VI SA/Wa 1451/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Stołecznego Policji w W. na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Komendant Stołeczny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. o nałożeniu na A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., skarżącą w niniejszej sprawie, kary pieniężnej w wysokości 10000 zł. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2006 r. podczas kontroli drogowej samochodu M. nr rej [...] funkcjonariusz Komendy Stołecznej Policji w W. stwierdził, że jest nim wykonywany przewóz osób na rzecz A. Sp. z o.o. W protokole kontroli stwierdzono, że kierowca okazał wypis z licencji. Na drzwiach pojazdu umieszczony był numer telefonu [...], a na dachu pojazdu podświetlony szyld z napisem "[...]", w pojeździe zamontowany był taksometr fiskalny. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Komendant Stołeczny Policji nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 15000 zł wobec stwierdzenia wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. uchylił ww. decyzję zaskarżoną decyzją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na naruszenie przez ten organ zasad procedury administracyjnej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] Komendant Stołeczny Policji nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej kwocie 15000 zł w tym po 5000 zł za naruszenie każdego z powyższych zakazów. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Komendant Główny w dniu [...] października 2007 r. wydał decyzję Nr [...], którą zaskarżoną decyzją uchylił w części dotyczącej kary pieniężnej w kwocie 5000 zł za naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, a w pozostałej części utrzymał decyzję z [...] lipca 2007 r. w mocy, strona na powyższą decyzję wniosła skargę do WSA w Warszawie. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2013/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Stołecznego Policji z [...] sierpnia 2007 r. Zdaniem Sądu w sprawie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., bo Komendant Stołeczny Policji i Komendant Główny Policji naruszyli przepisy o właściwości. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej w I instancji powinna być nałożona przez Komendanta Rejonowego Policji, a organem wyższego stopnia był Komendant Stołeczny Policji. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] Komendant Rejonowy Policji W. [...] nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 10000 zł za naruszenie zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru i umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Stołeczny Policji po rozpoznaniu odwołania strony od decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia, jak podano, [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, że decyzja została wydana bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego i zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu, co wskazuje na naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu przez Komendanta Rejonowego W. [...] postępowania w sprawie dot. naruszenia art. 18 pkt 5 lit. a i c ustawy o transporcie drogowym. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. L. dz. [...] Komendant Rejonowy Policji W. [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną 10000 zł za naruszenie zakazu umieszczania w pojeździe lub używania taksometru i umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych uznając, że doszło do naruszenia zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 pkt a i c ustawy o transporcie drogowym. Organ stwierdził, że pojazd jest wyposażony w sprawny i gotowy do użycia taksometr fiskalny "[...]" nr fab. [...], a na pojeździe znajdują się oznaczenia o treści "[...]" i nr tel. [...]. Na dachu pojazdu zamontowane jest urządzenie techniczne podłączone do instalacji elektrycznej pojazdu, na którym znajdują się napisy: [...] i nr tel. [...]. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bądź zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na postępowanie Tw 10/08 toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zdaniem strony decyzja została sporządzona z naruszeniem art. 107 § 3 kpa - bowiem z jej uzasadnienia nie wynika, jakie dokumenty zabezpieczono w toku kontroli pojazdu oraz dalszego postępowania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji nie zawiera też informacji, z których dokumentów, na jaką okoliczność przeprowadzono dowód. Wobec powyższego z wydanej decyzji administracyjnej nie da się wywieść, jakie dowody przemawiały za naruszeniem przez spółkę art. 18 ust. 5 lit. a oraz lit. c ustawy o transporcie drogowym. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikają również w ocenie skarżącej okoliczności przemawiające za spełnieniem przesłanek warunkujących nałożenie kary pieniężnej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a oraz lit. c w/w ustawy. Z decyzji nie wynika, aby w toku postępowania zabezpieczono dowód rozstrzygający, kto jest stroną w niniejszym postępowaniu. Organ nie ustalił jaki stosunek prawny łączył skontrolowanego kierowcę ze stroną skarżącą. Bez wyjaśnienia powyższych relacji nie ma żadnych podstaw faktycznych dla nałożenia kary pieniężnej na jego mandanta - bowiem nie rozstrzygnięto kto jest adresatem praw i obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika okoliczność podłączenia do instalacji elektrycznej plastykowego banera umieszczonego na skontrolowanym pojeździe. Ani w toku kontroli drogowej, ani w toku dalszego postępowania administracyjnego nie zabezpieczono dowodów wskazujących na inne cechy konstrukcyjne banera warunkujących wypełnienie przesłanek koniecznych dla stwierdzenia art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym. Okoliczność naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym nie wynika ze sporządzonych fotografii pojazdu. W ocenie strony, w niniejszej sprawie nałożono na skarżącą karę pieniężną z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., oraz wydano decyzję