I SA/Kr 1190/09

Sygn. akt I SA/Kr 1190/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr), Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Ewa Michna, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009r., sprawy ze skargi A.B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 1 czerwca 2009r Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008r, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że powyższe decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł ( sto złotych). Decyzją z dnia 3 grudnia 2008r. Nr [...]Burmistrz W., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 oraz art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 2-7 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.) art. 1-6c i 12-13b ustawy z dnia 15.11.1984 o podatku rolnym (t.j.: Dz. U. 2006 nr 136, poz.969 ze zm.), art. 1-7 ustawy z dnia 30.10.2002r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002 nr 200, poz. 1682 ze zm) oraz uchwały Nr XIII/105/2007 Rady Miejskiej w W. z dnia 21.11.2007 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, uchwały Nr III/6/2006 Rady Miejskiej w W. z dnia 6.12.2006 r. w sprawie określenia wzorów formularzy informacji w sprawie podatku od nieruchomości, podatku rolnego oraz podatku leśnego dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2008 r., względem A. B. w kwocie 410 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...]z 10 października 2008r. uchyliło decyzję Burmistrza W. z dnia 28 kwietnia 2008r. Nr[...]. Organ podatkowy dokonując ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 rok, za udowodnione przyjął dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, które zgodnie z art. 21 ust. 1 i art. 22 ustawy z dnia 17 mała 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – stanowią podstawę ustalania podatków. W ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla wsi K., na podstawie operatu 2428/2005 z dnia 22 lutego 2007r. wykazano, że A. B. figuruje jako właściciel gruntów o pow. ogólnej 1,8329 ha, sklasyfikowanych następująco: RIVa - 0,5880 ha, RIVb - 0,2572 ha, ŁIII - 0,5514 ha, B ŁIII - 0,0055 ha, Ls III - 0,2810 ha, Lz - 0,0663 ha oraz B - 0,0835 ha. Zawiadomienie o zmianach nr Zd 3/2008 z dnia 14 stycznia 2008 roku uwzględniono przy ustalaniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego począwszy od 1 stycznia 2008r., za datę zmiany stanu faktycznego nieruchomości przyjęto datę operatu geodezyjnego (dokumentu na podstawie, którego wprowadzono zmianę w ewidencji gruntów i budynków), a nie datę zmiany geodezyjnej. Ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego dokonano również w oparciu o złożone informacje w sprawie: podatku od nieruchomości, podatku rolnego oraz podatku leśnego, z których wynika, iż A. B. jest właścicielką budynku mieszkalnego o pow. użytkowej 100 m2, budynku gospodarczego o pow. użytkowej 117 m2, który zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz gruntów pozostałych o pow. 0,0835 ha. Organ podatkowy nie uwzględnił informacji, które były przedmiotem odwołania, gdyż podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela oraz o samej nieruchomości. Ewidencja gruntów ma walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i posiadając walor dokumentu urzędowego, wiąże organy podatkowe, które nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w przedmiocie zarówno zmian w ewidencji, jak i przyjmowania dla wymiaru podatku innych danych niż te, które wynikały z ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje pogląd, że zasadą jest, iż podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Strona o tej możliwości została poinformowana i jednocześnie pismo strony w tej sprawie - organ podatkowy postanowieniem Nr [...]z dnia 8 lutego 2008r. przekazał Staroście W. celem załatwienia wg właściwości. W odwołaniu od powyższej decyzji A. B. zarzuciła, iż dane z ewidencji gruntów, na których opierał się organ podatkowy I instancji są nieprawidłowe i nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Zdaniem odwołującej grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny o symbolu "B" nie występują na terenach gospodarstw rolnych. Ponadto A. B. wyjaśniła, iż na jej nieruchomościach znajdują się tereny zabagnione, niedostępne, które w jej ocenie powinny zostać zwolnione z podatku. Odwołująca wniosła także, by odliczyć od podatku tereny zabrane przez Gminę pod budowę drogi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 czerwca 2009r.