IV SA/Wa 1150/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2009 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za stronę postępowania administracyjnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego S. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem nr [...]z dnia [...]czerwca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia złożonego przez S. M. na postanowienie Prezydenta W. nr [...] .z dnia [...]maja 2009 r. o odmowie uznania S. M. za stronę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie usytuowania i postawieniu nowych, wolnostojących budek wartowniczych o wym. 1,4x1,6 m na podłożu z kostki brukowej o gr. 8 cm oraz montażu dwóch szlabanów o wym. 3,6 m każdy, na działce ew. nr [...]. obręb [...], przy ul. [...]na terenie Dzielnicy [...]w W. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. W dniu 5 maja 2009 r. S. M. złożył wniosek o uznanie go za stronę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że należy do grupy kilkudziesięciu osób zamieszkałych w budynku przy ul. [...], dla których przedmiotowa inwestycja niesie za sobą znaczną uciążliwość - zwiększenie emisji spalin i wzrost hałasu - spowodowaną przez przejeżdżające pod oknami samochody. Postanowieniem nr [...]z dnia [...]maja 2009 r., Prezydent W. odmówił uznania S. M. za stronę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził, że wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do gruntu, na który mogła by oddziaływać planowana inwestycja. Prezydent W. powołał również uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 r. (VI SA 13/95), w której stwierdzono, że "stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich działek". Na powyższe postanowienie S. M. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Następnie postanowieniem nr [...]z dnia [...]czerwca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r, Nr 98, poz. 1071 ze zm) dalej k.p.a.] - stwierdziło niedopuszczalność wniesionego zażalenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia tej treści organ II instancji Sygn. akt IV SA/Wa 1150/09 stwierdził, że na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] maja 2009 r. nie przysługiwało zażalenie, a pouczenie o tym środku zaskarżenia zawarte w postanowieniu Prezydenta było błędne. W związku z tym argumenty podnoszone przez skarżącego w zażaleniu nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem postępowanie zażaleniowe przed organami administracji w niniejszej sprawie, jest niedopuszczalne. Od powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. M. W uzasadnieniu swej skargi skarżący zwrócił w szczególności uwagę na rozbieżności pomiędzy stanowiskiem organu I i II instancji odnośnie zastosowania przepisów postępowania administracyjnego dotyczących możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd uwzględnił okoliczności, które nie zostały w niej podniesione. Możliwość taką stwarza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 124 § 1 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zapadłe w wyniku złożenia zażalenia, było wydane przez organ kolegialny. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. Sygn. akt IV SA/Wa 1150/09 o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, kolegium orzeka w składzie trzyosobowym. Ponadto, stosownie do przepisu art. 17 ust. 5 powołanej ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, orzeczenia kolegium podpisują wszyscy członkowie składu, nie wyłączając przegłosowanego. Znajdujący się w aktach sprawy oryginał zaskarżonego postanowienia został jednak podpisany jedynie przez dwóch członków Kolegium – M. J. i M. M., brak natomiast podpisu trzeciego członka składu orzekającego – P. M. W ocenie Sądu brak podpisania postanowienia przez jednego z członków składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowi naruszenie przepisów prawa, które należy zakwalifikować jako rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a tym samym stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Za uznaniem tego naruszenia za rażące przemawia fakt, że zostało dokonane wbrew jasnym i niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych przepisom art. 17 ust. 5 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 124 § 1 k.p.a. W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.