administracyjną z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącej brak jest podstaw do zastosowania art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Przepisy art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, które zdaniem organu strona naruszyła, obejmują także przewozy okazjonalne taksówką, lecz nie mają przy tym zastosowania do przedsiębiorców wykonujących krajowy transport drogowy jako podstawową działalność gospodarczą. Przepisy te swym zakresem podmiotowym obejmują przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą - transport drogowy - ale jako działalność pomocniczą w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (art. 4 ust. 3 lit. a.). Taka wykładnia, zdaniem strony wynika również z konieczności zachowania zasad konkurencyjności w działalności gospodarczej. Zakazy określone w tym przepisie nie mogą i nie dotyczą przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym. Przepis art. 18 ust. 5 powołanej ustawy nasuwa także wątpliwości innego rodzaju, tj. dotyczące konstytucyjności zakazów wymienionych w ust. 5 lit. a-c. Zakazy te, odczytane literalnie, są bowiem równoznaczne z wprowadzeniem określonych "warunków" wykonywania przewozów okazjonalnych w transporcie drogowym, stanowiących ograniczenie zasady wolności gospodarczej (art. 22 Konstytucji) i jako takie wymagają uzasadnienia ze względu na ważny interes publiczny. Niezależnie od tego, że przepis art. 18 ust. 5 powołanej ustawy nie może znaleźć, w ocenie strony, to wobec zarzutu zainstalowania i używania w skontrolowanym pojeździe taksometru, iż organ I instancji, zdaniem strony, nie ustalił należycie stanu faktycznego sprawy. Urządzenie zainstalowane w pojeździe nie było bowiem taksometrem, a drogomierzem-dalmierzem, a zatem urządzeniem, którego stosowania ustawa nie zabrania. Urządzenie to nie odpowiada definicji zawartej w § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez zainstalowanie na dachu pojazdu lamp i innych urządzeń technicznych, strona podniosła, że urządzenie zainstalowane na dachu pojazdu nie było podłączone do wewnętrznej instalacji elektrycznej pojazdu, co oznacza, iż nie było lampą ani innym urządzeniem technicznym. Nadto podniesiono, że w sprawie zgodności z konstytucją powołanych przepisów, została złożona skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego. Zgodność owych przepisów z Konstytucją stanowi zatem zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na podstawie tego przepisu organ administracji zobligowany był do zawieszenia postępowania, czego jednak nie uczynił. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] [...] Komendant Stołeczny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) i lp. 2.9.1., 2.9.3 załącznika do tej ustawy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 6 września 2006 r., około godziny 09:25 w W. na ul. G. [...], Poddano kontroli drogowej pojazd marki M. o numerze rejestracyjnym [...], którego kierującym był M. G. Według kontrolującego pojazd posiadał na bokach oznakowanie o treści: "[...]". Na dachu pojazdu znajdował się podświetlany baner, na którym widniał napis: "[...]". W pojeździe zamontowany był taksometr fiskalny marki [...], nr fabr. [...] r. pr. 2004 oraz współpracująca z nim kasa rejestrująca. Kierujący kontrolowanym pojazdem okazał do kontroli dokumenty kierowcy, pojazdu, wypis z licencji, wydany dla przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o., świadectwo legalizacji ponownej taksometru zainstalowanego w pojeździe, zaświadczenie o spełnianiu warunków. Podczas kontroli sporządzona została dokumentacja fotograficzna. W sprawie organ I instancji wszczął postępowanie z urzędu, o czym prawidłowo powiadomił stronę. Organ I instancji zakończył postępowanie decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r., którą zdaniem Komendanta Stołecznego Policji, wydano w oparciu zarówno o dokumentację zgromadzoną w trakcie kontroli drogowej jak i dowody zgromadzone w prowadzonym postępowaniu. Decyzję doręczono pełnomocnikowi strony. Prawidłowo został nadany tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawą prawną nadania rygoru, jest przepis art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, a wydana przez organ I instancji decyzja, jest zgodna z wzorem, określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, z dnia 30 kwietnia 2008 roku w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego. Organ II instancji nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania. Komendant Stołeczny Policji, po ponownej, jak podał, analizie zebranego materiału dowodowego w sprawie, uznał, że w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody potwierdzające, zasadność wydania zaskarżonej decyzji. Już podczas kontroli drogowej stwierdzono, że pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony jest w taksometr. Fakt ten potwierdzają zgromadzona w aktach dokumentacja w postaci kserokopii świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego, a także dokumentacja fotograficzna. Ponadto, organ II instancji stwierdził, że w zakresie naruszenia zakazów umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych dokumentacja fotograficzna oraz zeznanie świadka wystarczającymi dowodami potwierdzającymi naruszenie zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp. W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 28 kpa oraz art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. a także art. 107 § 1 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 7 kpa, poprzez brak prawidłowego ustalenia i oznaczenia strony postępowania przez Komendanta Stołecznego Policji a także utrzymanie w całości w mocy decyzji Komendanta Rejonowego Policji, nakładającej karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym na skarżącą spółkę, - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 kpa, przez brak ustalenia przesłanki przewozu okazjonalnego osób oraz przesłanki wykonywania tego przewozu w krajowym transporcie drogowym przez Komendanta Rejonowego Policji oraz