VII SA/Wa 1227/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. i Spółka jawna w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] maja 2009r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków w zabudowie bliźniaczej z garażem podziemnym na terenie działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...], położonych przy [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał między innymi, iż decyzja wydana przez Prezydenta [...] była słuszna, albowiem przedłożony projekt budowlany był niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie przedmiotu inwestycji. Wyżej wymieniona decyzja została bowiem wydana dla zespołu budynków w zabudowie bliźniaczej z garażami wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu. Zaprojektowanie wspólnego wjazdu i wyjazdu dla obu garaży budynków powoduje, iż oba obiekty konstrukcyjnie tworzą jedną całość, a tym samym stanowią zabudowę wielorodzinną, co jest sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Poza tym decyzja o warunkach zabudowy określa minimum 500 m2 powierzchni dla jednego segmentu (połówki bliźniaka) w takiej zabudowie i warunek ten powinien być spełniony przy projektowaniu zespołu budynków w zabudowie bliźniaczej na działkach oznaczonych numerami: [...]. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ II instancji uznał za niezasadne stwierdzenie inwestora jakoby nieruchomość przewidziana pod zabudowę nie musiała być przyłączona do sieci kanalizacyjnej. Za niewystarczającą i nie spełniającą wymogów wynikających z decyzji o warunkach zabudowy uznano także zgodę właścicieli działek sąsiednich (nr ewid.: [...]) polegającą na prawie przechoću i przejazdu przez ich nieruchomość. Podkreślono także, iż brak jest w aktach sprawy projektu szamba szczelnego wraz z bilansem prognozowanej ilości ścieków oraz oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Zwrócono uwagę także i na to, że projekt zagospodarowania terenu nadal nie spełnia wymogów zawartych w § 8 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 oraz § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r, nr 120, poz. 1133). Skargę na powyższą decyzję złożył inwestor zarzucając jej naruszenie: 1) art. 3 pkt 2 a Prawa budowlanego, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie poprzez uznanie, że projektowany obiekt budowlany stanowi zabudowę mieszkalną wielorodzinną; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przez nieprawidłowe uznanie, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z treścią decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obowiązku zapewnienia minimalnej powierzchni działki dla segmentu w zabudowie bliźniaczej; 3) art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, przez nieuzasadnioną odmowę wydania pozwolenia na budowę w sytuacji zaistnienia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego; 4) art. 7 i 77 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony w postępowaniu; 5) art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia oraz braku odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; 6) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji zamiast jego uchylenia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem kwestionowana decyzja nie narusza prawa. Art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r, nr 156, poz. 1118 ze zm.), zawierający wyjaśnienie znaczenia pojęć, którymi posługuje się ta ustawa stanowi, w jego pkt 2 a, iż przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący, albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych, albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Ustawa, o której mowa nie definiuje jednak pojęcia "budynek mieszkalny wielorodzinny". Definicji takiej nie zawiera także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r, nr 75, poz. 690 ze zm.).Ta regulacja normatywna stanowi jedynie (w § 3 pkt 4), że pod pojęciem budynku mieszkalnego należy rozumieć: a) budynek mieszkalny wielorodzinny; b) budynek mieszkalny jednorodzinny. Niewątpliwie więc oba w/w pojęcia nie są tożsame, a elementem który je różnicuje jest konstrukcja obu budynków (wielorodzinnego i jednorodzinnego). W przedmiotowej sprawie brak możliwości uznania spornej inwestycji za budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej przejawia się w tym, iż brak jest dylatacji i ściany oddzielenia przeciwpożarowego obu z nich. Nadto zaprojektowano wspólny wjazd i wyjazd do garaży obu budynków, a także wspólny parking podziemny, który je łączy. Okoliczności, o których wyżej mowa, przesądzają o tym, iż oba tworzą konstrukcyjnie jedną całość, a tym samym stanowią w istocie zabudowę wielorodzinną. Powyższe oznacza, iż należy podzielić stanowisko organów, że projektowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy. Akceptacji wymaga także twierdzenie, które sprowadza się do uznania, iż w chwili obecnej w ramach wnioskowanej inwestycji nie istnieją możliwości odprowadzania ścieków do sieci kanalizacyjnej, co stosownie do decyzji o warunkach zabudowy wymaga zaprojektowania szczelnego szamba. W ocenie Sądu wywody skarżącego przedstawione w tej materii wiążą się z błędną wykładnią § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r, nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis ten stanowi, że działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. Otóż skarżący prezentuje pogląd, iż przepis ten wymaga jedynie istnienia możliwości takiego przyłączenia bez wskazania konkretnego terminu, w którym działka ma mieć faktyczny dostęp do sieci. Pogląd ten należy, zdaniem Sądu, uznać za co najmniej kontrowersyjny. W powołanym wyżej przepisie nie chodzi bowiem o możliwości teoretyczne, abstrakcyjne, ale o takie, które należy zrelatywizować do określonego miejsca i czasu w związku z konkretnym stanem faktycznym podlegającym ocenie. To, że w przedmiotowej sprawie tak nie jest potwierdza sam skarżący. Wyjaśnia przecież, iż docelowym odbiornikiem ścieków jest kolektor w ul. [...], ale ścieki będzie można do niego odprowadzić dopiero po zaprojektowaniu i wybudowaniu kanału ściekowego i sieci. To zaś zostało przewidziane do realizacji, jako przyszłe zamierzenie inwestycyjne. W istocie więc obecnie możliwość odprowadzania ścieków do kanalizacji ściekowej jest w przypadku spornej inwestycji niemożliwa. Za przesłankę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zasadnie uznano także brak oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Prawdą, jest, że decyzja o warunkach zabudowy zakłada możliwość zaprojektowania zjazdu bezpośrednio na ul. [...] lub też pośrednio przez ul. [...]. Zjazd w drugiej wersji możliwy jest jednak po uprzednim uzyskaniu zgody właścicieli działek sąsiednich, oznaczonych numerami [...]. Wbrew temu co twierdzi skarżący zgody takiej nie uzyskano, albowiem nieruchomość na której ma być realizowana inwestycja nie została jeszcze zakupiona przez inwestora. Dopiero zawarcie umowy przenoszącej jej własność spowoduje, iż oświadczenia właścicieli działek nr ewid. [...] o ustanowieniu stosownych służebności nabiorą mocy prawnej w stosunku do inwestora. Należy bowiem pamiętać, że inwestor zawarł jedynie przedwstępną umowę sprzedaży tejże nieruchomości, a warunkiem zawarcia umowy przyrzeczonej (określonym w umowie przedwstępnej) jest warunek uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu już tylko to o czym wyżej mowa w pełni uzasadniało wydanie decyzji niekorzystnych dla inwestora. Nie zmienia tu istoty rzeczy po części trafny zarzut skarżącego, iż organ II instancji nie odniósł się do wszystkich argumentów podnoszonych w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...]. Niewątpliwy mankament uzasadnienia decyzji Wojewody [...] w tej materii był w istocie naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., który w realiach przedmiotowej sprawy (zważywszy na trafność samego rozstrzygnięcia) uznać jednak należy za uchybienie natury formalnej pozostające bez wpływu na wynik sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).