[...], działając na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6 ust. 3 i 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), art. 2, art. 3, art. 5, art. 6, art. 6a i art. 6 c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj.: Dz. U. z 2006, Nr 136 poz. 969 ze zm), art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002 r., Nr 200, poz. 1682 ze zm.), art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne w związku art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, podzielając zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia Burmistrza W., wskazał iż stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie danych z ewidencji gruntów oraz na podstawie wykazu nieruchomości za rok 2007, złożonego przez A. B. w dniu 6.06.2007 r. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu podatkowym treść rejestru ewidencji gruntów i budynków jest bezwzględnie obowiązująca. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że kwestie te nie mogą zostać uwzględnione w postępowaniu dotyczącym ustalenia należnego podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości. Przeznaczenie, klasyfikacja, powierzchnia gruntów oraz forma władania nieruchomością wynika z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla danej nieruchomości, a organ dokonujący wymiaru podatku od nieruchomości nie ma prawnej możliwości ingerowania w ww. dane. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (wyrok WSA w Warszawie 2006.03.28, III SA/Wa 3501/05, publ. LEX nr 201545). W ocenie Kolegium Burmistrz W., prowadząc postępowanie w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego, nie posiadał kompetencji do zakwestionowania przedmiotowych danych. Takie uprawnienie przysługuje natomiast właścicielowi nieruchomości, który na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, ma obowiązek zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, a także wnosić o zmianę danych objętych tą ewidencją. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, winien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. B. zarzucając, iż od dłuższego czasu domaga się zmiany sposobu opodatkowania posiadanych gruntów. Na przedmiotowych nieruchomościach znajdują się tereny zabagnione, niedostępne, które w ocenie skarżącej powinny zostać zwolnione z podatku. Od podatku należy zwolnić również tereny zabrane przez wieś pod budowę drogi. Skarżąca opisała w uzasadnieniu skargi podejmowane przez nią działania zmierzające do wyegzekwowania od władz samorządowych osuszenia i oczyszczenia rowów oraz przepustów. Ponadto podniosła, iż zaskarżona decyzja jest niezrozumiała, gdyż przy identycznym stanie faktycznym w latach ubiegłych, Kolegium uchylało decyzję organu I instancji i przekazywało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. sąd uchyla akt administracyjny w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy podatkowe dopuściły się w kontrolowanej sprawie naruszenia prawa materialnego o takim właśnie charakterze, co miało wpływ na wynik sprawy i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kontrolowane organy podatkowe słusznie stwierdziły, że w świetle art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Jednakże organy dokonały błędnej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, przyjmując nieprawidłową datę powstania obowiązku podatkowego, w zakresie działki nr 1082/2. Błędna ocena wynika z bezzasadnie pominiętych okoliczności związanych z zaistniałymi w kontrolowanej sprawie zmianami danych w ewidencji gruntów i budynków. Przepisy art. 6a ust. 1 ustawy o podatku rolnym, art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 5 ust. 1 ustawy o podatku leśnym wprowadzają zasadę, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. W aktach sprawy znajduje się wydane przez Starostwo Powiatowe w W. zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 14 stycznia 2008r., z datą zmiany także określoną na dzień 14 stycznia 2008r., dotyczące przedmiotowej działki nr 1082/2 (k. 15 akt adm.). Zatem za datę powstania okoliczności uzasadniającej powstanie obowiązku podatkowego należało uznać w niniejszej sprawie datę zmiany treści ewidencji – czyli datę określoną w zawiadomieniu jako datę wprowadzenia zmiany w ewidencji tj. 14 stycznia 2008r., w trybie § 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). Dopiero z tą datą, a nie jak uznały organy z datą operatu geodezyjnego stanowiącego podstawę zmiany, grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. W związku z tym, że datą zmiany w opisanym wyżej zawiadomieniu o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków jest 14 styczeń 2008 r. dane wynikające z tego zawiadomienia będą podstawą opodatkowania od dnia 1 lutego 2008r., a za styczeń 2008r. podstawą opodatkowania powinny być dane z okresu sprzed zmiany. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe powinny obliczyć przedmiotowy podatek w zakresie działki nr 1082/2 przy uwzględnieniu oceny prawnej przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. "a" p.p.s.a. w zw. z art. 152 p.p.s.a. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.