I SA/Kr 1282/09

Sygn. akt I SA/Kr 1282/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009r., sprawy ze skargi Zakładów A. S.A. w T., na postanowienie Prezydenta Miasta, z dnia 8 maja 2009 r. nr [...] oraz na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z 1, lipca 2009 r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości;, I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. odrzuca skargę na postanowienie, III. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz strony skarżącej 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku z dnia 25 marca 2009r. Zakłady A. S.A. z siedzibą w T. zwróciły się do Prezydenta Miasta o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego co do zakresu i sposobu zastosowania prawa w indywidualnej sprawie, która dotyczy zastosowania przepisów art. 4 ust 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 6, art. 4 ust. 5 art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121 poz. 844 ze zm). We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Zakłady A. w T. S.A. posiadają budowle umorzone w 100 %. Wartość podatkowa netto przedmiotowych budowli wynosi zero i podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy dla budowli niepodlegających amortyzacji (całkowicie zamortyzowanych) podstawę naliczenia podatku od nieruchomości stanowi wartość rynkowa tych budowli. Interpretacją indywidualną (określoną jako postanowienie) z dnia 8 maja 2009r. znak: [...]Prezydent Miasta, na podstawie art. 14j § 1 - 3 w związku z art. 216 Ordynacji podatkowej uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podstawę opodatkowania stanowi, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Natomiast zgodnie z art. 4 ust 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. W tym miejscu należy odróżnić budowle całkowicie zamortyzowane, do których stosuje się przepisy art. 4 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy i do celów podatkowych podaje się ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego, od budowli, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych i do celów podatkowych podaje się ich wartość rynkową. Powyższa interpretacja zawierała pouczenie, że służy na nie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pismem z dnia 21 maja 2009 r. wnioskodawca wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Prezydenta Miasta. Pismem z dnia 18 czerwca 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie jest uprawnione do dokonywania kontroli instancyjnej w sprawach indywidualnych interpretacji podatkowych, a pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu było nieprawidłowe. Następnie Prezydent Miasta wydał w dniu 1 lipca 2009r., na podstawie art. 14j § 1 - 3 Ordynacji podatkowej, interpretację indywidualną znak:[...], w której uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. W uzasadnienie powyższej interpretacji organ powtórzył argumenty zawarte w w/w interpretacji z dnia 8 maja 2009r. Pismem z dnia 16 lipca 2009r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 29 lipca 2009r. znak [...]organ udzielił odpowiedzi na w/w wezwanie, stwierdzając brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej z dnia 1 lipca 2009r. Zakłady A. S.A. z siedzibą w T. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc w niej o uchylenie postanowienia wydanego przez Prezydenta Miasta w dniu 8 maja 2009r. oraz interpretacji indywidualnej z dnia 1 lipca 2009r. w przypadku uznania, iż stanowi ona odrębny od postanowienia akt administracyjny. W/w aktom spółka zarzuciła: - naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 14b w zw. z art. 14j Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia, nie spełniającego wymogów stawianych interpretacji prawa podatkowego w rozumieniu przepisów Ordynacji Podatkowej, - naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 14d w zw. z art. 14o Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej w wymaganych terminie oraz w efekcie wydanie Interpretacji indywidualnej z dnia 1 lipca 2009r. w sytuacji, gdy w obiegu prawnym istniała już tzw. "milcząca interpretacja" ze względu na przekroczenie przez organ 3-miesięcznego terminu na jej wydanie. Jednocześnie, z ostrożności procesowej spółka zarzuciła w/w postanowieniu: - naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwą interpretację w/w przepisów; - naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 14c § 1 i 2, art. 120 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się w treści interpretacji do wszystkich argumentów strony skarżącej oraz naruszenie zasady zaufania od organów władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że postanowienie nie może zostać uznane za interpretację indywidualną w rozumieniu Ordynacji podatkowej, gdyż od 1 lipca 2007r. przepisy w/w ustawy uległy zmianie, a interpretacje indywidualne wydawane są w szczególnej formie, która nie jest ani decyzją ani postanowieniem. W związku z tym, że dopiero interpretacja wydana w dniu 1 lipca 2009r. (doręczona w dniu 7 lipca 2009r.) spełnia te wymogi, to ze względu na przekroczenie przez organ 3-miesięcznego terminu na jej wydanie (termin upłynął w dniu 26 czerwca 2009r.) w obiegu prawnym istniała już tzw. pozytywna "milcząca interpretacja". Strona skarżąca wskazała przy tym, że błędne pouczenie w zakresie zaskarżenia postanowienia nie może szkodzić podatnikowi, który do takiego pouczenia się zastosował. