III SA/Po 616/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi U. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 13 maja 2009 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę /-/M. Górecka /-/W. Długaszewska /-/T.M. Geremek Burmistrz Gminy R. decyzją nr [...] wydaną dnia 26 stycznia 2009 r. ustalił dla U. Ś. wymiar podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie [...] zł: - od wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku mieszkalnym w R. przy ulicy W. T. K. [...] o pow. użytkowej [...] m2. oraz - od gruntu i część budynków stanowiących współwłasność U. Ś. i Państwa K. i W. S. w kwocie [...] zł ustalając płatność tego podatku w 4 ratach począwszy od marca 2009 r. do listopada 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z uwagi na ustalony w sprawie stan faktyczny, przy ustalaniu podatków, należało zastosować art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zgodnie, z którym jeżeli wyodrębniono własność lokali obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Grunty opodatkowano zgodnie z przepisami art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne tj. na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał ponadto, iż z uwagi na to, że stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2008 nie uległ zmianie, w porównaniu ze stanem faktycznym ustalonym dla potrzeb wymiaru podatku za 2009 r., przy wydawaniu decyzji zastosowano art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, nie istnieje obowiązek wszczęcia postępowania podatkowego w formie postanowienia w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni rok nie uległ zmianie. Ustalając wysokość podatku wskazano na uchwałę nr XXII/206/04 Rady Miejskiej Gminy Rawicz z dnia 22 października 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 28 listopada 2008 r. Nr 210, poz. 3408). U. Ś. odwołała się od wskazanej wyżej decyzji, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Podniosła, że od 2005 r. podatek naliczany jest w sposób nieprawidłowy, również zaskarżona decyzja wydana została na podstawie błędnych ustaleń dotyczących kwalifikacji przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem odwołującej nieruchomość stanowi grunty rolne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 13 maja 2009 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., iż grunty, o których mowa, zgodnie z ewidencją stanowią zurbanizowane tereny zabudowane, tereny mieszkaniowe i drogi. Zatem bezpodstawny jest zarzut odwołującej, że stanowią one grunty rolne. Organ wskazał również, że organ I instancji w sposób prawidłowy wyliczył wysokość podatku, biorąc pod uwagę udziały U. Ś. w podatku od nieruchomości w odniesieniu do wszystkich części przedmiotowej nieruchomości. U. Ś. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156§2 i 7 kpa, art. 4 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art., 247§1, art. 122, art. 187§1 w zw. z art. 121 i art. 191 Ordynacji podatkowej, art. 2 ust. 2 i art. 7a ust. 1,2,3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, §32 ust1,2, §33, 34 38, 40, 41, 42, 43, 44, 46, 47,48, 49, 50, 51, 52, 53, 59, 60 , 63 oraz załącznika nr 1, nr 2, nr 3, n4 , nr5 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów oraz § 2, 3, 4, 6, 7 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości. W szczególności, skarżąca podniosła, że - w prowadzonym w 2009 r. postępowaniu nie uwzględniono aktualnego stanu faktycznego nieruchomości; - przyjęty stan jest niezgodny ze stanem prawnym nieruchomości i zapisami w księgach wieczystych; - poza zarzutami dotyczącymi sposobu gromadzenia dokumentów w aktach sprawy skarżąca zakwestionowała również dokonanie przekształcenia gruntów rolnych w zurbanizowane tereny i tereny mieszkaniowe - wskazała, iż wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2006 r., którym uchylono decyzję Burmistrza Gminy R. z dnia 28 lutego 2005 r. i SKO w L. z dnia 21 czerwca 2005 r. nie zostały zrealizowane, bowiem organy nie wyjaśniły stanu faktycznego i prawnego nieruchomości - przedstawiła przebieg postępowań, które miały wpływ na status prawny nieruchomości, w tym związanych z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym oraz aktów związanych z podatkiem od nieruchomości, także w zakresie dotyczących innych niż objęte niniejszą sprawą zobowiązań podatkowych, wskazując na ich wadliwość - winny zostać wydane dwie odrębne decyzje dla