IV SA/Gl 181/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. nr [...] Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie art. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ( Dz. U. Nr 87 poz 395) odmówił S. S. przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w przywołanej ustawie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż przedstawione przez stronę dokumenty pozwalają ustalić, jako miejsce jego pracy w okresie okupacji, terytorium Rzeczypospolitej, a więc świadczenie nie przysługuje. Wskutek złożonego przez stronę wniosku organ rozpoznał sprawę ponownie, jednak nie znalazł przyczyn do zmiany swego uprzedniego stanowiska i utrzymał swoje uprzednie rozstrzygnięcie w mocy ( decyzją z dnia [...]r. Nr [...]) wyjaśniając, iż strona nie zaprzeczyła, by poza terytorium Rzeczypospolitej wywieziona została dopiero w lutym 1945r.,a wiec okres deportacji trwał jedynie trzy miesiące. Tym samym uznano za nie spełnione przesłanki deportacji trwającej co najmniej 6 miesięcy, o czym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Organ wskazał nadto, że wnioskodawca przed wywiezieniem go do K. wykonywał pracę w gospodarstwie rolnym w miejscowości S. znajdującej się w powiecie Ż., a więc na terenie II Rzeczypospolitej. W dniu [...]r. wnioskodawca zwrócił się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o ponowne rozpoznanie jego sprawy, gdyż w jego odczuciu spełniał wszystkie wymagane warunki do przyznania mu świadczenia. Zaznaczył, że złożył dowody na potwierdzenie pracy niewolniczej na terenach okupowanych przez III Rzeszę w miejscowości K., a złożone dokumenty wykazywały jego zatrudnienie, jako 15 letniego chłopca, od 1941-1945 roku w charakterze robotnika przymusowego. Wnioskodawca zwrócił uwagę, iż przepisy, na które powołuje się organ są dla niego niezrozumiałe, jednakże nie zmienia to faktu, iż był wywieziony do K. przez policję niemiecką i tam budował bunkry pod kontrolą esesmanów. Obóz był ogrodzony drutem kolczastym, a w sąsiednich barakach byli Rosjanie i Francuzi. W maju 1945r., wykorzystując możliwość ukrył się z kolegami w lesie, aż nadeszły wojska rosyjskie i nastąpił koniec wojny. Do wniosku załączono oświadczenia świadków – M. S., S. O. oraz żony niemieckiego pracodawcy. Dokumenty te potwierdzały, że wnioskodawca pracował w miejscowości S. w okresie 1941-1945r., a w lutym 1945r. został wywieziony do C. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie art.154 k.p.a. oraz art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ( Dz. U z 1996r. Nr. 87 poz. 395) odmówił S. S. zmiany decyzji z dnia [...]r. Nr [...]. Stwierdzono, iż strona przywołała okoliczności, które podniosła już w postępowaniu weryfikacyjnym, nie wykazała jednak, by za uchyleniem decyzji ostatecznej wydanej w sprawie przemawiał interes społeczny lub jej słuszny interes. Organ wskazał, iż stan prawny nie uległ zmianie od czasu wydania decyzji ostatecznej, a rozstrzygnięcie to nie było dotknięte wadliwością. Po otrzymaniu wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy organ wydał decyzję z dnia [...]r. Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r., działając na mocy art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 2 oraz art. 4 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Kierownik Urzędu odniósł się do przedstawionego przez wnioskodawcę materiału dowodowego i kolejny raz stwierdził, iż praca wykonywana przymusowo, nawet poza miejscem zamieszkania, ale na terenie Rzeczypospolitej w jej granicach sprzed 1 września 1939r., nie stanowi represji w rozumieniu ustawy dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Organ zauważył, iż nie tylko S. ale także K., do której przewieziono wnioskodawcę w lutym 1945r., znajdowała się w granicach Rzeczypospolitej sprzed 1 września 1939r. Kierownik zaznaczył, iż wykonywanie pracy w warunkach określonych przez wnioskodawcę nie jest kwestionowane, jednakże ze względu na wykonywanie jej w Polsce świadczenie nie przysługuje mu. Kolejne pismo strony nazwane "odwołaniem od decyzji z dnia [...]r." zawierało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego. Pismo to wpłynęło do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów w dniu [...]r. Zauważono w nim, iż aneksja Czech nastąpiła w 1938r. przez III Rzeszę, w tym objęta była nią K., jako integralna część terenów okupowanych. Zwrócono uwagę, iż umowa poczdamska nie przewiduje dyskredytacji ofiar wojny. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...]r. Nr [...], działając na podstawie art. 154 k.p.a. oraz art. 2 pkt 1, art. 2 pkt 1 i 2 lit. a oraz art. 4 ust. 1,2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87 poz. 395) odmówił S. S. zmiany decyzji z dnia [...]r. Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]r. Nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia powtórzono dotychczasowe argumenty stwierdzając, że strona wykazała wykonywanie pracy przymusowej w miejscowości S. powiat Ż. oraz w miejscowości K. powiat C., a zatem na terenie II Rzeczypospolitej w jej granicach sprzed 1 września 1939r. co nie stanowi represji w rozumieniu przywołanych w decyzji przepisów ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. S. S. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpoznanie opisanego rozstrzygnięcia, co spowodowało wydanie przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzji z dnia [...]r. Nr [...], którą działając na mocy art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 2 pkt 2 lit. a oraz art. 4 ust. 1,2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ( Dz. U. Nr. 87 poz. 395 z późn. zm.) organ utrzymał w mocy poprzednią decyzję własną. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, iż w sprawie nie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające zmianę stanowiska organu. Powołując się na brzmienie art. 16 § 1 k.p.a. Kierownik Urzędu wskazał, iż decyzja ostateczna wzruszona być może wyłącznie w ściśle określonych przepisami przypadkach, a jednym z takich przypadków jest sytuacja opisana w art. 154 k.p.a. Odnosząc się do pojęcia "słuszny interes strony" organ zauważył, iż nie jest ono w kodeksie postępowania administracyjnego zdefiniowane, jednakże, zdaniem organu, tenże słuszny interes strony nie może prowadzić do obejścia innych przepisów prawa. Stwierdzono, że w interesie strony byłoby wydanie decyzji z naruszeniem art. 2 pkt 2 lit. "a" ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej (...), nie jest to jednak możliwe ze względu na brzmienie art. 6 k.p.a zobowiązującego organy administracji do działania zgodnie z prawem. Kierownik Urzędu podniósł, iż nie można uznać za słuszny interes strony w świetle art. 154 k.p.a. jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego, który był już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją administracyjną. Powołując się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych organ wskazał, że zmiana zasad polityki administracyjnej, dążenie do liberalizacji oceny stanu faktycznego nie stanowi słusznego interesu strony. Przytoczono w tym miejscu wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 października 2004r. sygn. akt II SA/Bk 428/04. W końcowej części wywodów Kierownik Urzędu ponowił swoją argumentację merytoryczną, co do braku przesłanek po stronie wnioskodawcy wymaganych w treści art. 2 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej (...) dla przyznania mu żądanego świadczenia. Decyzja powyższa, w wyniku złożenia przez S. S. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, stała się przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2006r. sygn. akt IV SA/GL 160/06 skarga S. S. została oddalona, a w związku z nie wniesieniem skargi kasacyjnej, wyrok ten uprawomocnił się. W dniu [...]r. S. S. zwrócił się kolejny raz do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych oznaczając swoje podanie, jako dotyczące pisma z dnia [...]r. [...], czyli odpowiedzi na skargę złożonej przez organ w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym w/w wyrokiem. Z treści pisma wnioskodawcy wynikało, iż nie może on pogodzić się ze stanowiskiem organu i nie rozumie z jakich przyczyn jego pobyt na robotach przymusowych nie został uznany jako deportacja. Opisał swoją sytuację, gdy rodziców jego wysiedlono, a on sam został skierowany na roboty leśne. Powtórzył, iż w lutym 1945r. zabrano go przez niemiecką policję do K. w Czechosłowacji i tam kopał okopy, aż do czasu wyzwolenia przez wojska radzieckie. Organ skierował do wnioskodawcy pismo wzywające do sprecyzowania jego żądania przedstawionego w piśmie z dnia [...]r. i wezwał do wyjaśnienia, czy żąda on wznowienia postępowania w sprawie, stwierdzenia nieważności, czy też uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Wnioskodawca wykonując polecenie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów wskazał, iż prosi o wydanie korzystnej dla niego decyzji, gdyż jest chory, zażywa lekarstwa, a wszystkie dokumenty złożył już w Stowarzyszeniu Ofiar Wojny w B. Traktując wniosek strony jako kolejne żądanie złożone w trybie art. 154 § 1 k.p.a., decyzją Nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych umorzył postępowanie wszczęte z wniosku S. S. W uzasadnieniu zwrócono uwagę na wielokrotnie prowadzone postępowanie w trybie art. 154 § 1 k.p.a. w przedmiocie przyznania stronie uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ( Dz. U. z 1996r. Nr 87 poz. 395 z późn. zm.). Wymieniono kolejne decyzje, w których rozpoznając sprawę w trybie art. 154 § 1 k.p.a., odmówiono stronie zmiany decyzji ostatecznej wydanej w dniu [...]r. [...]. Powołano się nadto na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalający skargę na ostatnią z wydanych w trybie art. 154 k.p.a. decyzje z dnia [...]r. Nr [...]