VII SA/Wa 1183/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], która nakazała W. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanej stacji bazowej telefonii cyfrowej "[...]" nr [...], na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż teren, na którym znajduje się sporna inwestycja objęty jest postanowieniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. nr [...], poz. [...]). Plan, o którym mowa, zakazuje lokalizowania na tym terenie stacji bazowych i masztów telefonii komórkowej. Ów zakaz wynika z § 13 ust. 8 pkt 5 uchwały. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się także na treść art. 51 ust. 7, 51 ust. 1 pkt 1 oraz 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, które stanowią podstawę do nałożenia przez organ nadzoru budowlanego obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonane zostały w sposób istotnie odbiegający od warunków i ustaleń określonych w przepisach prawa. Takimi przepisami są niewątpliwie te, które zawiera miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. To zaś oznacza, iż zasadne było nakazanie rozbiórki stacji bazowej. Skargę na decyzję organu II instancji wniósł W. K., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski oraz art. 6 k.p.a. w związku z przekroczeniem wynikających z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego kompetencji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do dokonywania czynności kontrolnych nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w szczególności zgodności zagospodarowania przestrzennego z planem miejscowym, pomimo stwierdzenia, iż kwestionowana instalacja nie podlega reglamentacji prawa budowlanego, a więc mogła być realizowana bez uzyskania pozwolenia budowlanego, jak również bez dokonania zgłoszenia jej realizacji właściwemu organowi; 2) § 13 ust. 8 pkt 5 planu miejscowego przez błędną interpretację, iż konstrukcja wsporcza anten stacji bazowej o wysokości 2,20 m jest masztem telefonii komórkowej; 3) art. 51 ust. 7 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego przez błędną interpretację, iż wybudowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej jest samowolą budowlaną, ponieważ zrealizowane roboty budowlane są niezgodne z postanowieniami planu miejscowego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Budowa urządzenia w postaci masztu na obiekcie budowlanym nie wymaga ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę, jeśli urządzenie takie ma nie więcej niż 3 m wysokości. Wynika to w oczywisty sposób z treści art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). W niniejszej sprawie nie chodzi jednak wyłącznie o urządzenie w rozumieniu w/w przepisu, czyli konstrukcję wsporcza anten stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci "[...]", ale o całe przedsięwzięcie, którego dotyczy opracowanie D. C. pn. "Identyfikacja przedsięwzięcia", sporządzone w miesiącu styczniu 2008 r. Jego istotą jest przebudowa stacji bazowej, której antena zainstalowana zostanie na maszcie posadowionym na dachu budynku, który znajduje się w [...], zaś urządzenia służące do obsługi stacji zostaną zainstalowane na poddaszu budynku stacji. Oznacza to, iż problemu z jakim mamy do czynienia w sprawie, nie można odnosić jedynie do wysokości konstrukcji wsporczej anten - tak jak chciałby tego skarżący. To, że określony obiekt nie podlega reglamentacji prawa budowlanego w tym znaczeniu, że dla jego realizacji nie jest wymagane uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę, ani zgłoszenie, nie oznacza, iż organ, o którym mowa w art. 81 ust. 1 Prawa budowlanego nie może sprawować nadzoru i kontroli zgodności zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza wtedy, gdy ów obiekt (konstrukcja wsporcza anten) wespół z innymi urządzeniami, tworzy konstrukcyjną całość pn. "stacja bazowa telefonii cyfrowej". Wykładnia art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, jaką proponuje skarżący eliminowałaby w istocie możliwość kontroli obiektu tylko dlatego, że jeden z jego elementów ma taką konstrukcję, która wyklucza istnienie obowiązku zgłoszenia bądź uzyskania pozwolenia na budowę i to niezależnie od tego czy ów obiekt jako całość mógł zostać zrealizowany na nieruchomości, dla której obowiązuje plan miejscowy, przewidujący ograniczenia bądź wykluczenia gdy chodzi o możliwość realizacji takich obiektów. Taka wykładnia byłaby nie tylko sprzeczna z treścią przywołanego wyżej przepisu, ale i prowadziłaby do obejścia prawa wymagającego zgodności zagospodarowania terenu z planem miejscowym. W ocenie Sądu bezpodstawny jest także zarzut skarżącego, jakoby organ błędnie zinterpretował § 13 ust. 8 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 232, poz. 8576). Przepis ten stanowi, iż na terenach osiedla Z. w [...], przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną niską, zawierającą nie więcej niż 4 lokale mieszkalne, zakazuje się lokalizowania stacji bazowych i masztów telefonii komórkowej. Wbrew sugestiom skarżącego przepis ten zawiera sformułowania jasne i precyzyjne. Wynika z niego, iż na omawianym terenie nie jest możliwe lokalizowanie stacji bazowych oraz masztów telefonii komórkowej, które są częścią obiektu w postaci stacji bazowej. Oznacza to zakaz lokalizacji każdej stacji bazowej telefonii komórkowej, tzn. także i takiej, w której urządzenie w postaci masztu, czy też konstrukcji wsporczej ma nie więcej niż 3 m wysokości. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).