II SA/Gd 22/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy Referent Alicja Landowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 kwietnia 2008 r., nr [...], 2. określa, że wskazane w punkcie 1. wyroku decyzje nie mogą być wykonane. Pismem z dnia 13 lutego 2007 r. P. P. wystąpił do Prezydenta Miasta z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego na terenie działek nr [...] i [...], przy ul. [...] w G. Do złożonego wniosku załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 19 czerwca 2006 r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla domu jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...] i [...], położonych w G. przy ul. [...]. W dniu 17 kwietnia 2007r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wobec stwierdzenia braków w przedłożonej dokumentacji, organ postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2007r. nałożył na P. P. obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, poprzez uzgodnienie z Zarządem Dróg i Zieleni w G. projektu wjazdu na działkę, zaprojektowanie dwóch miejsc postojowych dla planowanej inwestycji, uzgodnienia przyłączy z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektów, oraz ustalił termin wykonania tego obowiązku do dnia 20 maja 2007r. Uzupełnienie braków w terminie spowodowało, że decyzją z dnia 31 maja 2007 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem. W dniu 12 listopada 2007 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło odwołanie M. M., właściciela sąsiedniej działki, w którym zarzucił on, że do projektu budowlanego nie dołączono zaświadczenia projektanta M. Z. o wpisie na listę członków samorządu zawodowego. Odwołujący się wniósł również o zbadanie, czy w sprawie nie została przekroczona powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Wojewoda uwzględnił odwołanie i decyzją z dnia 12 września 2007 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta zobowiązując organ pierwszej instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez wezwanie inwestora do uzupełniania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z decyzją organu odwoławczego uzupełnienie wniosku polegać miało na wykazaniu, czy nie została przekroczona wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz na sprawdzeniu zgodności dokumentacji budowlanej z warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Postanowieniem z dnia 26 października 2007 r. organ pierwszej instancji wezwał inwestora do uzupełnienie wniosku poprzez wykazanie, czy nie została przekroczona wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz doprowadzenie złożonej dokumentacji do zgodności z treścią § 12 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania. Braki nie zostały uzupełnione, natomiast w dniu 4 stycznia 2008 r. P. P. złożył nowy wniosek o pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego na terenie działek nr [...] i [..] , przy ul. [...] w G., według tego samego projektu budowlanego. W dniu 14 stycznia 2008 r. wnioskujący został wezwany do wykazania swego prawa do inwestowania na przedmiotowych działkach. W wezwaniu organ zaznaczył, że nie usunięcie braków w terminie 7 dniu spowoduje postawienie pisma bez rozpoznania. Braki nie zostały uzupełnione, natomiast wnioskiem z dnia 12 lutego 2008 r. P. P. ponownie wystąpił o pozwolenie na budowę. W dniu 18 lutego 2008 r. organ wszczął postępowanie, o czym powiadomił strony. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta, po rozpoznaniu wniosku z dnia 12 lutego 2008 r., decyzją z dnia 15 kwietnia 2008 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działek nr [..] i [...], przy ul. [...] w G. Jak wskazano w uzasadnieniu, inwestor zachował warunki określone w decyzji z dnia 19 czerwca 2006 r., ustalającej warunki zabudowy dla domu jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...] i [...]. Zaprojektowany budynek posiada dwie kondygnacje z poddaszem użytkowym, ponadto stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki wynosi 24,6 %. Zarówno wysokość budynku, jak i jego powierzchnia nie przekracza wielkości ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy. Dalej organ podał, że uwzględnienie uwag właścicieli sąsiednich działek, doprowadziło do sporządzenia przez architekta W. R. dodatkowej analizy dotyczącej zacienienia, powierzchni zabudowy i usytuowania budynku oraz przesłania budynków położonych na działkach sąsiednich. Analiza ta prowadzi do wniosku, że dostęp światła dziennego do budynków znajdujących się na działkach nr [...] i [...] - sąsiednich w stosunku do działek [...] i [...] , gdzie planowana jest sporna inwestycja, będzie zgodna z obowiązującymi przepisami. Analogiczna sytuacja zachodzi przypadku dopuszczalnych odległości pomiędzy budynkami oraz nasłonecznienia. Organ pierwszej instancji uznał zatem, że nie zachodzi niebezpieczeństwo ograniczenia dostępu światła dziennego do sąsiednich budynków oraz jakiekolwiek inne naruszenia prawa uniemożliwiające wydanie pozwolenia na budowę. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się M. M., który złożył do Wojewody odwołanie, uzupełnione następnie pismem z dnia 13 października 2008 r.. Zdaniem skarżącego planowana inwestycja w istotnym stopniu ograniczy dostęp światła dziennego do budynku, który w przyszłości powstanie na należącej do niego działce. Analizie zacienienia zarzucono wadliwość, gdyż po pierwsze nie uwzględnia ona zacienienia spowodowanego przez budynki już zlokalizowane na ul. [...] pod numerami [...] i [...]. Po wtóre zaś, analiza wskazuje błędnie, że odległość projektowanego budynku na działce nr [...] od budynku projektowanego na dziełkach nr [...] i [...] (stanowiących własność odwołującego się) jest większa od wysokości przesłaniania. Tymczasem zgodnie z projektem wysokość przesłaniania w przedmiotowej sprawie wynosi 9,66 m, zaś odległość pomiędzy budynkami tylko 8 m. Zdaniem skarżącego powinno to skutkować obniżeniem spornego budynku o jedną kondygnację. Wojewoda rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2008 r. Jak podkreślił, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz bada kompletność projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami, a uznając jednocześnie za spełniony wskazany powyżej wymóg oraz art. 32 ust. 4 omawianej ustawy, zgodnie z regulacją art. 35 ust.4 ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ drugiej instancji podał, że inwestor występując z wnioskiem o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę złożył wszelkie wymagane przepisami dokumenty. Ponadto w odpowiedzi na obawy zgłoszone przez M. M. i J. K. inwestor uzupełnił wniosek o dodatkową analizę zacienienia, powierzchni zabudowy i usytuowania budynku wykonaną przez uprawnionego architekta, która nie wykazała naruszenia prawa. Organ stanął na stanowisku, że skoro strony postępowania nie dostarczyły żadnych dokumentów podważających poprawność analizy, brak było podstaw do jej kwestionowania. Tym bardziej, że projekt został wykonany prze uprawnionego architekta, który ponosi za niego odpowiedzialność. Wojewoda nie dopatrzył się również innego naruszenia prawa, uznając postępowanie organu pierwszej instancji za prawidłowe. Pan M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 5 listopada 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2008 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i wydano P. P. pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego na terenie działek nr [...] i [..], przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, wnosząc o uchylenie obu decyzji. Jego zdaniem analiza sporządzona przez architekta obarczona jest błędem, gdyż wadliwie wskazuje dopuszczalną odległość pomiędzy budynkami mającymi powstać na sąsiednich działkach. Zgodnie z przepisami odległość pomiędzy budynkami nie może być mniejsza od wysokości przesłania, która w przedmiotowej sprawie została obliczona na 9,66 m. Tymczasem odległości pomiędzy planowanymi budynkami wynosi 8 m, czyli jest mniejsza od dopuszczalnej. Dodatkowo zarzucono organom, że bezkrytycznie zaakceptowały analizę zacienienia, powierzchni zabudowy i usytuowania budynku oraz przesłania budynków na działkach sąsiednich sporządzoną przez tego samego architekta, który wcześniej przygotował projekt inwestycji, gdy tymczasem sytuacja taka nie gwarantuje niezbędnego obiektywizmu w sprawie. Analizę powinien sporządzić inny uprawniony architekt wybrany z listy biegłych rzeczoznawców. Skarżący wskazał ponadto, że dopiero obniżenie projektowanego budynku o jedną kondygnację zniweluje ewentualne zacienienie. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze Wojewoda wyjaśnił, że zarówno projekt jak i analiza sporządzone zostały przez osobę do tego uprawnioną, ponoszącą pełną odpowiedzialność z tego tytułu. Niezależnie od tego w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności mogące stanowić podstawę do zakwestionowania analizy tym bardziej, że sam skarżący nie przedłożył żadnych dowód na poparcie swojego odmiennego stanowska. W piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2009 r. organ stwierdził, że wykonana na potrzeby postępowania analiza potwierdza jedynie, że skarżącemu, jako właścicielowi działki sąsiedniej przysługują prawa strony w postępowaniu dotyczącym zabudowy działek [...] i [...], ponieważ jego działka znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która kontrolowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). W przedmiotowej sprawie skarga jest uzasadniona. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena legalności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego - domu jednorodzinnego - na terenie działek nr [...] i [...] , przy ul. [...] w G. Przedmiotowy budynek jest obiektem dwukondygnacyjnym z poddaszem użytkowym, posadowionym na granicy z działką nr [...] w ten sposób, że przylega ścianą do istniejącego na granicy działek [...] i [...], a częściowo wyłącznie na działce nr [...] muru oporowego. Istnienie na granicy działek przedmiotowego muru wynika z projektu budowlanego, w szczególności z jego części graficznej obrazującej projekt zagospodarowania terenu. Jest także potwierdzone przez inwestora P. P. na rozprawie w dniu 16 października 2009 r.. Obiekt ten widnieje także na materiale fotograficznym dołączonym do analizy zacienienia, powierzchni zabudowy i usytuowania budynku z dnia 20 marca 2008 r.. Natomiast odległość przedmiotowego obiektu od granicy należącej do skarżącego działki nr [...] wynosi 4 m. Zgodnie w wynikami wykonanej w sprawie analizy dotyczącej zacienienia budynków położonych na działkach sąsiednich w przypadku posadowienia przez skarżącego w przyszłości budynku mieszkalnego na działce w przepisowej odległości 4 m od wspólnej granicy działek wysokość przesłaniania wynosiłaby 9,66 m, natomiast odległość obu budynków jedynie 8 m.. W ocenie skarżącego lokalizacja nowej zabudowy niezgodna jest z przepisem § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), ponieważ z uwagi na okoliczność, że wysokość przesłaniania jest większa niż odległość pomiędzy budynkami lokalizacja ta nie zapewnia właściwego oświetlenia budynku który w przyszłości zamierza zrealizować. Natomiast w ocenie organów obu instancji projektowana zabudowa nie narusza przepisów ustawy - Prawo budowlane, ani rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozważenia wymaga zatem prawidłowa interpretacja obowiązujących w dacie orzekania przepisów, w szczególności stanowiącego podstawę dokonanej oceny przepisu 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Właściwa interpretacja tego przepisu wymaga sięgnięcia do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.). Prawo budowlane reguluje sprawy związane z projektowaniem, budową, utrzymaniem i rozbiórką obiektów budowlanych. Podstawowe zasady, którymi należy się kierować podczas projektowania i budowy obiektu budowlanego określa art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika, że poza kwestiami technicznymi, bezpieczeństwa powszechnego, ochrony zdrowia i mienia ludzi oraz środowiska należy uwzględniać także odpowiednie usytuowanie obiektu budowlanego na działce oraz uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego). Prawo budowlane spełnia zatem także istotną rolę w zakresie regulacji stosunków właścicieli nieruchomości sąsiednich, czyli w zakresie tak zwanego prawa sąsiedzkiego. Podstawowym celem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie harmonijnego wykonywania prawa do korzystania z nieruchomości, jakim jest prawo własności. Istotnym elementem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie mechanizmów ochrony prawa własności zagrożonego następstwami wykonywania prawa własności przez właściciela innej (sąsiedniej) nieruchomości. Istotne znaczenie w stosunkach sąsiedzkich właścicieli nieruchomości ma usytuowanie obiektu budowlanego w określonej odległości od granicy nieruchomości. Nie bez przyczyny w rozporządzeniach dotyczących warunków technicznych i usytuowania budynków określa się odległości w jakich budynek może być usytuowany od granicy nieruchomości i to nie tylko z uwagi na względy ochrony przed pożarami. Ważne jest też dla tych stosunków wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach. Jest oczywiste, że istnienie budynku na nieruchomości może być źródłem immisji, która będzie polegała na oddziaływaniu na sąsiednią nieruchomość poprzez zasłonięcie dopływu światła lub widoku, przenikaniu hałasu lub temu podobnych. Dlatego prawo budowlane, w szerokim tego sława znaczeniu, reguluje także wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych w szczególności z uwagi na ograniczenie dopływu światła lub widoku. Należy jednak stwierdzić, że przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie reguluje ustalenie odległości budynku od