I GZ 61/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 1149/08 w zakresie odrzucenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 5 grudnia 2008 r. wzywające do uiszczenia stosunkowego wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 29 października 2009 r. o sygn. akt III SA/Kr 1149/08, odrzucił zażalenie W. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 grudnia 2008 r., wzywające go do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 29 września 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego, w wysokości 1714,00 złotych. W. B., dalej Skarżący, w zażaleniu na powyższe zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zwrócił się także o zwolnienie go od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 21 maja 2009 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych bez rozpoznania. Pomimo doręczenia skarżącemu tego zarządzenia wraz z pouczeniem o przysługującym na nie środkiem zaskarżenia w postaci sprzeciwu, nie skorzystał on z tego uprawnienia. Następnie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2009 r., wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego zażalenia przez dołączenie jednego egzemplarza odpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia pisma procesowego. Przesyłkę pocztową zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia awizowano W. B. w dniu 27 sierpnia 2009 r., gdyż nie zastano adresata w mieszkaniu. W związku z tym faktem, pismo zostało złożone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., na okres czternastu dni w placówce pocztowej, o czym dwukrotnie powiadomiono adresata poprzez pozostawienie informacji na drzwiach mieszkania. W związku z niepodjęciem przez adresata pisma w terminie 14 dni, z upływem tego terminu stwierdzono, że zawiadomienie zostało Skarżącemu skutecznie doręczone z dniem 10 września 2009 r. Skarżący nie uzupełnił braku zażalenia w określonym terminie i Sąd I instancji odrzucił zażalenie. Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. W. B. wniósł zażalenie domagając się jego uchylenia z powodu naruszenia art. 122, art. 180, art.187 i art. 201 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Przepis art. 73 p.p.s.a. reguluje doręczenie zastępcze poprzez zawiadomienie adresata o złożeniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru (awizo) pozostawionej w miejscu zamieszkania adresata umieszczonej w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które ma być odebrane. W razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a. przyjmuje się datę, w której upłynął termin do jego odbioru. Taka sytuacja powoduje powstanie domniemania doręczenia pisma stronie i wyznacza początek biegu terminu na podjęcie przez adresata (stronę) określonej czynności prawnej. Domniemanie doręczenia pisma stronie w trybie art. 73 p.p.s.a. może zostać wzruszone. Strona może w szczególności podnieść zarzut, że pismo nie zostało jej doręczone w trybie zwykłym do rąk własnych lub że nie dotarło do niej zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. (Por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 992/08). Trybem właściwym do obalenia tego domniemania jest przywrócenie terminu, które pozwoli stronie uchylić się od ujemnych skutków upływu terminu, jakie wynikają dla niej z takiego doręczenia (Por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05) Trzeba jednak podkreślić, że funkcją doręczenia zastępczego jest nie tylko zapewnienie szybkości postępowania sądowego ale i ochrona interesów strony. Toteż ten szczególny rodzaj doręczenia nie może zamykać drogi sądowej strony do ochrony jej interesów. I tak Sąd orzekając o skutkach prawnych niedokonania przez stronę określonych czynności procesowych powinien uprzednio zbadać, czy doręczenie zastępcze zostało dokonane prawidłowo w szczególności, czy awizo pozostawiono w miejscu zamieszkania strony. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził uchybień Sądu I instancji w tym zakresie. Jak wynika z akt, pismo zawierające zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, wzywające do uzupełnienia braku formalnego przez dołączenie jednego egzemplarza odpisu zażalenia, zostało wysłane listem poleconym w dniu 21 sierpnia 2009 r. na adres zamieszkania skarżącego. Pismo awizowano Skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2009 r. z powodu nieobecności skarżącego w mieszkaniu i powiadomiono go o pozostawieniu pisma w miejscowym urzędzie pocztowym, poprzez umieszczenie stosownej informacji na drzwiach mieszkania. W dniu 4 września 2009 r. dokonano ponownego zawiadomienia W. B. o przesyłce pocztowej. Termin do odbioru korespondencji upłynął w dniu 10 września 2009 r. Skarżący nie podjął przesyłki w tym terminie, dlatego Sąd I instancji na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. przyjął, że doręczenie zarządzenia nastąpiło z datą 10 września 2009 r. Od tego bowiem dnia należało liczyć bieg siedmiodniowego terminu na przedłożenie odpisu zażalenia. Nieuzupełnienie tego braku formalnego przez Skarżącego skutkowało odrzuceniem przez Sąd I instancji, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w związku z art.197 § 2 p.p.s.a., pisma procesowego. Z wymienionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.