nieruchomości gruntowej i dla budynku mieszkalnego - jako oddzielnych nieruchomości i wniosła o unieważnienie decyzji organów obu instancji. - nie uwzględniono wymogu z art. 194 § 1 i 3 ordynacji podatkowej, w której określa się, że dokumenty urzędowe muszą być sporządzone w formie określonej przepisami prawa, a warunku tego dokumenty z ewidencji gruntów nie spełniają - podniosła, iż wprowadzenie do zapisów ewidencji gruntów w roku 1992 i 1996 - danych, wynikających z zaświadczenia Starostwa Powiatowego w R. - nowych oznaczeń: tereny mieszkaniowe i zurbanizowane tereny mieszkaniowe - jest nieprawidłowe - wprowadzone zapisy do ewidencji nie spełniają również wymogów uchwały nr XIII/134/03 Rady Miejskiej Gminy Rawicz z dnia 3.12.2003 - w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozporządzenia Ministra Rozwoju i Budownictwa z dnia 28 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z ustaleń dokonanych przez organy, U. Ś. jest współwłaścicielem gruntu o pow. [...] ha o oznaczonych działkach od nr [...] do nr [...] , oraz działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w R., przy ul. W. T. K., zapisanych w KW nr [...], oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolami "Bp" jako zurbanizowane tereny niezabudowane – działki o nr:[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],o pow. [...] ha, "B" jako tereny mieszkaniowe – działki o nr:[...], [...], [...], o pow. [...] ha i "dr" jako drogi – działka o nr [...] o pow. [...] ha. W wyniku dokonanego w 2004r. podziału działki nr [...] – [...] w operacie ewidencyjnym w części dotyczącej klasyfikacji gruntowych oznaczono jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane), B (tereny mieszkaniowe) oraz dr (drogi). Powyższe wynika z informacji z rejestru gruntów z dnia 27 lutego 2009 r., zaświadczenia Starosty Powiatowego w R. z dnia 30 marca 2005 r. oraz z księgi wieczystej KW nr [...]. Na tym terenie znajdują się trzy budynki trwale związane z gruntem, w tym: - budynek mieszkalny o pow. [...] m2. z użytkowym strychem o pow. [...] m2. - budynek niemieszkalny gospodarczy o pow. użytkowej [...] m2. - budynek niemieszkalny gospodarczy związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2. Na podstawie umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokali z dnia 17 lutego 1978 r. z budynku mieszkalnego wydzielono dwa lokale mieszkalne nr [...] stanowiący współwłasność p. S. i nr [...] stanowiący własność U. Ś. Dla lokali mieszkalnych założono nowe księgi wieczyste, w których zapisano jednocześnie udział we współwłasności nieruchomości, z której lokale zostały wydzielone po 1/2 części. Wpisów dokonano w dniu 30 marca 1978 r. Przy ustalaniu wysokości podatku uwzględniono uchwałę nr XXII/206/04 Rady Miejskiej Gminy Rawicz z dnia 22 października 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 28 listopada 2008 r. Nr 210, poz. 3408)., mając na uwadze, że nie uległ zmianie stan faktyczny na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2008. Jak wynika z treści odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji, jak i z treści skargi, skarżąca, przede wszystkim, kwestionuje przeznaczenie opodatkowanych decyzją nieruchomości gruntowych. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Z 2006r. Dz. U. Nr 121, poz. 844 ze zm.) zwanej dalej u. p. o. l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę wymiaru podatku, w tym określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jaki i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 21 ust. 1ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. z 2005r. Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008r.syg. akt II FSK 372/07. Zatem podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. Zarzuty skarżącej, że w prowadzonym w 2009 r. postępowaniu nie uwzględniono aktualnego stanu faktycznego nieruchomości oraz , że przyjęty stan jest niezgodny ze stanem prawnym nieruchomości i zapisami w księgach wieczystych, nie znajdują żadnego uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, iż wskazane w ewidencji przeznaczenie gruntów jest wadliwe. Podnoszone zaś okoliczności dotyczące wszczęcie postępowania związanego z podziałem terenów, uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania, jak wskazano wyżej, nie mogły być uwzględnione w rozpatrywanej sprawie. W związku z tym zarzut naruszenia przez organy art. art. 121 § 1, art. 122, 124 i