II OSK 381/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 431/09 w sprawie ze skargi D.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu na rzecz D.Z. kwotę 400 (czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 431/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Gminy i Miasta Grójec z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]. Decyzjami tymi określono dla spółki jawnej [...], środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości B. w Gminie Grójec. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd wyjaśnił: Organy wskazały, że przedsięwzięcie zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Grójec, w toku postępowania uzyskano pozytywne uzgodnienia właściwych organów co do realizacji przedsięwzięcia, zaś z raportu oddziaływania na środowisko i aneksu do niego wynika, że prawidłowa eksploatacja projektowanej stacji paliw nie będzie powodować przekroczeń standardów jakości środowiska poza jej terenem, co nie wymaga ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania. D.Z. zarzucał postępowaniu administracyjnemu, że planowana inwestycja sytuowana na terenie sąsiadującym z obszarami intensywnej uprawy sadowniczej wprowadzi niekorzystne zmiany w środowisku, zagrozi chronionemu obszarowi rozlewiska rzeki Jeziorki, nastąpi też wzrost hałasu, zanieczyszczeń środowiska pyłami, odpadami, jednak organy uznały, iż w tych kwestiach nie ma on racji, bowiem dokumentacja sprawy wskazuje, że takich zagrożeń nie ma. W skardze zaś do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił, że nie były przestrzegane jego prawa w postępowaniu, a także, że organy nie odniosły się do wszystkich jego uwag i wniosków. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd stwierdził: wszystkie aspekty ochrony środowiska jeśli idzie o planowaną inwestycję zostały przez organy wyjaśnione na podstawie sporządzonego raportu i wzięte pod uwagę przy określaniu środowiskowych uwarunkowań jej realizacji. Decyzje prawidłowo rozstrzygają o warunkach wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, posiadają charakterystykę całego przedsięwzięcia, z którego wynika, że stacja nie będzie powodować przekroczenia norm środowiskowych poza granice działki, tak co do powietrza, hałasu, zaś systemy zabezpieczeń przed wyciekami ze zbiorników paliwa są wystarczające i nie będą stanowić zagrożenia dla środowiska wodno-gruntowego. Nie ma też konieczności tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. W takim stanie zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, nadto krąg stron postępowania został prawidłowo ustalony, strony były o postępowaniu zawiadomione i miały możliwość uczestniczenia w nim. Reprezentowany przez adwokata, D.Z. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu, domagając się jego uchylenia oraz decyzji organów obu instancji i zarzucając: Naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, a mianowicie: 1) art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ustawa z 7 lipca 1994 r. – (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) przez niewyznaczenie "obszaru oddziaływania obiektu" i zawężenie ustalenia strony tylko do osoby skarżącego, z pominięciem wezwania jako strony postępowania, właścicieli wszystkich działek, położonych w obszarze oddziaływania izofony hałasu oraz izolinii stężeń benzenu, zgodnie z Aneksem nr 1 do Raportu Oddziaływania na Środowisko, 2) Art. 51 ust. 1 pkt 5 Prawa Ochrony Środowiska w brzmieniu ustawy z 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627) obowiązującej w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na budowę, zwanym dalej p.o.ś., przez nieuwzględnienie narastającego hałasu na działce skarżącego, pochodzącego nie tylko z przedmiotowego nowobudowanego obiektu, lecz również z sąsiedniej drogi publicznej. Jak również niewzięcie pod uwagę spadku wartości materialnej działki skarżącego z chwilą wybudowania stacji paliw, 3) art. 56 ust. 1 Prawa Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627) przez niezobowiązanie wnioskodawcy budowanej stacji, do sporządzenia inwentaryzacji drenażu położonego na terenie przeznaczonym pod budową stacji, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (p.z.p.), co przy przewidywanej na stacji budowie podziemnych zbiorników paliw oraz fundamentowania budynków stacji, może z dużym prawdopodobieństwem doprowadzić do uszkodzenia drenażu i w efekcie katastrofy ekologicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym skarżący podnosił szereg zarzutów co do planowanej inwestycji, sprowadzających się do tego, że projektowana inwestycja stacji paliw wraz z infrastrukturą spowoduje zagrożenie dla środowiska w różnych aspektach – zanieczyszczenia powietrza, hałasu, odpadów, także wpłynie niekorzystnie na obszar chroniony rozlewiska rzeki Jeziorki, oraz spowoduje utrudnienia w korzystaniu przez niego z jego działki. Do wszystkich tych kwestii zarówno organy jak i Wojewódzki Sąd odniosły się, odpowiadając na nie i przedstawiając swoje stanowisko w tych sprawach. Jednak stwierdzić należy, że w całym postępowaniu przed organami, Wojewódzkim Sądem skarżący konkretnie przedstawiał uwagi i wątpliwości co do tego, że budowa stacji benzynowej może spowodować zagrożenie drenażu na działce, bowiem działka jest zmeliorowana, zatem konieczna jest inwentaryzacja tegoż drenażu, aby nie uległ uszkodzeniu w czasie budowy i eksploatacji. Stwierdzić należy też, że z drugiej strony zarówno organy, jak i Wojewódzki Sąd równie konsekwentnie do tych wątpliwości skarżącego w ogóle się nie odniosły. W skardze kasacyjnej zarzut w tej kwestii został także postawiony w kontekście niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Organy i Wojewódzki Sąd stwierdziły, że inwestycja taka jaka została zaprojektowana w miejscowości B. przez Spółkę [...] jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Grójec, jednak skarżący podnosi w skardze kasacyjnej, że plan ten nie dopuszcza fundamentowania obiektów i budowli na funkcjonujących urządzeniach podziemnych. Jak powiedziano wyżej, z akt sprawy wynika, iż działka, na której ma być usytuowana stacja paliw posiada drenaż, a w związku z tym jej budowa i eksploatacja urządzenia te może uszkodzić. Nieodniesienie się w ogóle do tej kwestii, tak organów jak i Sądu ten zarzut skargi kasacyjnej czyni uzasadnionym, bowiem ta kwestia nie została w ogóle wyjaśniona. W postępowaniu administracyjnym organy administracji mają obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy – art. 7 K.p.a., skoro więc obok innych ww. okoliczności była w postępowaniu poruszana to należało do niej się odnieść. Całkowite jej pominięcie spowodowało, że nie można powiedzieć aby sprawa została wyjaśniona co do jej istoty. Wojewódzki Sąd nie tylko nie dostrzegł takiego mankamentu postępowania administracyjnego, ale i sam kwestii tej w ogóle nie poruszył. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).