II OSK 1117/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 770/09 o odrzuceniu skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 3 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., odrzucił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania w związku z nie dołączeniem do skargi jednego jej odpisu. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia pełnomocnik skarżącej zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisów: 1. art. 57 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione odrzucenie skargi w sytuacji, gdy: a) skarga nie miała braków formalnych, gdyż skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu wymaganą liczbę odpisów skargi, choć organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tylko jeden odpis skargi, zatrzymując pozostałe odpisy, b) w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zachodziła wątpliwość, odnośnie liczby odpisów złożonych przez skarżącą, której Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydając skarżone postanowienie nie wyjaśnił; 2. art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na skutek niewykonania przez skarżącą wezwania do uzupełnienia braków skargi, w sytuacji, gdy wezwanie to było bezpodstawne; 3. art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. nr 62, poz. 697 z późn. zm.) w zw. z art. 65 § 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na skutek niewykonania przez skarżącą wezwania do uzupełnienia braków skargi, w sytuacji, gdy wezwanie to zostało wysłane do skarżącej z naruszeniem wymaganego trybu doręczeń, co skutkowało niezapoznaniem się przez skarżącą z jego treścią w terminie wyznaczonym na uzupełnienie braków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy, jakkolwiek zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym w zw. z art. 65 § 2 p.p.s.a., formułujący tezę o niedopuszczalności łączenia w jednej przesyłce kilku pism sądowych, jest nieuzasadniony. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z orzecznictwem w tym zakresie, doręczanie pism w liczbie pojedynczej, jest tylko metodą przyjętej regulacji, która określa sposób postępowania z każdym pismem sądowym. Dla prawidłowego doręczenia pisma przez pocztę istotne jest, żeby pismo zostało wysłane jako list polecony za potwierdzeniem odbioru, natomiast przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, który to fakt powinien zostać odnotowany, jak w niniejszej sprawie, na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00, lex nr 548760, a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2000 r., sygn. II CKN 483/2000 nie publ.). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem z dnia 30 września 2009 r., które zostało nadane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 1 października 2009 r. na niewłaściwy adres, skarżąca miała zostać wezwana do uiszczenia wpisu od swej skargi w kwocie 500 zł. Zarządzenie to zostało uchylone zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 października 2009 r., z uwagi na fakt, iż niewłaściwie w jego treści ustalono wysokość wpisu, który jako należność od skargi na decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności powinien wynosić 200 zł. W konsekwencji, skarżąca odebrała przesyłkę zawierającą dwa pisma tj. prawidłowe wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł oraz wezwanie do uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpis skargi w dniu 13 października 2009 r. w wykonaniu powyższych wezwań skarżąca uiściła jedynie wpis od skargi w terminie, tj. w dniu 15 października 2009 r. W niniejszej sprawie organ, za którego pośrednictwem wnosi się skargę do sądu administracyjnego i który ma obowiązek na mocy art. 54 p.p.s.a. przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy, nie przekazał wraz ze skargą jej odpisów, które skarżąca złożyła w liczbie 5-ciu. Powyższe wynika, nie tylko z twierdzeń skarżącej, ale także pisma organu z dnia 15 grudnia 2009 r., który "dosłał" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brakujące odpisy skargi własnoręcznie podpisane przez J. K. Skoro skarżąca złożyła skargę i jej odpisy ponad liczbę niezbędną z uwagi na ilość stron uczestniczących w postępowaniu z jej skargi, to należy mieć na uwadze fakt, iż była ona przekonana o prawidłowości wszczętego przez siebie postępowania. Dodatkowo, świadczy o tym fakt, iż nie zareagowała w żaden sposób na wezwanie sekretariatu, które znalazło się w kopercie wraz z zarządzeniem o wezwaniu do uiszczenia wpisu, który dodać należy, skarżąca uiściła we właściwym terminie. Na marginesie wskazać należy, że skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi, w związku z powziętą informacją o nieprzekazaniu przez organ wszystkich odpisów, jednakże jej wniosek został odrzucony. Dlatego też, w świetle niniejszej sprawy i okoliczności jej towarzyszących, jak również pamiętając o zasadzie, że należy tak interpretować przepisy obowiązującego prawa, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), uznać należy, za uzasadnioną skargę kasacyjną i stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie odrzucił skargę J. K. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.