art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie zasługiwał na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji ustalono podatek od nieruchomości za rok 2009 - od wyodrębnionego w budynku mieszkalnym, położonym w R. przy ul. W. K. [...], lokalu mieszkalnego nr [...], o powierzchni użytkowej [...] m2 - oraz od gruntu i części budynku i budynków niemieszkalnych stanowiących współwłasność skarżącej oraz K. i W. S. Zdaniem skarżącej, w sprawie winny zostać wydane dwie decyzje - oddzielnie dla każdej nieruchomości, to jest dla nieruchomości gruntowej oraz dla budynku mieszkalnego. Zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Ustawodawca jednoznacznie, zatem powiązał obowiązek podatkowy od gruntu z lokalem stanowiącym odrębną własność. Zasadnie zatem organy odniosły powierzchnię użytkową lokalu stanowiącego własność skarżącej do powierzchni użytkowej całego budynku mieszkalnego i tak ustaloną proporcję zastosowały do powierzchni wspólnych części budynku i gruntów oraz budynków stanowiących współwłasność. Zatem, również ten zarzut należy uznać za nieuzasadniony. Ponadto, podstawą zaskarżonej decyzji nie był art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stąd organ tego przepisu nie mógł naruszyć, a wskazane przez stronę definicje legalne znajdujące się w omawianym przepisie dotyczą właśnie tej ustawy i nie mogą bezpośrednio kształtować sytuacji prawnopodatkowej podatnika. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 156 § 1 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz powołanych w dalszej części skargi, - art. 248 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 i 7, wskazać należy, iż - w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ordynacji podatkowej, a nie k.p.a., a brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż w sprawie naruszono przepisy o właściwości; - decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej, ani nie zawiera wad powodujących jej nieważność z mocy prawa, czy - tym bardziej - nie zawiera wady powodującej jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717), należy podkreślić, iż nie był on podstawą rozstrzygania organów, ani w żadnej mierze nie może w sposób bezpośredni kształtować on elementów konstrukcyjnych podatku; wskazany przepis przewiduje bowiem wyłącznie możliwość wykorzystywania terenów, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Przyznaje on zatem uprawnienie władającemu terenem do korzystania z tego terenu w sposób inny, niż określony w planie miejscowym. Badanie takich okoliczności wykraczało poza granice niniejszej sprawy. Poza granice sprawy wykraczałoby też ingerowanie rozstrzygnięciem Sądu w ustalenia planu miejscowego. Jeżeli chodzi o zgodność rozstrzygnięcia z planem (z powołaną przez stronę uchwałą Nr XIII/134/03 Rady Miejskiej Gminy Rawicz z dnia 3 grudnia 2003 r.), to jest on niezrozumiały. Zresztą, jak wskazano już wyżej, przy wymiarze podatku decydujące znaczenie mają dane zawarte w tej ewidencji, nie zaś plan miejscowy. - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7a u.p.o.l. należy podkreślić, iż przepis ten, adresowany do organów podatkowych w zakresie prowadzenia ewidencji podatkowej, nie był podstawą zaskarżonej decyzji; brak jego wskazania nie może stanowić naruszenia prawa, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania, skoro z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż ustalając wysokość podatku organy korzystały z danych z ewidencji gruntów. Podkreślenia wymaga, iż - jak wynika z przedłożonych przez skarżącą pism dotyczących zmian w rejestrze gruntów w okresie nieobjętym niniejszym postępowaniem, to jest w roku 2004, już wówczas , określając przeznaczenia nieruchomości, wskazano tereny mieszkaniowe i zurbanizowane tereny niezabudowane, a z zaświadczenia Starosty z dnia 30 marca 2005 r. wynika, iż z chwilą dokonania odnowy operatu ewidencji gruntów miasta R., tj. w roku 1992, działkom nadano dwa rodzaje użytków: tereny mieszkaniowe i zurbanizowane tereny niezabudowane. Nie można również zaakceptować zarzutu strony, iż organ nie uwzględnił wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2006 r. Powyższe orzeczenie (sygn. akt I SA/Po 1128/05) dotyczyło podatku od nieruchomości za rok 2005, a zatem wytyczne Sądu nie wiązały organu w niniejszej sprawie. Sąd nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. /-/ M. Górecka /-/ W. Długaszewska /-/ T.M. Geremek D.W.d