II SA/Sz 679/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2009r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę Upomnieniem z dnia [...]r., Prezydent Miasta [...] wezwał D. i J.K. do zapłaty kwoty [...] zł. Pismo to zostało odebrane przez J.K w dniu[...] r. D.K. uiściła kwotę [...] zł, na pozostałą kwotę został wystawiony w dniu [...]r. tytuł wykonawczy. Powyższa zaległość stanowiła zaległość z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu marki [...] nr rej. [...] w dniu [...] r. Od tego tytułu wykonawczego D.K. wniosła zarzuty wskazując na nieistnienie obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanego, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy. Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) Prezydent Miasta [...] uznał zarzuty za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny, w treści uzasadnienia wyjaśnił, że zobowiązana wnosząc zarzut na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinna okazać dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub innych przyczyn. Jednakże skarżąca nie przedstawiła, w piśmie z dnia [...] r., takich okoliczności. Ponadto organ egzekucyjny wyjaśnił, że fakt obecności pojazdu marki [...] został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez wykonującego swoje obowiązki inspektora, poprzez umieszczenie za szybą samochodu zawiadomienia. Organ zauważył, że wkładanie za wycieraczkę pojazdu zawiadomienia nie jest mandatem karnym, dokumentuje jedynie fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje korzystającego z miejsca w strefie płatnego parkowania o powstałym z mocy prawa obowiązku dokonania opłaty dodatkowej, lecz nie nakłada tego obowiązku. Dodatkowo organ egzekucyjny, odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, podniósł, że zarzut ten może dotyczyć formalnej kontroli tożsamości w przypadku, gdy osoba przeciwko której wystawiono tytuł wykonawczy, jest inną osobą aniżeli adresat decyzji. Organ egzekucyjny ustalił zaś ponad wszelką wątpliwość, że współwłaścicielem pojazdu marki [...] w okresie wskazanym w tytule była D.K., zatem nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej. Ponadto organ podał, że w dniu [...] r. wierzyciel wezwał zobowiązaną do wskazania osoby korzystającej z przedmiotowego pojazdu, jednakże zobowiązanie do jednoznacznego wskazania użytkownika nie zostało wypełnione. Odnosząc się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, Prezydent Miasta [...] podniósł, że upomnienie zostało skutecznie doręczone w dniu [...] r., stosownie do art. 43 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei organ pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 i 10 wskazał, że w pozycjach nr [...] tytułu widnieją podpisy osób działających z upoważniania Prezydenta Miasta tj. wierzyciela i organu egzekucyjnego jakim jest Prezydent Miasta [...]. Rozważając niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, będącej jedną z podstaw zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, stosownie do art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – organ stwierdził brak takiej przesłanki. Końcowo odnosząc się do kwestii próby zapoznania D.K. z dowodem na to, że w dniu [...]r. parkowała auto [...] przy ul. [...] wierzyciel zauważył, że w piśmie z dnia [...] r. załączonym przez zobowiązaną do zarzutów, powiadomił D.K. o możliwości zapoznania się z kopiami zawiadomień w siedzibie Biura Strefy Parkowania w [...]. Jednocześnie organ poinformował, że przesyła w załączeniu kopie zawiadomienia nr [...] r. D.K. złożyła zażalenia na powyższe postanowienie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jako niezgodnego z prawem i uwzględnienie wniesionych przez nią zarzutów oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. W dalszej części zażalenia podniosła, że egzekwowany obowiązek nie istnieje, zatem prowadzenie egzekucji jest niedopuszczalne. Swoje stanowisko oparła na fakcie uchylenia uchwał, stanowiących podstawę nałożenia obowiązku. Ponadto oświadczyła, że w rzeczywistości nie wystąpiło też zdarzenie, powodujące powstanie tego obowiązku. W ocenie D.K. wystąpił też błąd co do osoby zobowiązanego. Składająca zażalenie wskazała, że osoba podpisana pod tytułem wykonawczym nie wykazuje się pełnomocnictwem do działania w imieniu organu egzekucyjnego, a wystawione upomnienie nie dawało podstaw do wszczęcia egzekucji. Postanowienie zaś zostało wydane bez uzyskania stanowiska wierzyciela, a zobowiązana została pozbawiona możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Postanowieniem z dnia [...] Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego, działając na podstawie art. 27 § 1 zd. 2 w zw. z art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego wyłączył wszystkich członków tego Kolegium od udziału w rozpatrzeniu wskazanego zażalenia, w związku z tym, że od [...] roku D.K. była etatowym członkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Dyrektor Departamentu Administracji Publicznej działając z upoważnienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] r. wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpatrzenia zażalenia D.K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), a także art. 15 § 1, art. 18, art. 23 § 3 i 4, art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia D.K. – utrzymało w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że podstawą prawną opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania stanowi art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Stosownie do treści powołanego artykułu korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłaty te mogą być pobierane w strefie płatnego parkowania w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13 b ust. 1 powołanej ustawy). Natomiast w myśl art. 13 f ustawy o drogach publicznych za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (miasta) z kolei określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1 oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (art. 13 f ust. 2). Wysokość opłaty dodatkowej za nie wniesienie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP została ustalona w uchwale Rady Miasta Szczecin Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r. zmieniającej uchwałę Rady Miasta Szczecina z dnia 1 grudnia 2003 r. Nr XIII/269/03 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecina oraz sposobu ich pobierania. Od dnia 1 stycznia 2005 r. opłata dodatkowa za nie wniesienie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP w terminie 7 dni od dnia nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z dniem [...] r. utraciła moc uchwała nr XIII/269/03 Rady Miasta Szczecin z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecina oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 113, poz. 1932) zmieniona uchwałą Rady Miasta Szczecina z dnia 22 listopada 2004 r. Nr XXIX/576/04 (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 49, poz. 2168) stosownie do § 11 uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 19 listopada 2007 r. nr XV/411/07 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2008 r. Nr 4, poz. 120). Jednocześnie odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego nie istnienia obowiązku, w związku z uchyleniem uchwał Rady Miasta Szczecin z dnia 1 grudnia 2003 r. oraz z 22 listopada 2004 r., które zostały wymienione w tytule wykonawczym Kolegium podniosło, że niewątpliwie wskazane uchwały obowiązywały w momencie stwierdzenia nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania, czyli w dniu [...] r., a także w dniu wysłania oraz doręczenia D. i J.K. upomnienia w dniu [...]r. W dalszej części uzasadniania organ drugiej instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się odpis zawiadomienia o nieopłaconym postoju samochodu marki [...], który miał miejsce w dniu [...] r. o godz. [...], który został opatrzony numerem służbowym inspektora oraz jego podpisem. Zdaniem organu, dla wykazania powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, znajdujące się w aktach sprawy, są wystarczającym środkiem dowodowym. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego stwierdził, że w wystawionym tytule wykonawczym jako zobowiązanego bezspornie wskazano małżonków K., którzy są współwłaścicielami pojazdu, natomiast egzekucję skierowano tylko do jednego ze współwłaścicieli, czyli D.K., stosownie do pouczenia zawartego w rubryce nr 10 tytułu wykonawczego – iż w sytuacji, gdy jako zobowiązanych wskazano małżonków, podaje się imię i nazwisko dowolnie wybranego współmałżonka. Ponadto organ drugiej instancji podał, że sprawa była prowadzona i rozpatrzona przez organ właściwy rzeczowo oraz miejscowo, czyli Prezydenta Miasta [...], z upoważnienia, którego działały osoby podpisujące tytuł wykonawczy oraz klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. W związku z tym zdaniem organu, zarzut zobowiązanej dotyczący podpisania tytułu wykonawczego przez osobę, która nie wykazuje się pełnomocnictwem do działania w imieniu organu należy uznać za chybiony. Kolegium odnosząc się do zarzutu D.K. dotyczącego wydania postanowienia bez uzyskania stanowiska wierzyciela podniosło, że skoro w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta [...] występuje zarówno jako organ egzekucyjny oraz wierzyciel, zatem bezprzedmiotowe by było uzyskanie stanowiska wierzyciela. