II OSK 1403/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej F. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt VII SAB/Wa 102/09 w sprawie ze skargi F. B. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oddala skargę kasacyjną. F. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w jakiej pozostaje po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 listopada 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 2051/03. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2003 r., znak: [...], wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi na bezczynność jako bezzasadną. Wyjaśnił, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 listopada 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 2051/03, decyzją z [...] kwietnia 2005 r., znak: [...], uchylił decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2003 r., znak: [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przy piśmie z 23 czerwca 2005 r., znak: [...], zwrócił organowi wojewódzkiemu akta sprawy. Ponadto 30 marca 2005 r. przekazał F. B. kwotę 10 zł zasądzoną od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 listopada 2009 r. sygn. akt VII SAB/Wa 102/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi F. B. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skargę oddalił. W uzasadnieniu wskazał, że wbrew zarzutowi skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 listopada 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 2051/03 nie pozostaje w bezczynności. Z akt sprawy wynika, że w dniu 16 marca 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego otrzymał z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpis wyroku z 22 listopada 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 2051/03 wraz z klauzulą stwierdzającą jego prawomocność od dnia 11 lutego 2005 r. W załączeniu Sąd przekazał organowi akta administracyjne sprawy. Uwzględniając ww. wyrok Sądu, w dniu 20 kwietnia 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję znak: [...], którą na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzją organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Na tę okoliczność powołuje się w skardze sam skarżący, jak również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę. Jak wynika z akt sprawy przy piśmie z 23 czerwca 2005 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego akta sprawy. Ponadto w dniu 30 marca 2005 r. zwrócił skarżącemu 10 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykonał wszystkie czynności zarówno materialno-prawne (wydał decyzję), jak również materialno-techniczne (przekazał akta administracyjne organowi I instancji, zwrócił koszty sądowe). Dodatkowo, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował skarżącego o swoich czynnościach, w odpowiedzi na pismo skarżącego z 8 stycznia 2009 r. W świetle powyższych okoliczności skargę F. B. należało uznać za bezzasadną, ponieważ Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie pozostawał w bezczynności o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również swym działaniem nie naruszył art. 35 k.p.a. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). F. B. wniósł od wyroku skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj.: 1) przepisu art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, tzn. ograniczenie rozpoznania zarzutu bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a nierozpoznanie zarzutu bezczynności Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego; 2) przepisu art. 91 § 3 w związku z art. 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy, pomimo że treść uzasadnienia skargi wskazywała na kwestionowanie także działań podejmowanych przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w szczególności przez zaniechanie przez Sąd pouczenia skarżącego o możliwości i zasadności ustanowienia pełnomocnika, który sprecyzowałby skargę, co doprowadziło do nierozpoznania wszystkich zarzutów. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Powołana ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 154 § 1 wprowadza odrębny rodzaj skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego, skarg na niewykonanie wyroku. Sąd nie powołał w wyroku art. 154 § 1 a rozpoznawał skargę na niewykonanie wyroku na podstawie przepisów art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wyroku wyprowadził jednak ustalenia co do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 listopada 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 2051/03. Skarga na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego jest odrębnym rodzajem skargi od skargi na bezczynność organów wykonujących administrację publiczną. Na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, po wykorzystaniu środków zaskarżenia na drodze administracyjnej (art. 55 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego), służy skarga na bezczynność do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tym samym nie ma w sprawie zastosowania art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 6 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd z urzędu udziela wskazówek co do czynności procesowych w toku postępowania, nie dotyczy to pouczenia o ustanowieniu pełnomocnika, chyba że czynność dotyczy wniesienia skargi kasacyjnej. Nie został naruszony też art. 91 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do sądu należy ocena konieczności zarządzenia stawienia się strony osobiście albo przez pełnomocnika. Nie wywiedziono, że przy rozpoznawaniu skargi na niewykonanie wyroku, przy ocenie, niezbędny był udział skarżącego lub jego pełnomocnika. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.