchomości mogłaby bowiem w sposób niezakłócony realizować inwestycje, których rozpoczęcie uwarunkowane jest wydaniem m. in. decyzji o warunkach zabudowy, natomiast skarżący — na podstawie decyzji o warunkach zabudowy o treści przedmiotowo tożsamej z decyzjami innych właścicieli nieruchomości, indywidualizującej jedynie ich nieruchomość, nie mogliby realizować własnej inwestycji, względnie realizacja tej inwestycji byłaby opóźniona. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną M. K.-S. i A. S. – B. P. wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalanie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. P. S. cofnął złożoną skargę kasacyjną i wniósł o umorzenie postępowania wywołanego tą skargą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna A. S. i M. K.-S. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Mianowicie skarżący kasacyjnie stawiając zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 156 k.p.a. dopatrują się uchybienia tym przepisom polegającego na braku wykazania przez Sąd pierwszej instancji, że naruszenie art. 7 i art. 77 kpa mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności wpływ na zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu w pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że Sąd pierwszej instancji zarzucił organowi nie tylko naruszenie przepisów postępowania, ale również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia wykonawczego. O naruszeniu tych przepisów w ocenie Sądu pierwszej instancji świadczy stanowisko organu, który w zaskarżonej decyzji stwierdził, że ścisłe określenie parametrów w postaci wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, układu połaci dachowych następuje w projekcie budowlanym. Niniejsze stanowisko Sądu pierwszej instancji zasługuje na aprobatę. Z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia wykonawczego jednoznacznie wynika obowiązek określenia tych parametrów w decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że z uwagi na prezentowane stanowisko organ nie ocenił, czy uchybienia którymi obarczona jest decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. o warunkach zabudowy dla działki nr [...] w S. można uznać za wyczerpujące przesłankę rażącego naruszenia prawa, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W gruncie rzeczy niniejsze zagadnienie stanowi istotę rozpoznawanej sprawy. Nie ma natomiast racji Sąd pierwszej instancji uznając, że organ dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa, gdyż nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Jak wyżej wskazano istota sprawy dotyczy nie rozpatrzenia materiału dowodowego, lecz oceny poglądu organu co do obowiązku ujęcia w decyzji o warunkach zabudowy parametrów budynku, wymienionych we wskazanych wyżej przepisach prawa materialnego, w kontekście rażącego naruszenia prawa jako przesłanki warunkującej stwierdzenie nieważności decyzji. Organ administracji kontrolując decyzję o warunkach zabudowy w postępowaniu nieważnościowym winien rozważyć, czy wobec tego, że nie zawiera ona określenia parametrów w postaci górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz w sposób niespójny określa linię zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym organ winien rozważyć, czy można mówić o łącznym spełnieniu trzech przesłanek rażącego naruszenia prawa: oczywistości naruszenia prawa, charakteru przepisu, który został naruszony oraz negatywnych skutkach społeczno-gospodarczych wywołanych decyzją niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności. Innymi słowy organ winien rozważyć, czy brak określenia wskazanych parametrów w kontrolowanej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji powoduje negatywne, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, skutki burzące ład przestrzenny na określonym terenie. Takiej analizy organ nie przeprowadził, co oznacza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał na naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej M. K.-S. i A. S. dokonywanie tej oceny nie było rzeczą Sądu pierwszej instancji, gdyż zadaniem sądów administracyjnych nie jest rozstrzyganie spraw za organy administracji publicznej lecz kontrola tych rozstrzygnięć pod względem zgodności z prawem (art. 1, art. 3 § 1 p.p.s.a.). W świetle przeprowadzonych rozważań należało dojść do wniosku, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną A. S. i M. K.-S. W związku z cofnięciem skargi kasacyjnej przez P. S. na podstawie art. 193 w. zw. z art. 60 i art. 161 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania kasacyjnego wywołanego niniejszą skargą. Jednocześnie w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie na rzecz P. S. wpisu uiszczonego od skargi kasacyjnej. Wobec braku wykazania poniesienia przez uczestniczkę postępowania B. P. kosztów postępowania kasacyjnego wniosek w tym przedmiocie podlegał oddaleniu (art. 205 § 1 w zw. z art. 204 pkt 2 p.p.s.a.).