utrzymanie w mocy powyższej decyzji, - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez bezzasadne przyjęcie wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, iż w pojeździe był zamontowany i używany taksometr podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikała okoliczność, iż urządzenie zamontowane w pojeździe jest taksometrem w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia, wynikającej z § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych oraz przyjęcie, iż przedmiotowe urządzenie nie jest drogomierzem podczas gdy z dowodów zebranych w postępowaniu przez organ I instancji wynikała powyższa okoliczność, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Komendanta Rejonowego Policji, - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Komendanta Rejonowego Policji, - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 10, 77 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez bezzasadne przyjęcie, iż zakazy wynikające z tego przepisu dotyczą wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym, a nie dotyczą przewozów wykonywanych "taksówką", - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym poprzez bezzasadne wyróżnienie przewozów okazjonalnych oraz przewozów na podstawie licencji taksówkowej i przez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, okoliczność ustalenia przez organy administracyjne przewozu jakiejkolwiek osoby oraz okoliczność ustalenia wykonania przez skarżącą jakiejkolwiek usługi oraz ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącą i przez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, okoliczność ustalenia przez organy administracyjne przewozu jakiejkolwiek osoby oraz okoliczność ustalenia wykonania przez skarżącą jakiejkolwiek usługi oraz ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącą, - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a oraz lit. c ustawy o transporcie drogowym, poprzez zastosowanie powyższego przepisu pomimo, iż organy administracyjne nie zebrały materiału dowodowego z którego wynikają przesłanki przewozu okazjonalnego oraz krajowego transportu drogowego osób, - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 i 4 powołanej ustawy poprzez przyjęcie w rozstrzygnięciu zaskarżonych decyzji kary łącznej zamiast nałożenia kary za każde ze stwierdzonych naruszeń, - niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji organu administracji I instancji: faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co miało wpływ na wynik postępowania, albowiem nie wiadomo na jakich faktach i dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie organ administracyjny I instancji oraz niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, podczas gdy powyższa decyzja narusza prawo procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania oraz opiera się na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, gdyż rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji oparto na powyższych przepisach pomimo, iż nie ustalono wszystkich przesłanek z nich wynikających. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozważenie przez Sąd możliwości zadania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych prawem. W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). dalej p.p.s.a. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w I instancji służy odwołanie. Zasady obowiązujące w postępowaniu odwoławczym zostały uregulowane w rozdziale 10 Działu III (art. 127-140). Z art. 140 k.p.a. wynika, iż w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 k.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Tym samym decyzja organu odwoławczego winna zatem odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że stosownie do statuowanej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania organ winien rozpoznać sprawę ponownie w jej całokształcie odnosząc się przy tym do zarzutów odwołania. Stosowny wyraz rozpoznania sprawy w takim zakresie organ powinien dać stosownie do powołanego wyżej przepisu procedury administracyjnej w uzasadnieniu podjętej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowania prowadzącego do zastosowania konkretnego przepisu prawa do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma przy tym nie tylko znaczenie prawne ale i wychowawcze, bo pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji powyższym wymogom nie odpowiada. Skarżąca, co bezsporne, złożyła odwołanie od decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w kwocie 10000 zł. Z części wstępnej zaskarżonej decyzji wynika, że zapadła ona wskutek rozpoznania odwołania od ww. decyzji Komendanta Rejonowego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika jednak, iż kontroli i ocenie organu odwoławczego została poddana decyzja z [...] października 2006 r., a nie decyzja Komendanta Rejonowego z dnia [...] lutego 2009 r. Dodatkowo należy podnieść, iż w dniu [...] października 2006 r. została podjęta decyzja przez Komendanta Stołecznego Policji jako organu I instancji i ta decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wprawdzie w ostatnim akapicie na stronie drugiej jest mowa o zaskarżonej decyzji ale w sytuacji, gdy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zakończył postępowanie decyzją z dnia [...] października 2006 r., którą wydano w oparciu o dokumentację zgromadzoną w czasie kontroli drogowej i dowody zgromadzone w sprawie w istocie niemożliwym jest ustalenie, której decyzji dotyczy ten akapit. Nawet, gdyby przyjąć, iż ten fragment uzasadnienia dotyczy decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. to i tak ogólnikowość twierdzeń organu, brak odniesienia się do zarzutów odwołania i nierozpoznanie sprawy w jej całokształcie czyni uzasadnionym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd nie wdając się w ocenę pozostałych zarzutów skargi orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 po myśli art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach orzeczono mając na uwadze art. 200 p.p.s.a.