II SA/Sz 830/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2009r. sprawy ze skargi W. F. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...] r. wydał rozkaz personalny Nr 737/2009 , którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...]położonego przez asp. szt. W. F. - Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji w B., postanowił utrzymać w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Rozkazem personalnym Nr [...] z [...]r. Komendant Powiatowy Policji w M. zwolnił asp. szt. W. F. ze służby z dniem [...] r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. Wymieniony funkcjonariusz wniósł w terminie odwołanie od przedmiotowej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji , który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]r. utrzymał wymieniony rozkaz w mocy. Asp. szt. w st. spocz. W. F. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , który wyrokiem z dnia [...]r., sygn. akt II SA/Sz 610/08 uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...]r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji i orzekł, iż nie podlega ona wykonaniu. W następstwie powyższego Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...]r. przywrócił asp. szt. W. F. do służby w Policji i ustalił należne mu składniki uposażenia na podstawie art. 42 ust. 1,2 i 4 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...]r. Komendant Powiatowy Policji w M. na postawie art. 42 ust. 5 z związku z art. 6f ustawy o Policji przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne równe jednomiesięcznemu uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku. Następnie Komendant Powiatowy Policji w M. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...]r. przyznał asp. szt. W. F. nagrodę roczną za [...]r. w wysokości 1/12 jednomiesięcznego uposażenia oraz odmówił przyznania nagrody rocznej za [...]r. na podstawie art. 42 ust. 6 oraz art. 110 ustawy o Policji, w związku z § 1 ust. 1, 2 i § 3, § 12 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. nr 86 poz. 789 z 2002r. z późn. zm.). Decyzja ta została doręczona zainteresowanemu [...]r. W dniu [...]r. asp. szt. W. F. złożył w terminie odwołanie od powyższego rozkazu personalnego, wnosząc jednocześnie o przyznanie nagrody rocznej za [...] oraz [...] rok. W ocenie organu odwoławczego odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem. Organ wskazał na art. 110 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym policjantowi przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, ustalana w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych. Asp. szt. W. F. został zwolniony z dniem [...]r. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego z dnia [....]r., Komendant Powiatowy Policji w M. rozkazem personalnym Nr [...] przywrócił go do służby z dniem [...]r. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...]r. przełożony przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne równe jednomiesięcznemu uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku służbowym. W następstwie powyższego organ przyznał asp. szt. W. F. nagrodę roczną za [...]r. w wysokości 1/12 jednomiesięcznego uposażenia. Zdaniem organu zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 6 i art. 110 ust. 1 ustawy o Policji okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne w trybie art. 45 ust. 5, wlicza się do okresu służby, od którego zależy prawo do nagrody rocznej. Ponadto powołując się na art. 42 ust. 6 zd. 2 cytowanej ustawy Komendant Powiatowy Policji w M. wskazał, iż okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia pieniężnego nie można uwzględnić przy ustalaniu uprawnień uzależnionych od jej nieprzerwanego biegu. Organ odwoławczy ocenił, że wskazane powyżej wnioskowanie a contrario doprowadza do bezspornego wniosku, że okres, za który nie przyznano świadczenia pieniężnego nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu prawa do nagrody rocznej. Zdaniem organu zarzuty przedstawione w odwołaniu wobec tak jednoznacznego brzmienia przywołanej normy prawnej nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu prawomocna decyzja o zwolnieniu wywołuje skutek w postaci rozwiązania stosunku służbowego, zaś jej późniejsze uchylenie bądź stwierdzenie nieważności stanowi podstawę przywrócenia do służby ex nunc. Organ odwoławczy wskazał, że z punktu widzenia art. 42 ust. 5 i 6 ustawy o Policji bez znaczenia pozostaje rodzaj wady prawnej, którym dotknięta była wyeliminowana z obrotu decyzja, gdyż należne przywróconemu policjantowi świadczenie pieniężne może być przyznane w wysokości odpowiadającej poprzednio otrzymywanemu uposażeniu, jednak nie mniej niż za jeden miesiąc i nie więcej, niż za sześć miesięcy. Organ stwierdził, że przełożony zasadnie odmówił przyznania asp. szt. W. F. prawa do nagrody rocznej za [...] rok, biorąc pod uwagę, fakt pozostawania skarżącego poza służbą od [...]r. do [...]r., tj. [...] lata i [...] miesięcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. F. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w M. Zdaniem skarżącego skoro Sąd administracyjny uchylił decyzję w zakresie zwolnienia ze służby, to należy uznać że zostały one wyeliminowane z obrotu prawnego, a co za tym idzie nie należy ich uwzględniać w przedmiotowym stanie faktycznym. Wobec czego W. F. przyjął, iż w [...]r. i [..]r. pobierał wynagrodzenie skutkiem czego należy mu się nagroda roczna za rok [...]. W odpowiedzi na skargą Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia, prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest niezasadna. Podstawą prawną określającą sytuację skarżącego, który został przywrócony do służby w Policji jest art. 42 ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji. W myśl tego przepisu uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Jednocześnie policjantowi przywróconemu do służby jak wynika z art. 42 ust.5 ustawy o Policji przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Jak wynika z akt administracyjnych kolejnymi rozkazami personalnymi Komendant Powiatowy Policji w M. przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne równe jednomiesięcznemu uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowiska, a następnie rozkazem personalnym Nr [...] przyznał W. F. nagrodę roczną za [...]r. w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia oraz odmówił przyznania nagrody rocznej za [...]r. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr [...] utrzymał w mocy powyższy rozkaz. Sąd nie podziela argumentów odwołania, powtórzonych później w skardze do Sądu, że skoro skarżący otrzymywał świadczenie w [...]r., to należy mu się nagroda roczna za [...]r. oraz na podstawie art. 42 ust.6 ustawy o Policji, także za 2008r. Kwestię nagród rocznych reguluje art. 110 ustawy o Policji. Zgodnie z jego treścią policjantowi przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu pełnionej służby w roku kalendarzowym i stąd zasadnie wypłacono skarżącemu część nagrody za [..]r. Jednocześnie Sąd ustalił, że w [...]r. i [...]r. skarżący nie pełnił służby i stąd organy obu instancji zasadnie odmówiły W. F. nagrody rocznej za te lata. W ocenie Sądu nie ma tu znaczenia to, że skarżący pobierał świadczenia w [...]r. gdyż podstawą do jego wypłaty był art. 117 ust.1 ustawy o Policji, który wyraźnie stanowi, że policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Podstawą do wypłaty nagrody rocznej nie może być też wymieniony art. 42 ust.6 ustawy o Policji, gdyż dotyczy on świadczenia pieniężnego wypłaconego na podstawie art. 42 ust.5, czyli po przywróceniu do służby, za okres pozostawania poza służbą. Takie świadczenie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia skarżący otrzymał ale nie ma to żadnego związku z wypłatą nagrody rocznej za rok [...] i [...]. Sąd nie podziela też argumentu przedstawionego w skardze do Sądu, że skutkiem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego SA/Sz 610/08 z dnia [...]r., który uchylił decyzje Komendanta Powiatowego oraz Wojewódzkiego Policji o zwolnieniu ze służby, jest taka sytuacja jakby decyzje nigdy nie zostały wydane, a skarżący pozostawał przez cały okres w służbie. Jak już Sąd wcześniej wyjaśnił sytuacja powyższa jest uregulowana w art. 42 ust.1 i 6 ustawy o Policji, a ustawodawca nie przyjął takiego rozwiązania, które sugeruje skarżący a sprowadzające się do uznania, że policjant po uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby ma zaliczony cały okres pozostawania poza służbą tak jakby przez cały czas pełnił służbę. Sąd nie podziela też stanowiska pełnomocnika skarżącego przedstawionego na rozprawie, że organy dopuściły się naruszenia art. 132 Kodeku postępowania administracyjnego przy wydawaniu rozkazu personalnego Nr [...]. Zarzut powyższy jest niezrozumiały, gdyż rozkazem personalnym Nr [...] z [...]r. Komendant Powiatowy Policji w M. zmienił na podstawie art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego rozkaz Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w M., a dotyczyło to zmiany mnożnika uposażenia i był on w całości zgodny z treścią odwołania skarżącego, a co najważniejsze ten zmieniony rozkaz personalny Nr [...] nie był przedmiotem odwołania. Skarżący złożył skargę od rozkazu personalnego Nr [...], który utrzymał w mocy rozkaz o Nr [...] o odmowie przyznania nagrody rocznej za lata [...] i [...]r. Sąd nie podzielił też poglądu skarżącego, że Komendant Wojewódzki Policji naruszył zasadę dwuinstancyjności przez to, że przedstawił uzasadnienie, które w istocie powinno się znaleźć w decyzji organu pierwszej instancji. Zarzutu tego nie sposób podzielić, gdyż zadaniem organu drugiej instancji jest właśnie między innymi uzupełnienie braków w decyzji organu pierwszej instancji w tym przez uzupełnienie bądź bardziej wnikliwe uzasadnienie decyzji. Rozstrzygnięcie Komendanta Powiatowego Policji w M. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. są, w ocenie Sądu, wydane zgodnie z prawem. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.