IV SA/Po 418/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska ( spr ) Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus NSA Paweł Miładowski Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy . I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T. P. z dnia [...] września 2008 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego R. R. kwotę 500 złotych ( pięćset ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ P.Miładowski /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ E.Makosz-Frymus Decyzją z dnia [...] września 2008 r., [...] Wójt Gminy T. P., po rozpoznaniu wniosku R. R., ustalił warunki zabudowy działki nr [...] w miejscowości P. w zakresie rozbudowy budynku mieszkalnego w granicy z działką [...] zgodnie z załącznikiem graficznym nr. 1 stanowiącym integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż dla terenu objętego wnioskiem brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przeprowadzonej analizy wynika, że przedmiotowa działka jest zagospodarowana. Z uwagi na brak możliwości zachowania odległości, o której mowa w § 12, ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. dalej rozporządzenie MI), zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia MI dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż właściciel działki [...] nie wyraził zgody na rozbudowę budynku. Organ wskazał również, iż uwzględniając sposób kształtowania zabudowy na działkach sąsiednich oraz przepisy rozporządzenia MI dopuszcza się lokalizację wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Cz. W. wskazując, iż w najbliższej okolicy nie ma budynku trzy kondygnacyjnego. Odwołująca podniosła ponadto, że w chwili powstania ewentualnej trzeciej kondygnacji zwiększy się ilość wody opadowej spływającej na jej dach o ok. 20-30%. co spowoduje, że system spustowy nie będzie w stanie "odbierać" takiej ilości wody, a to w konsekwencji może skutkować zalewaniem ściany. Ponadto skarżąca wskazała, iż wszystkie budynki, oprócz jednego powstałego w latach 2005-2007 posiadają płaskie dachy. Ponadto odwołująca zwróciła uwagę, iż w trakcie budowy kolejnej kondygnacji pracownicy będą poruszać się po powierzchni jej dachu, no co nie wyraża zgody. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż przede wszystkim należy zauważyć, iż rozbudowa objęta wnioskiem dotyczy co prawda budynku mieszkalnego jednorodzinnego ale w zabudowie bliźniaczej. Zdaniem organu w niniejszej sprawie na dokonanie rozbudowy konieczna jest zgoda sąsiada. Ponadto organ zwrócił uwagę, iż zrealizowanie projektowanej zabudowy bez tożsamej rozbudowy budynku odwołującej spowoduje powstanie wyraźnego zakłócenia ładu przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego analiza urbanistyczna w niniejszej sprawie została sporządzona niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 - dalej: rozporządzenie). Analiza ta stwierdziła, że istnieje możliwość zrealizowania planowanej zabudowy, nie powołując przykładów takiej zabudowy bliźniaczej jednorodzinnej już zrealizowanej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. R. podnosząc, iż: - w obrębie obszaru analizowanego został wykazany co najmniej jeden budynek trzykondygnacyjny z dachem stromym - a więc spójny z projektowanym budynkiem; - estetyka istniejącego budynku bliźniaczego jest sprawą subiektywną, nadbudowa budynku skarżącego i zrealizowanie dachu stromego uatrakcyjni bryłę budynku i jednocześnie przesądzi o możliwości realizacji takiej nadbudowy na działce sąsiedniej, - realizacja nadbudowy budynku, nie spowoduje zmiany wielkości powierzchni dachu budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej, tak więc nie wpłynie na ilość wód opadowych, które spadną na dach tego budynku ( zwiększenie ilości wód opadowych nastąpi tylko przy deszczach padających przy wietrze z kierunków północnych, natomiast mniej opadów będzie przy występowaniu wiatrów południowych - ogólny bilans powinien pozostać bez zmian); - przy nadbudowie budynku, nie wystąpi sytuacja w której naświetlanie działki sąsiedniej będzie niezgodne z obowiązującymi przepisami; - realizacja nadbudowy będzie poprzedzona odpowiednimi badaniami fundamentów i jeżeli wystąpi taka konieczność zostaną przeprowadzone odpowiednie prace zabezpieczające, - przy realizacji nadbudowy budynku nie ma żadnej potrzeby, aby korzystać z dachu budynku sąsiedniego, twierdzenie strony jest bezpodstawne, - twierdzenie SKO, że dla rozbudowy budynku w przedmiotowym przypadku jest niezbędna zgoda sąsiada nie ma podparcia w świetle § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia MI. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wskazując, iż zarzuty dotyczące sposobu realizacji przedsięwzięcia nie dotyczą bezpośrednio niniejszego postępowania lecz postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. skarżący podniósł ponadto, iż zarzut, że stropy nie wytrzymają jest bezzasadny ponieważ jego budynek ma oddzielne fundamenty. Uczestniczka postępowania podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż Sąd pomimo kasacyjnego charakteru rozstrzygnięcia organu odwoławczego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy T. P., ponieważ organ odwoławczy uchylając decyzje organu I instancji przedstawił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nieprawidłową wykładnię przepisów prawa oraz zawarł w nim nieprawidłowe wskazania. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji słusznie wskazał, iż analiza urbanistyczna została sporządzona niezgodnie z obowiązującymi przepisami, to jednakże uznał również, iż planowana rozbudowa wymaga uzyskania zgody właściciela nieruchomości działki sąsiedniej. W tym miejscu zauważyć należy, iż wyrokiem z dnia 11 marca 2001 r. P 11/00 którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. Nr 15, poz. 140; zm.: Nr 44, poz. 434; z 2000 r. Nr 16, poz. 214) w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz. 1126). W uzasadnieniu ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż w żadnym z przepisów prawa budowlanego nie sformułowano normy prawnej dotyczącej zabudowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej oraz przewidującej obowiązek uzyskania zgody na taką budowę właściciela sąsiedniej nieruchomości. Wszelkie ograniczenia prawa własności, w tym wiążące się z budową przy granicy z nieruchomością stanowiącą własność osoby trzeciej, jak i warunek uzyskania zgody takiej osoby, stanowią materię ustawową. Wprowadzenie takiego ograniczenia, bez jakiegokolwiek oparcia w materialnoprawnym unormowaniu ustawowym Trybunał Konstytucyjny uznaje za naruszające nakaz ustawowego unormowania ograniczeń praw i wolności, a w szczególności prawa własności. Co prawda w niniejszej sprawie przepisy ww. rozporządzenia nie znalazły zastosowania, to jednak w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz jego uzasadnienia stwierdzić należy, iż stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego o konieczności uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na rozbudowę w granicy działki, uznać należy za bezzasadne. Możliwość lokalizacji budynków przy granicy z działką sąsiednią stanowiła i stanowi obecnie wyjątek od ogólnej zasady sytuowania budynków w określonej, minimalnej odległości. Zatem lokalizowanie inwestycji przy granicy nieruchomości jest możliwe ale wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Organ rozstrzygając kwestię możliwej lokalizacji przy granicy winien mieć na uwadze przede wszystkim, zgodnie z poglądem Trybunału Konstytucyjnego, przepisy "prawa sąsiedzkiego" a w szczególności przepisy art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16 poz. 93 ze zm.). Treść tych przepisów wskazuje wprawdzie na to, iż nie ma zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada, jednakże bynajmniej nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej rozstrzyga sprawę w sposób dowolny albo że jest związany wyłącznie przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W świetle powyższego wskazać należy, iż wymogi wskazane w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury powinny być zawsze poddane analizie w kontekście konkretnej sprawy, przy uwzględnieniu zasady równego traktowania wszystkich stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji) i przepisów konstytucyjnych o ochronie prawa własności, jak i przepisów art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego (por. wyrok z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 1277/08, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast odnosząc się do prawidłowości sporządzenia w niniejszej sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy wskazać należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało, że analiza sporządzona w trakcie niniejszego postępowania nie odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza na grunt polskiego prawa zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania go do określonych cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego. Celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. W celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jako warunek konieczny organ musi zatem ustalić, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana oraz, czy teren i planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy. Oceny, czy spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie winno się dokonać po uprzednim przeprowadzeniu, stosownie do przepisów rozporządzenia, analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przy czym zauważyć należy, iż powstająca nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem w pierwszej kolejności dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji. Wobec powyższego wskazać należy, iż zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Co istotne w warunkach niniejszej sprawy granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, tj. mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wadliwe ustalenie granic obszaru analizowanego jest przeszkodą uniemożliwiającą właściwe określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 września 2007r., II SA/Po 334/07, Lex nr 376849). Jeżeli więc teren obszaru analizowanego zostanie wyznaczony nieprawidłowo to sporządzona analiza urbanistyczna i jej wyniki nie mogą być uznane za odpowiadające wymaganiom dla planowanej inwestycji. Ponadto zaznaczyć trzeba, że tylko wyznaczenie obszaru analizowanego na aktualnej mapie gwarantuje, że ocena przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostanie dokonana w na podstawie rzeczywistego stanu zagospodarowania terenu wokół nieruchomości, na której zaplanowano inwestycję. Z akt niniejszej sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób wadliwy. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że o ile przyjmiemy, iż naniesione na mapce załączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy strzałki obrazują obszar analizowany, to uznać trzeba, że obszar ten został wyznaczony wbrew powołanemu wyżej przepisowi § 3 ust. 2 rozporządzenia. W tym miejscu jeszcze raz należy wskazać, iż obszar analizowany powinien obejmować obszar nie mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 metrów od granicy działki. Z graficznej części analizy wynika zaś, że organ I instancji nigdzie nie zachował wymaganej odległość. Od południowej strony działki organ zaznaczył obszar analizowany w odległości 25m, od strony północnej w odległości 35m. Natomiast od strony zachodniej i wschodniej organ w ogóle nie wyznaczył obszaru analizowanego. Ponadto podnieść należy, iż pomimo naniesienia na mapie "strzałek" ciężko jest ustalić obszar analizowany jaki organ wziął pod uwagę przy wydawaniu decyzji, a co za tym idzie w żadnym stopniu nie da się ustalić jakie działki organ wziął pod uwagę przy sporządzaniu analizy funkcji oraz cech zabudowy jak również przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto kopia mapy zasadniczej pochodzi z czerwca 2006 r., co wobec wydawania decyzji przez organ I instancji w wrześniu 2008 r. uznać należy za nieprawidłowe. Jak wskazano już wcześniej obszar analizowany winien być wyznaczony na aktualnej mapce. W świetle powyższego ciężko jest uznać, iż w niniejszej sprawie warunek ten został spełniony. Zwrócić trzeba również uwagę, iż przeprowadzona analiza koncentruje się na linii zabudowy, co w przypadku inwestycji polegającej na dobudowaniu 1 kondygnacji jest mniej istotne niż ustalenie dominującej górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wykładnia gramatyczna przepisu § 7 rozporządzenia nakazuje zatem przyjąć, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być ściśle określona w decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie analiza przeprowadzona przez organ w żadnym stopniu nie ustala jaka jest wysokość występującej w obszarze analizowanym budynków, a co za tym idzie również ustalenie przez organ wysokości budynku po rozbudowie do 9,5 m uznać należy za nieprawidłowe. Przyjęcie takich danych bez przeprowadzenia dokładnej analizy uznać należy za niedopuszczalne i dowolne. Co prawda w aktach znajduje się, załączone prawdopodobnie przez skarżącego, zdjęcie domu mieszkalnego o 3 kondygnacjach z dachem skośnym, to jednakże zauważyć należy, iż z tego zdjęcia nie wynika na jakiej działce powyższy budynek się znajduje, a fakt iż droga przy której znajduje się planowana inwestycja jest wyłożona kostką brukową, a droga przy której znajduje się 3 kondygnacyjny budynek jest nieutwardzona może sugerować, iż obie nieruchomości nie znajdują się przy tej samej drodze. Sąd nie przesądza kwestii czy powyższy budynek powinien być brany pod uwagę przy ustalaniu warunków zabudowy czy też. To jednak obowiązkiem organu jest w przeprowadzonej przez siebie analizie ustalić jaka jest obowiązująca zabudowa w obszarze analizowanym. Stosownie do § 8 rozporządzenia w decyzji o warunkach zabudowy określić należy również geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki), odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Również i w tym zakresie analiza powyższego warunku nie spełnia. Analiza w żadnym stopniu do odnosi się do kwestii dominującej w obszarze analizowanym geometrii dachu. Z wyżej przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, co powinno być określone przy ustalaniu geometrii dachu. Ograniczenie się w decyzji organu I instancji do stwierdzenia, iż dach ma być skośny nie odpowiada wymaganiu dokładnego określenia geometrii dachu. Powyższe uchybienia czynią zasadnym zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania m.in. art. 7 Kpa zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zawarta w cytowanym przepisie zasada prawdy obiektywnej jest jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa). Przedstawienie zasadności przesłanek winno z kolei znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym oraz uzasadnieniu prawnym wydanego przez organ rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 Kpa). Ponadto brak w decyzji wymaganych jednoznacznych rozstrzygnięć, odnośnie parametrów nowej zabudowy, będących istotnym elementem zapewnienia ładu przestrzennego, stanowi naruszanie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy właściwy organ uwzględniając powyższe uwagi przeprowadzi pogłębione postępowanie wyjaśniające w zakresie kwestii dopuszczalności usytuowania spornego obiektu przy granicy z działką skarżącej, z uwzględnieniem przytoczonych przez Sąd regulacji prawnych w zakresie ochrony prawa własności. Również kwestia określenia gabarytów planowanej inwestycji winna być przez organ ponownie rzetelnie przeanalizowana, tak aby nowa inwestycja odpowiadała charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej na terenie objętym analizą. W tym celu organ, winien ponownie przeprowadzić szczegółowa analizę biorąc pod uwagę charakterystyczne dla tego obszaru cechy, funkcje zabudowy, gabaryty itp.. Jakiekolwiek odstępstwo w tym zakresie, o ile jest dopuszczalne w świetle prawa winno być zaś przez organ rzetelnie uzasadnione. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ E. Makosz-Frymus /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ P. Miładowski mb