VII SA/Wa 1951/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie skargi na pismo dotyczące udzielenia przerwy w wykonywaniu kary postanawia: odrzucić skargę. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie skargi na pismo dotyczące udzielenia przerwy w wykonywaniu kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Kognicję sądu określa przepis art. 3 § 2 ww. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 w/w ustawy rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Zakwestionowana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie została instytucja przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Na tle tak zakreślonych granic sprawy należy wskazać, iż skarga skarżącego nie mieści się w katalogu spraw objętych kognicją sądów administracyjnych, którą określono w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności odbywa się według przepisów kodeksu karnego wykonawczego, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 1 § 1 KKW). W postępowaniu wykonawczym w kwestiach nie uregulowanych w niniejszym kodeksie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego (art. 1 § 2 KKW). Na podstawie art. 6 § 1 i 2 KKW skazany może składać wnioski o wszczęcie postępowania przed sądem i brać w nim udział jako strona oraz wnosić zażalenia na postanowienia wydane w postępowaniu wykonawczym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Skarżący jako osadzony w Areszcie Śledczym [...] podlega przepisom kodeksu karnego wykonawczego, a w sprawach nieuregulowanych przepisom kodeksu karnego. Zaś sądem właściwym do rozpoznawania wszystkich z tym wiążących się skarg właściwy jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.