. Odnosząc się do kolejnego wniosku złożonego przez stronę, zakwalifikowanego jako wniosek o uchylenie decyzji własnej w trybie art. 154 k.p.a. organ wskazał, iż w przypadku merytorycznego rozpoznania tego wniosku doszłoby do ponownego rozpoznania tej samej sprawy administracyjnej zakończonej już ostateczną, a nawet prawomocną decyzją. Uznano przeto, że kolejna decyzja wydana w sprawie obarczona byłaby wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a polegającą na ponownym rozstrzyganiu sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną. Powołując się na brzmienie art. 105 § 1 k.p.a. organ stwierdził, iż przesłanką umorzenia postępowania jest bezprzedmiotowość orzekania. Według organu taka właśnie sytuacja ma miejsce, w związku z ponownym wnioskiem strony, a organ nie ma prawnych i faktycznych podstaw do merytorycznego orzekania w sprawie. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się na wyroki sądów administracyjnych w Warszawie i Krakowie, z których wynikało, iż przedmiotem postępowania przewidzianego w art. 154 k.p.a. jest sprawa uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa. Jest to nowa sprawa administracyjna. Nie jest możliwe wydanie ponownie rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia decyzji z uzasadnieniem, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania, gdyż stanowiłoby to w istocie wydanie drugiej decyzji w sprawie. W przypadku zakwalifikowania wniosku strony jako kolejnego podania o podjęcie decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. organ powinien więc umorzyć postępowanie w sprawie ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 278/04 publ. LEX Nr 189150, czy wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 lipca 2007r. sygn. akt II SA/Kr 1286/06 niepubl.). S. S. zwrócił się o ponowne rozpoznanie jego sprawy. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją Nr [...]z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzjęwłasną z dnia [...] r. Nr [...] powtarzając argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. S. S. złożył od decyzji Nr [...] z dnia 13[...]r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zawarł polemikę ze stanowiskiem Kierownika Urzędu w przedmiocie odmowy skarżącemu świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej w gospodarstwie niemieckim w miejscowości S., a także z tytułu przebywania w niewoli niemieckiej w miejscowości K.od lutego 1945r. Skarżący stwierdził, iż nie został pouczony przez organ, w jaki sposób ma postępować, by świadczenie to uzyskać, i podniósł, że pozbawia się go uprawnień z przyczyn proceduralnych. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie i przytoczył twierdzenia tożsame, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Sądom tym nie przyznano natomiast możliwości merytorycznego orzekania. W pierwszej kolejności, analizując treść złożonej skargi, trzeba stwierdzić, że skarżący zakwestionował w niej negatywne rozpoznanie jego wniosku o przyznanie mu świadczenia z tytułu robót przymusowych. Skarga nie odnosiła się więc w istocie do zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie. Tym samym stało się konieczne zbadanie legalności zaskarżonej decyzji ex officio, gdyż wojewódzkie sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153 poz. 1271 zwanej dalej p.p.s.a.) a z chwilą zainicjowania wniesioną skargą sprawy sądowoadministracyjnej, muszą dokonać kontroli działania organów administracji samodzielnie, bez względu na treść tej skargi. Dokonując przeto, w oparciu o powołaną wyżej normę prawną opisaną w art. 134 § 1 p.p.s.a. oceny legalności poddanej kontroli sądowej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...] z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za konieczne zwrócić uwagę, iż jest to decyzja, w której nie doszło do rozstrzygania w sprawie uprawnień skarżącego, a organ uznał za zasadne umorzyć postępowanie wszczęte z inicjatywy strony. W ramach przeprowadzonej kontroli Sąd nie mógł więc badać, tak jak tego życzył sobie w skardze S. S., czy organ w swoich kolejnych rozstrzygnięciach odmawiał S. S. zgodnie z obowiązującym prawem zmiany w trybie art. 154 § 1 k.p.a. decyzji z dnia [...]r.Nr DO-[...]. Sąd natomiast był zobligowany do kontroli zgodności z prawem wyłącznie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącego. Granice rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyznaczone zostają bowiem przez granice sprawy administracyjnej ( art.135 p.p.s.a.). Podstawą prawną zaskarżonej, a także poprzedzającej ją decyzji był art. 105 § 1 k.p.a. Z treści wskazanej normy prawnej wynika, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ wydaje decyzję o umorzeniu tego postępowania. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uznał za bezprzedmiotowe orzekanie kolejny raz w trybie art. 154 § 1 k.p.a. w zakresie złożonego w dniu [...]r. przez stronę wniosku, w którym domagała się ona zmiany decyzji ostatecznej odmawiającej jej przyznania określonych uprawnień. Stwierdzając tożsamość sprawy administracyjnej, jaka została wszczęta w związku ze złożonym przez S. S. w dniu [...]r. wnioskiem i kolejnych spraw wszczynanych w tym samym przedmiocie, przez ten sam podmiot, w tym samym stanie faktycznym i tym samym stanie prawnym, a które to sprawy zostały już ostatecznie, a nawet prawomocnie zakończone, organ uznał, że nastąpiła res iudicata zamykająca drogę do rozpoznania kolejnego wniosku o zmianę w trybie art. 154 § 1 k.p.a. wydanej decyzji ostatecznej orzekającej o odmowie przyznania stronie uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał w tym miejscu za słuszne przypomnieć brzmienie art. 154 § 1 k.p.a., który pozwala na odstępstwo od zasady niewzruszalności decyzji ostatecznych. Przepis ten stanowi, iż decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Jak z powyższego wynika ustawodawca zezwala po pierwsze – "w każdym czasie", a więc bez ograniczeń czasowych ani ilościowych , na zajęcie się ponownie sprawą w interesie strony, a więc na dokonywanie nowych ustaleń, z uwzględnieniem przesłanki w postaci, "interesu społecznego lub ważnego interesu strony", prowadzących do ewentualnego wzruszenia decyzji ostatecznej. Przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym w celu zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. jest zatem ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej określonych w tym przepisie jako interes społeczny lub słuszny interes strony. W istocie, jak zauważa Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, pojęcie "słuszny interes strony" nie jest pojęciem zdefiniowanym, a przejawiać się może w wielorakich aspektach. Zatem twierdzenie, iż raz ( czy nawet kilka razy) wszczęte w trybie art. 154 § 1 k.p.a. postępowanie zakończone decyzją ostateczną stanowi per se o sprawie przesądzonej jest stanowiskiem błędnym. Tożsamość sprawy wymaga bowiem także tożsamości jej przedmiotu. Każdorazowo zatem wniosek strony złożony w trybie art. 154 § 1 k.p.a. wymaga od organu wnikliwej kontroli pod względem przesłanek określonych, jako "słuszny interes strony". Jedynie w przypadku stwierdzenia, iż kolejnym, złożonym przez siebie wniosku strona domaga się zmiany decyzji ostatecznej pozbawiającej jej uprawnień z powołaniem na przesłanki uosabiającej jej słuszny interes, a przesłanki te w sposób niewątpliwy są identyczne z przesłankami, które już raz zostały rozważone przez organ w trybie art. 154 § 1 k.p.a. i zakończyło się to wydaniem decyzji ostatecznej, można byłoby mówić o tożsamości sprawy. Organ, w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż wydając kolejną decyzję w trybie art. 154 k.p.a. orzekłby po raz kolejny w tym samym trybie, w tej samej sprawie administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Nie dokonał jednak niezbędnej dla stwierdzenia tożsamości spawy analizy treści podania złożonego przez stronę. Mając na względzie przedstawione Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach akta sprawy trzeba zauważyć, iż brak jest w nich ustaleń, co do okoliczności powołanych przez skarżącego w jego kolejnych podaniach składanych w trybie art. 154 k.p.a. wymaganych do stwierdzenia tożsamości sprawy. Tymczasem niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie kolejnego podania o zmianę lub uchylenie decyzji w trybie art. 154 k.p.a. jeżeli podanie to, jako przyczynę uchylenia lub zmiany decyzji, wskazuje okoliczności niewątpliwie powołane już i badane przez organ w zainicjowanym przez tę samą stronę postępowaniu dotyczącym zmiany lub uchylenia tej samej decyzji ostatecznej. Sąd stwierdza przeto, iż umorzenie postępowania w sprawie nastąpiło bez należytego sprawdzenia treści złożonego przez stronę wniosku z dnia [...] r. o zmianę decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. ( uzupełnionego w wyniku polecenia organu przez podanie okoliczności związanych ze stanem zdrowia i wiekiem skarżącego ), a także bez dokonywania porównania tego wniosku z kolejnymi, składanymi w trybie art. 154 k.p.a. do organu podaniami. W ponownym postępowaniu rolą organu będzie wezwać stronę do sprecyzowania, z jakich przyczyn domaga się zmiany decyzji z dnia [...]r. Nr [...], pouczenia jej o przesłankach wymaganych dla skuteczności podania, zawartych w art. 154 k.p.a. i porównania jej stanowiska, z prezentowanym w kolejnych podaniach kierowanych do organu. Wyłącznie wtedy, gdy w toku dokonywania ustaleń faktycznych organ prowadzący postępowanie dojdzie do przekonania, iż takie rozstrzygnięcie byłoby niedopuszczalne ze względu na całkowitą tożsamość okoliczności, przy pomocy których strona wykazuje obecnie i wykazywała dotychczas, by za uchyleniem decyzji z dnia [...]r. Nr [...] przemawiał jej słuszny interes, organ rozważy ponownie dopuszczalność merytorycznego orzekania w trybie art.154 k.p.a. W związku z powyższym orzeczono po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 135 p.p.s.a., jak w sentencji.