innych obiektów tylko wówczas, gdy jedna z nieruchomości jest już zabudowana. Zdaje się taką tezę potwierdzać jego dalsza część, w której szczegółowo określa się sposób ustalania odległości pomiędzy budynkami; sposób, który wymaga znajomości pewnych parametrów architektonicznych jednego z budynków, mianowicie usytuowania krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego lub poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. W okolicznościach przedmiotowej sprawy wykonanie zgodnej z przepisami analizy zacienienia wymagałoby ustalenia poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego, co jest niemożliwe w sytuacji gdy ten nie istnieje ani ten budynek, ani nawet zatwierdzony projekt takiego budynku. Wysokość ta uzależniona jest bowiem od wysokości podpiwniczenia budynku, jego posadowienia i indywidualnego projektu. W przypadku braku szczegółowych parametrów wykonanie analizy jest niemożliwe. Odmienna wykładnia przepisu § 13 rozporządzenia, dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. II OSK 1277/08 (wyrok z dnia 25 czerwca 2009 r.) została dokonana na tle innego stanu faktycznego, niż ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Dotyczyła planowanej zabudowy o wysokości powyżej 35 m, co w analizowanym przypadku całkowicie wykluczało możliwość zabudowy działki sąsiedniej. Natomiast w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje wyżej przestawiona wykładnia przepisu § 13 rozporządzenia, odnoszącą analizę zacienienia do już istniejącej zabudowy. Tym samym zarzut skarżącego dotyczący błędnej analizy zacienienia należy uznać za bezzasadny. Wykonana na potrzeby niniejszego postępowania analiza potwierdza jedynie, że skarżącemu, jako właścicielowi działki sąsiedniej przysługują prawa strony w postępowaniu dotyczącym zabudowy działek [...] i [...], ponieważ jego działka znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanego obiektu. Jednakże na podstawie przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wątpliwości Sądu budzi w tym przypadku prawidłowość zastosowania przez organy przepisu art. 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji stanowił, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Sytuowanie budynku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albo nie jest możliwe zachowanie odległości, której mowa w ust. 1 pkt. 2 (3 i 4 m) ze względu na rozmiary działki. Jeżeli na sąsiedniej działce w odległości 1,5 do 3 m od granicy istnieje budynek bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od granicy, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. Natomiast jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. Stosownie do treści przytoczonego przepisu, jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Natomiast w przedmiotowej sprawie akta sprawy wskazują, że przedmiotowy budynek mieszkalny został posadowiony na granicy z działką 94, gdzie zlokalizowany jest mur oporowy rozgraniczający obie działki. W ocenie Sądu organy administracji dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia przepisu prawa materialnego w postaci § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dokonując błędnej interpretacji tego przepisu przez uznanie, że ściana budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych może być usytuowana bezpośrednio przy granicy działki przypadku, gdy na tej granicy zlokalizowany jest mur oporowy rozgraniczający obie działki. Treść powyższego przepisu nie wskazuje wprawdzie na bezwzględny zakaz budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jednakże bynajmniej nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę. Naruszone zostały także przepisy art. 7 i 77 k.p.a. przez niedokonane szczegółowych ustaleń w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Ponownie rozpoznający sprawę organy powinny mieć na uwadze przepis § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosując powyższy przepis powinny uwzględnić zmianę jego treści wprowadzoną Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 7 kwietnia 2009 r.). Przed ponownym rozpoznaniem wniosku P. P. z dnia 12 lutego 2008 r. organ pierwszej instancji powinien także zbadać, jak zakończyły się poprzednie sprawy zainicjowane wnioskami inwestora z dnia 13 lutego 2007 r. i 4 stycznia 2008 r.. W przypadku tożsamości trzech spraw, jakie toczyły się kolejno przed organami obu instancji załatwienie którejś z poprzedzających spraw decyzją ostateczną powodowałoby, że decyzja wydana w niniejszym postępowaniu dotknięta byłaby przesłanką nieważności wskazaną w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a..