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma zastosowania zasada czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, określona w art. 10 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zatem za niezasadny uznano zarzut składającej zażalenie, polegający na uniemożliwieniu jej zapoznania się z aktami sprawy, w tym dowodu mającego świadczyć o braku opłacenia postoju w strefie płatnego parkowania. Niemniej jednak organ egzekucyjny poinformował D.K,. w pismach z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. o możliwości wglądu do akt sprawy w siedzibie Biura Strefy Płatnego Parkowania, w tym z zawiadomieniem o nieopłaconym postoju. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła D.K. zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że prowadzenie egzekucji jest niedopuszczalne, ponieważ egzekwowany obowiązek nie istnieje. Przepisy prawa, bowiem, które miałyby konstytuować obowiązek, zostały uchylone. Na mocy § 11 uchwały nr XV/411/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia strefy parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania utraciły moc uchwały wskazane w tytule wykonawczym, czyli uchwała nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. oraz uchwała nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r. zmieniająca uchwałę Nr XIII/269/03. Egzekwowany obowiązek, zdaniem skarżącej, nie istnieje nie tylko prawnie ale też faktycznie, gdyż nie wystąpiło zdarzenie powodujące powstanie takiego obowiązku. Z tego powodu organ egzekucyjny nie dysponuje dowodem parkowania w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia należnej opłaty, który to dowód nie został skarżącej okazany. Ponadto, w ocenie skarżącej, w sprawie niewątpliwie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, gdyż przedmiotowy pojazd, wymieniony w tytule wykonawczym, stanowi współwłasność, a egzekucję skierowano tylko do jednego ze współwłaścicieli bez przeprowadzenia postępowania i bez dowodu na to, że ten właśnie współwłaściciel parkował. Żaden przepis mający zastosowanie w sprawie egzekwowania obowiązku powstającego z mocy prawa nie uprawnia organu egzekucyjnego do wystosowania wezwania do wskazania osoby parkującej, a osoba do tego wezwana nie ma obowiązku spełnić takiego żądania organu. W następstwie tego, jak również w związku z nieopłaceniem jednej z dwóch opłat wskazanych w upomnieniu, takie upomnienie nie uprawniało do wszczęcia egzekucji, jako niespełniające normy art. 15 § 1 ustawy. Skarżąca podniosła również, że osoba podpisana pod tytułem wykonawczym nie wykazuje się pełnomocnictwem do działania w imieniu organu egzekucyjnego, przez co tytuł wykonawczy nie spełnia normy z art. 27 ustawy. D.K. zarzuciła ponadto, że w sprawie wystąpił też istotny błąd proceduralny, gdyż postanowienie zostało wydane bez uzyskania stanowiska wierzyciela, czym naruszono ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie rozpoznawania zarzutów (art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Zarzuciła organowi brak umożliwienia jej zapoznania się z aktami sprawy, w tym z dowodem świadczącym o nie opłaceniu postoju w Strefie Płatnego Parkowania, czym naruszono normę art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stosowaną odpowiednio do art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu [...] r. skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze i dodała, że obowiązek określony w tytule wykonawczym nie istnieje, gdyż został określony w oparciu o uchwałę, która została uchylona. Ponadto jej zdaniem osoba podpisana na tytule wykonawczym nie miała do tego stosownych upoważnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wskazana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 w/w ustawy). Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta[...] doprowadziło do uznania przez Sąd, iż skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjny prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w trakcie tego postępowania skarżąca, po uprzednim doręczeniu jej upomnienia oraz odpisu tytułu wykonawczego z dnia z dnia [...], w ustawowym terminie wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wskazując na nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu nieopłaconego postoju w Strefie Płatnego Parkowania oraz błąd co do osoby zobowiązanego, a także brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 wyżej wymienionej ustawy. Wobec tego, że wierzyciel – Prezydent Miasta [...] występował w sprawie również w roli organu egzekucyjnego, rozpatrzył wniesione zarzuty w trybie art. 34 § 4 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznając je, podobnie jak i organ odwoławczy za nieuzasadnione. Oceniając stanowiska organów zaprezentowanych w przedmiotowej sprawie należy wskazać, że w myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Stosownie do treści art. 13 b ust. 1 wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13 b ustawy o drogach publicznych określają zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalenia takiej strefy (ust. 3), a także do ustalenia wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, z kolei w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku – zarządca drogi. Dodatkowo zgodnie z art. 13 f w/w ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać [...] zł (art. 13 f ust. 2). Podejmując uchwałę Nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz sposobu ich pobierania, Rada Miasta Szczecin wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, jak i uchwała ją zmieniająca Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r., wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta Szczecin. Przepisy omawianych uchwał Rady Miasta Szczecin, jako przepisy obowiązujące na terenie [...], dotyczą więc każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej Strefy Płatnego Parkowania. Zgodnie z § 11 ust. 1 w/w uchwały Rady Miasta Szczecin nr XIII/269/03, (zmienionej uchwałą z dnia 22 listopada 2004 r. nr XXIX/576/04) opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, że w dniu [...] r., w którym potwierdzono obecność pojazdu marki [...], bez nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania, a także w dniu doręczenia upomnienia stronie, czyli w dniu [...]r. obowiązywały powołane wyżej uchwały. Dopiero z dniem [...] r. weszła w życie uchwała Rady Miasta Szczecin z dnia 19 listopada 2007 r., Nr XV/411/07 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2008 r. Nr 4, poz. 120 ze zm.), która stosownie do zapisów § 11 powodowała utratę mocy obowiązującej uchwały z dnia 1 grudnia 2003 r. oraz zmieniającej ją uchwały z dnia 22 listopada 2004 r. Wobec tego nie można uznać za uzasadnione zarzuty skargi polegające na stwierdzeniu, że przedmiotem egzekucji jest obowiązek powstający z mocy prawa, który obecnie nie istnieje. W świetle przytoczonych przepisów należy uznać, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania, a także opłaty dodatkowej, wynika z przepisów prawa – bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji /por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt FSK 2580/04, nie publ./. Konsekwencją powyższego stwierdzenia stanowi brak obowiązku doręczania właścicielowi pojazdu orzeczenia w tym zakresie. Wbrew twierdzeniom skarżącej, jak wynika ponadto z akt sprawy, organ w pismach z dnia [...]r. informowały ją o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy, w tym z zawiadomieniem o nieopłaconym postoju. Niezrozumiały jest też, w ocenie Sądu, argument podniesiony w skardze, iż organ egzekucyjny nie dysponuje dowodem parkowania w strefie, który to dowód nie został skarżącej okazany, bowiem analiza akt sprawy wykazała, że wierzyciel, mimo braku ciążącego na nim obowiązku w tym zakresie, przesłał stronie wraz z postanowieniem pierwszoinstancyjnym kopię zawiadomienia z dnia [...] r. o nieopłaconym postoju. Zdaniem Sądu bezprzedmiotowy jest zatem zarzut skarżącej dotyczący nie umożliwienia jej zapoznania się z aktami sprawy, czym naruszono normę art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak trafnie wyjaśniło Kolegium przez odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym należy rozumieć, że przepisy Kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić, a nie modyfikować ustawę o postępowaniu egzekucyjnym. Ze względu na szczególny charakter postępowania egzekucyjnego, rozumianego jako szereg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty, nie znajduje w nim zastosowania zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a. nakładająca na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiająca im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak zostało to wskazane wcześniej organ egzekucyjny mimo braku takiego zobowiązania informowały D.K. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz przesłały jej kserokopię zawiadomienia o nieopłaconym postoju. Zdaniem Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie przyjęło, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża, co do zasady, właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że – udowodni, że pojazd użyczył innej osobie, jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. W przedmiotowej sprawie skarżąca uzasadniając swoje stanowisko w zarzutach zgłoszonych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które powtórzyła w skardze do Sądu - powołała się na zarzut błędu co do osoby zobowiązanego stosownie do art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przyznając, że samochód wymieniony w tytule wykonawczym stanowi jej współwłasność z małżonkiem, natomiast egzekucję skierowano tylko do jednego ze współwłaścicieli bez przeprowadzenia postępowania i bez dowodu na to, że ten właśnie współwłaściciel parkował. Jak wynika z treści tytułu wykonawczego z dnia [...] – w rubryce nr [...] urzędowego formularza wskazano niewątpliwie jako rodzaj zobowiązanego – małżeństwo. Natomiast w momencie, gdy podmiotem zobowiązanym jest małżeństwo, w rubryce nr [...] można podać dane dowolnie wybranego współmałżonka. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, gdyż jako podmiot zobowiązany zostało wskazane małżeństwo D. i J.K. natomiast w tytule wykonawczym wymieniono dane jednego z małżonków, czyli w przedmiotowej sprawie D.K. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 27 lit. c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który różnicuje zobowiązanego i jego małżonka, traktując tylko jednego z małżonków za zobowiązanego w rozumieniu ustawy, w przypadku gdy drugi ze współmałżonków takiego statusu nie ma /por. D. Jankowiak, Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyd. 2007 r., s. 324/. Za niezasadny należy uznać również zarzut dotyczący wszczęcia egzekucji, mimo zrealizowania przez skarżącą jednej z dwóch opłat wskazanych w upomnieniu, bowiem organ egzekucyjny ma prawo egzekwowania tej nieuiszczonej opłaty. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, polegającego na podpisaniu tytułu wykonawczego przez osobę do tego nieupoważnioną należy wyjaśnić, że stosownie do art. 27 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tytuł wykonawczy zawiera datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został podpisany przez podinspektor H.M., wraz ze wskazaniem, iż to działanie jest dokonane z upoważnienia Prezydenta Miasta [...]. Z dokumentów nadesłanych na wezwanie Sądu wynika bezspornie, iż Prezydent Miasta [...] działając w trybie art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) udzielił z dniem [...] r. pracownikowi Wydziału [...] Urzędu Miasta [...] t.j. H.M. upoważnienia. Jak wynika z treści powołanego dokumentu zakres upoważnienia obejmował prawo do dokonywania czynności wynikających z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sprawach wszczynania postępowań egzekucyjnych oraz wystawiania tytułów wykonawczych należności Strefy Płatnego Parkowania w [...] oraz stosowania w tym zakresie pieczęci podpisowej "Z up. Prezydenta Miasta", a w szczególności do wystawiania pisemnych upomnień, zawierających wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1) oraz do wystawiania tytułów wykonawczych (art. 19 § 2 oraz art. 26 § 1). W związku z powyższym, w ocenie Sądu, tytuł wykonawczy nie był obciążony błędem i został wystawiony oraz podpisany przez uprawnioną do tego osobę działającą w imieniu wierzyciela, jakim w niniejszej sprawie był Prezydent Miasta [...]. Za nieuzasadniony należy uznać kolejny zarzut podniesiony w skardze dotyczący naruszenia przepisu art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegający na wydaniu postanowienia bez uzyskania stanowiska wierzyciela. Należy zwrócić uwagę, że zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie został wyrażony pogląd, który w części został przytoczony w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, iż w sytuacji, gdy wierzycielem jest zarówno organ egzekucyjny bezprzedmiotowe jest uzyskanie stanowiska wierzyciela. W przedmiotowej sprawie występuje tożsamość podmiotu wierzyciela jaki i organu egzekucyjnego, którym jest Prezydent Miasta [...], zatem jak trafnie podkreśliło to Kolegium, zbędne z punktu widzenia ekonomiki procesowej jest uzyskanie odrębnego stanowiska wierzyciela, które powodowałoby przeciąganie postępowania administracyjnego. W sytuacji bowiem gdyby organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem na etapie wstępnego badania dopuszczalności egzekucji uznał egzekucję za niedopuszczalną nie wystawiłby tytułu wykonawczego. W tych okolicznościach należało orzec, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jak w orzeczeniu.