II SA/Łd 408/09

Dnia 28 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] roku, Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania dla "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na działce Nr ewid. [...], w miejscowości J. [...], obręb J., gm. Z. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji I instancji, umorzenie postępowania jest wynikiem zmiany przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu. Aktualnie dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W odwołaniu od powyższej decyzji T. K. wskazała na naruszenie przepisów Prawa Ochrony Środowisko, w szczególności art. 11, art. 46 ust 2 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 - poprzez ich pominięcie, art. 46 a ust. 4 pkt "g" oraz 4 w zw. z art. 49 ust. 3 – poprzez ich pominięcie, art. 51 ust 2 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 oraz 2 – poprzez ich niezastosowanie, art. 51 ust. 7 – poprzez jego pominięcie. Nadto, strona wskazała na uchybienie przepisom rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 poprzez ich niewłaściwą interpretację, § 2 ust. 2 i § 5 poprzez ich pominięcie oraz § 4 poprzez jego nieuwzględnienie. Zdaniem strony, z uwagi na nowelizację, z dniem 19 sierpnia 2007 roku, ustawy Prawo Ochrony Środowiska, do sprawy należy stosować przepisy w brzmieniu nadanym jej ustawą nowelizująca. Zdaniem strony wniosek złożony przez inwestora, w świetle nowych przepisów, był niekompletny i winien podlegać uzupełnieniu na wezwanie organu. Powołując się na zapis § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 51 ust 8 Prawa Ochrony Środowiska, odwołująca się stwierdziła, że przy planowanym kilkunastokrotnym wzmocnieniu mocy anten istniejącej stacji bazowej, wzrost emisji powyżej 20% będzie ewidentny, co wprost uzasadnia obligatoryjne sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko i uzyskanie decyzji środowiskowej. Organ I instancji nie odniósł się w ogóle do tej kwestii. W ocenie odwołującej się planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na ludzi znajdujących się w pobliżu inwestycji. Nawet orientacyjnie można stwierdzić, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się wzdłuż osi głównej promieniowania anteny sektorowej na poziomie terenu, bowiem przy danej wysokości zawieszenia tej anteny (ok. 50 m) odległość do 150 m od jej środka elektrycznego (przy wariancie obligatoryjnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko) znajdzie się na poziomie terenu w pasie o długości ok. 140 m licząc od podstawy masztu. Zdaniem odwołującej się, organ mógł odstąpić od sporządzenia przez inwestora raportu jedynie w takiej sytuacji, gdyby inwestor posiadał prawo do dysponowania terenem wokół stacji, wyznaczył obszar wokół niej o promieniu ok. 140 m, ogrodził i zaopatrzył tablicami "wstęp wzbroniony". Wówczas taki teren można by uznać jako miejsce niedostępne dla ludności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] roku, utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygniecie. W motywach organ wyjaśnił, że dnia 15 listopada 2008 roku weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), zmieniająca ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z treścią art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W sprawie bezspornym jest, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora złożony w dniu 10 sierpnia 2007 roku. Z tego też względu w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa ochrony środowiska. Zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, bądź planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar – jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach). W tej sytuacji punktem wyjścia do ustalenia, czy w sprawie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest stwierdzenie czy dane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub też należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy. W przypadku planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy dokonanie tych ustaleń nie jest trudne, gdyż charakter zamknięty ma lista tych przedsięwzięć zawarta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W odniesieniu do wymienionych w tym rozporządzeniu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wzmagane jest przeprowadzenie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odniesieniu do pozostałych inwestycji nie prowadzi się postępowania, a wszczęte postępowanie podlega umorzeniu. Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej stacji bazowej został złożony w dniu 10 sierpnia 2007 roku, tj. przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Do wniosku dołączony został Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, w szczególności z oświadczenia inwestora z dnia 23 czerwca 2008 roku oraz "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że parametry stacji bazowej oraz odległości miejsc dostępnych dla ludzi, nie kwalifikują tej inwestycji do dalszego postępowania w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i tym samym uzasadniają umorzenie wszczętego postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, ocena materiału dowodowego w sprawie dokonana przez organ I instancji jest prawidłowa. Wszystkie anteny przewidziane do zainstalowania w ramach projektowanej stacji bazowej posiadają wprawdzie równoważną moc promieniowana nie mniejszą niż 2.000 W, jednakże miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Wynika to wprost z zestawienia odległości miejsc dostępnych dla ludności zawartych w "Kwalifikacji przedsięwzięcia". Potwierdzeniem tego stanu są ilustracje graficzne, stanowiące załącznik do tego dokumentu, obrazujące oś główną wiązki promieniowania w płaszczyźnie poziomej. Minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania wynosi od 21,2 m do 49,0 m n.p.t. Tym samym obszary o niebezpiecznym poziomie promieniowania występują ponad istniejącą zabudową w wolnej przestrzeni, w związku z tym są niedostępne dla ludzi. Przy czym, miejsca dostępne dla ludności to wszelkie miejsca, za wyjątkiem miejsc do których dostęp ludności jest niemożliwy, zabroniony, utrudniony lub wymaga posługiwania się sprzętem