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, wskazując, że pomimo uchybień w zakresie formy postanowienia oraz pouczenia zawartego w pierwotnie wydanej interpretacji, nie daje to podstaw do stwierdzenia, że doręczony pierwotnie podatnikowi dokument nie jest prawidłowo wydaną interpretacją. Jednakże organ wskazał, że stwierdzając uchybienia powinien zażalenie na postanowienie uznać za skargę i przekazać wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie. W związku z tym pismem z dnia 29 czerwca 2009r. organ podatkowy przekazał podatnikowi informację, iż wezwanie w części dotyczącej nadania wydanej w dniu 8 maja 2009r. interpretacji formy aktu szczególnego nazwanego interpretacją indywidualną uznaje za uzasadnione, podobnie jak wezwanie do zmiany treści pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych, odmawiając natomiast uznania żądania zmiany stanowiska zawartego w zasadniczej treści interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Skarga doprowadziła do częściowego uwzględnienia zawartych w niej żądań, aczkolwiek z innych powodów aniżeli w niej wskazanych. W pierwszej kolejności należy wskazać, ze Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela poglądy powszechnie wyrażane w doktrynie, że interpretacja indywidualna jest jedynie wyjaśnieniem znaczenia przepisów prawa podatkowego i nie ma potrzeby nadawania interpretacjom indywidualnym określonej formy prawnej. Sąd miał przy tym na uwadze, że przepisy Ordynacji podatkowej nie wskazują w sposób wyraźny na to, w jakiej formie wydaje się interpretację indywidualną. Do dnia 1 lipca 2007r. była to forma postanowienia, co wyraźnie wynikało z wówczas obowiązującego art. 14a § 4. Obecnie takiego przepisu nie ma, jedynie art. 14g § 3 przewiduje formę postanowienia dla sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji pozostawia się bez rozpatrzenia. Sąd nie podziela w związku z tym zawartych w skardze zarzutów, uznając iż nadanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z dnia 8 maja 2009r. formy postanowienia oraz nieprawidłowe pouczenie w zakresie środka zaskarżenia, nie pozbawiają tego aktu przymiotu indywidualnej interpretacji, stanowiącej de facto w niniejszej sprawie negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, w rozumieniu art. 14c Ordynacji podatkowej. Skoro zatem wydana już została w/w interpretacja (postanowienie) z dnia 8 maja 2009r. to następnie wydana przez Prezydenta Miasta w dniu 1 lipca 2009r. kolejna interpretacja indywidualna, stanowi niedopuszczalne kolejne orzekanie w tej samej sprawie. Dotyczy bowiem tego samego wniosku (tego samego przedmiotu), w sprawie gdzie występują te same podmioty, ten sam stan prawny, w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Doszło zatem w kontrolowanej sprawie do wydania w/w interpretacji z dnia 1 lipca 2009r. z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy Powyższe uchybienie organu podatkowego stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej interpretacji z dnia 1 lipca 2009r. i orzeczenie, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., jak w pkt I sentencji wyroku. Zgodnie natomiast z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl § 2 tego przepisu - przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie natomiast do treści art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie Ordynacja podatkowa nie przewiduje szczególnego trybu zaskarżenia, a zatem konieczne jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. W realiach niniejszej sprawy nie doszło jednak do wyczerpania wskazanego trybu postępowania t. j. do przedstawienia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa , co prowadzi do niedopuszczalności skargi na w/w postanowienie. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. W związku z zaistnieniem przesłanki skutkującej odrzuceniem skargi brak jest podstaw do rozpoznawania pozostałych zarzutów skierowanych przeciwko zaskarżonemu postanowieniu. W związku z częściowym uwzględnieniem skargi, o kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2003r, Nr 212, poz. 2075).