II SA/Sz 639/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr./, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w [...], i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż przedmiotowa inwestycja – wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem niedopuszczalne było umorzenie postępowania. Nadto organ II instancji podniósł, iż przyczyną umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego, nie mogło być wybudowanie przez operatora wnioskowanej stacji bazowej (zamierzenie objęte wnioskiem o ustalenie lokalizacji celu publicznego jest zrealizowane). W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że strona skarżąca wybudowała stację bazową telefonii komórkowej [...] nr [...], zlokalizowaną na dachu budynku przy ul. [...] w [...]. Przedmiotowa budowla składa się z masztu konstrukcji stalowej, na którym zamocowany został zespół anten – [...] anteny sektorowe i [...] radiolinii. Wykonanie tej inwestycji nastąpiło na podstawie zgłoszenia inwestora, dokonanego w dniu [...] r. W dniu [...] r. Prezydent Miasta wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], zlokalizowanej na dachu budynku. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż w związku ze zgłoszeniem przez inwestora robót budowlanych polegających na instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej i biorąc pod uwagę okoliczność, że przedmiot oraz zakres robót przyjętych zgłoszeniem i zrealizowanych przez inwestora pokrywa się z przedmiotem prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego, to postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła uczestniczka postępowania M. D., która stwierdziła, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy dwóch elementów – budowy masztu antenowego i nadajników stacji bazowej. W ocenie odwołującej się budowa masztu antenowego w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro takie pozwolenie nie zostało przez inwestora uzyskane, niezasadne było wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie lokalizacji celu publicznego. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., o umorzeniu postępowania i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Od powyższej decyzji skargę to Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł inwestor – Spółka A. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisów Prawa budowlanego oraz naruszenie prawa procesowego – art. 6, 7, 105 § 1 i 107 § 3 kpa, i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Nadto skarżąca zarzuciła organowi drugiej instancji, że nie wyjaśnił w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu swoich zarzutów, skarżąca podniosła, iż przedmiotowa inwestycja nie stanowi obiektu budowlanego gdyż nie styka się z gruntem, ale z dachem budynku już posadowionego i jest ona urządzeniem, co do którego nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, a zatem prawidłowa była decyzja Prezydenta Miasta umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w całości i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy stanowiło ustalenie, czy inwestycja skarżącej polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wymagała w świetle przepisów Prawa budowlanego uzyskania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie wydania decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Pozwolenie na budowę zgodnie z art. 3 pkt 12, to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29-31 ustawy i są one jedynymi prawnie dopuszczalnymi odstępstwami od przedstawionej w art. 28 reguły. Wyjątki te – jak zgodnie twierdzi doktryna i orzecznictwo – mają charakter listy zamkniętej i niedopuszczalne jest stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. W żadnym z wyżej wymienionych wyjątków nie jest wskazane wprost, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Strona skarżąca natomiast powołała się na art. 29 ust. 2 pkt 15, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Nie można zgodzić się z poglądem skarżącej, gdyż jak wynika z zebranego materiału dowodowego w sprawie przedmiotowa inwestycja w żadnym zakresie nie polegała na instalowaniu urządzenia na obiekcie budowlanym, polegała natomiast na budowie obiektu budowlanego tj. masztu konstrukcji stalowej, na którym to maszcie zamocowany został zespół anten – [...] anteny sektorowe i [...] radiolinii. Jak wynika z powyższego, dopiero instalacja anten na maszcie (w zakresie którego należałoby uzyskać pozwolenie na budowę) mogłaby zostać potraktowana jako instalacja urządzeń na obiekcie budowlanym, a co za tym idzie tylko w tym zakresie można byłoby zastosować powoływany przez skarżącą przepis art.29 ust.2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Maszt bezsprzecznie stanowi obiekt budowlany, na który wymagane jest pozwolenie na budowę, a z nim związany jest zespół urządzeń – anteny i radiolinie, których instalacja byłaby niemożliwa bez uprzedniego posadowienia konstrukcji masztu antenowego. Strona skarżąca swoje zarzuty oparła także na rozważaniach dotyczących definicji pojęcia "urządzenie", odwołując się do znaczenia tego zwrotu zastosowanego w innych dziedzinach prawa, aniżeli prawo budowlane. Okoliczność, iż w prawie budowlanym brak jest definicji pojęcia "urządzenie" w ocenie sądu nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, gdyż w analizowanym stanie faktycznym nie mamy do czynienia z instalacją urządzenia. Na marginesie wskazać należy, iż w słowniczku ustawy Prawo budowlane, a mianowicie w art. 3 pkt 1b określone zostało pojęcie obiektu budowlanego, przez co należy rozumieć między innymi budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Ponieważ w niniejszej sprawie został posadowiony przez skarżącą właśnie taki obiekt budowlany, to w żaden sposób nie można mówić o instalacji urządzenia, o której mowa w art. 29 ust.2 pkt 15 Prawa budowlanego. Należało podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]r., [...], w którym sąd stwierdził iż, inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z masztem na dachu budynku wymaga pozwolenia na budowę. Należało więc stwierdzić, iż przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, i koniecznym było uzyskanie przez skarżącą – zgodnie z art.50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z związku z tym nietrafne są także pozostałe zarzuty skargi. Organ drugiej instancji orzekł na podstawie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyjaśniając jednocześnie stan faktyczny sprawy. Również zarzut naruszenia art. 6 kpa – tj. zasady praworządności okazał się bezzasadny, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekało w zgodności z przepisami prawa mającymi zastosowanie w danym stanie faktycznym. W tym stanie rzeczy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd orzekł jak w sentencji.