technicznym. W konkluzji organ wyjaśnił, że skoro katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy ma charakter zamknięty, ograniczony do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku, należy stwierdzić, że stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć, których realizacja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym stanie rzeczy, wobec oczywistego stanu prawnego, organ I instancji prawidłowo podjął decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko w odniesieniu do inwestycji, do których przepis prawa nie ustanawia takiego obowiązku. Z tych też względów, jak wyjaśnił organ II instancji, okoliczności podnoszone przez stronę, a dotyczące obowiązku uzupełnienia przez inwestora dokumentacji zgodnie z nowelizacją Prawa Ochrony Środowiska, która weszła w życie w dniu 19 sierpnia 2007 roku nie mogły być przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji. W skardze na powyższą decyzję, T. K. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując na naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego przedstawionych w odwołaniu od decyzji. Zdaniem strony, organ nie uzasadnił swojego stanowiska w sposób wyczerpujący, ani nie ustosunkował się w sposób kompleksowy do zarzutów odwołania. Zdaniem strony, organ powinien zanalizować planowaną inwestycję pod kątem zapisów § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku. Przepis ten nakazuje rozważenie nałożenia na inwestora konieczności przygotowania raportu o oddziaływaniu na środowisko w kontekście jego oddziaływania na środowisko i ludność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Na wstępie wskazać należy, iż bezsprzecznie kwalifikacja danego przedsięwzięcia do inwestycji, dla których konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przebiega na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, bądź planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Przy czym, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie art. 51 ust. 2; bądź planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie art. 51 ust. 2 (art. 51 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w art. 51 ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu (art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska). Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 51 ust. 8 Prawa ochrony środowiska, Rada Ministrów wydała w dniu 9 listopada 2004 roku rozporządzenie w sprawie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W wyniku nowelizacji tego rozporządzenia z dniem 31 lipca 2007 roku, na realizację stacji bazowej telefonii komórkowej o parametrach wskazanych we wniosku, nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Przepis bowiem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia stanowi, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. Natomiast przepis § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W świetle przestawionego stanu faktycznego i prawnego należy uznać, że planowana przez inwestora rozbudowa stacji bazowej telefonii, nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i dla jej realizacji nie jest konieczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Rozpoznając przedmiotową sprawę organy obu instancji dysponowały, z jednej strony raportem o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i informacją o planowanym przedsięwzięciu przygotowanymi przez uprawnionego projektanta w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Z drugiej strony organ miał twierdzenia skarżącej, iż inwestycja będzie negatywnie wpływać na środowisko. Konkluzja raportu, przygotowanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, sprowadza się do uznania, że oddziaływanie inwestycji, nie przekroczy wymogów określonych w przepisach prawa, w szczególności powołanych rozporządzeniach. Organ I instancji, w postanowieniu zawarł szczegółowe zastrzeżenia, które muszą być uwzględnione przez organ na etapie projektowania, budowy i eksploatacji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż duża jej część poprzez stanowienie, że inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, kwestionuje ustalenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Tym niemniej, złożony przez inwestora raport został opracowany przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami w zakresie ocen oddziaływania na środowisko wpisaną na listę Wojewody. Dokument ten zawiera wszystkie niezbędne informacje. Skoro w toku postępowania administracyjnego nie został opracowany – w szczególności na zlecenie strony skarżącej – raport, która uwzględniając przepisy prawa, inaczej (odmiennie) określałaby zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to za wiążący uznać wypada ten raport, który w toku sprawy administracyjnej został opracowany i stanowił podstawę rozstrzygnięcia. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia kontrraportu we własnym zakresie i przedłożenia jego, jako dowodu w sprawie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 roku, IV SA/Wa 2383/06, Lex Nr 316627). Strona zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Tym niemniej, zgodnie z regulacją art. 174 tej ustawy, wchodzi ona w życie z dniem 15 listopada 2008 roku, z wyjątkiem art. 121 i 123 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, czyli z dniem 7 listopada 2008 roku. Jednakże, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, czyli przed dniem 15 listopada 2008 roku, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). W tym przepisie wprowadzono szczególne uregulowanie odnoszące się do decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych – wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2008 roku Nr 193, poz. 1194). Te szczególne uregulowania przewidziane w art. 153 ust. 1 w zw. z art. 154 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie znajdują jednak zastosowania w sprawie. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte wnioskiem, który wpłynął do organu I instancji w dniu 10 sierpnia 2007 roku. Do dnia 15 listopada 2008 roku sprawa nie była zakończona wydaniem ostatecznej decyzji. Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. K.O.