II SAB/Wa 62/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie wydania decyzji o przyznaniu nagrody rocznej i podwyżki uposażenia za 2007 r. w przedmiocie bezczynności organu oddala skargę W dniu 5 października 2006 r., S. L. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z raportem o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 17 stycznia 2007 r. Jednocześnie zwrócił się z wnioskiem o skierowanie go do komisji lekarskiej. W dniu 10 stycznia 2007 r. S. L. ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwolnił wymienionego ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Organ odstąpił od uzasadnienia decyzji na podstawie art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Po rozpoznaniu odwołania z dnia 29 stycznia 2007 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2007 r. W wyniku rozpoznania skargi S. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Sąd uznał, że rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego w dniu 5 lutego 2007 r. wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony. Następnie S. L. w dniu 23 kwietnia 2008 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień 15 października 2008 r. w pozostałym zakresie zaś utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 110 ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 3 powołanej ustawy o Policji przyznał S. L. nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 jednomiesięcznego uposażenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przyznanie nagrody za 2007 r. w powyższej wysokości uzasadnione jest tym, że okresu od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. nie można wliczyć do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody rocznej, gdyż w okresie tym S. L. nie pełnił służby. Ponadto w piśmie z dnia [...] października 2008 r. Komendant Główny Policji poinformował S. L., że za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. nie przysługuje mu uposażenie, nagroda roczna, ani też inne świadczenia pieniężne określone w ustawie o Policji, albowiem w okresie tym nie pełnił on służby. W odwołaniu do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. (pismo z dnia 7 listopada 2008 r.) S. L. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji lub jej uchylenie w części dotyczącej nieuznania jego prawa do uposażenia oraz innych świadczeń w tym nagrody za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. W piśmie tym zawarł również wniosek o spowodowanie ponownego naliczenia i wypłaty należnego uposażenia i innych należności pieniężnych. W piśmie z dnia 21 listopada 2008 r. S. L. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o doręczenie szczegółowych informacji na temat przysługujących mu praw w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. Wskazał, że należności te wynikają z faktu uznania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że rozkaz personalny z dnia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nie wszedł do obrotu prawnego, a termin jego zwolnienia ze służby wyznaczony został na dzień 15 października 2008 r. Wskazana wyżej decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie nagrody rocznej została utrzymana w mocy decyzją tego organu z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. W dniu 2 kwietnia 2009 r. S. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wydania decyzji o przyznaniu nagrody rocznej oraz podwyżki uposażenia za 2007 r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wskazał, że kwestie związane z ustaleniem prawa skarżącego do nagrody rocznej zostały rozstrzygnięte w decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. Ponadto podał, że brak jest podstaw do dokonania na rzecz skarżącego wypłaty środków publicznych za okres, w którym nie świadczył on służby. Podniósł również, że skarżący nie składał zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie bezczynność Komendanta Głównego Policji polega, zdaniem skarżącego, na niewydaniu decyzji w przedmiocie nagrody rocznej oraz podwyżki uposażenia za 2007 r. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu postawionego w odpowiedzi na skargę dotyczącego niezłożenia przez skarżącego, przed wniesieniem skargi do Sądu, zażalenia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), na niezałatwienie sprawy w terminie. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie niewydania decyzji administracyjnej, warunkiem jej dopuszczalności jest wcześniejsze wniesienie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. W odwołaniu do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej, skarżący kwestionował nieuznanie jego prawa do uposażenia oraz innych świadczeń w tym nagrody za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. Zawarł również wniosek o spowodowanie ponownego naliczenia i wypłaty należnego uposażenia i innych należności pieniężnych. Odwołanie to w powyższej części, w ocenie Sądu, można uznać za zażalenie na niezałatwienie sprawy, tj. wypłaty uposażenia i innych należności pieniężnych, w terminie. W tej sytuacji skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia. Dokonując oceny, czy Komendant Główny Policji pozostaje w niniejszej sprawie w bezczynności należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że sprawa nagrody rocznej skarżącego została rozstrzygnięta jeszcze przed wniesieniem niniejszej skargi ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2008 r. przyznającą skarżącemu nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 jednomiesięcznego uposażenia. Dodatkowo w uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że okresu od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. nie można wliczyć do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody rocznej, ponieważ w okresie tym S. L. nie pełnił służby. W tej sytuacji skarga w części dotyczącej wydania decyzji w przedmiocie nagrody rocznej jest bezzasadna, albowiem organ nie pozostaje w bezczynności. Ponadto, w ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia [...] października 2009 r. skierowanym do skarżącego, że prawo do uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych, a co za tym idzie prawo do wzrostu uposażenia, jest ściśle związane z pełnieniem służby. Przypomnieć należy, że w efekcie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdzającego nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r., pozostał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Rozkaz ten został uchylony w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby dopiero na mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r. W decyzji tej Minister określił datę zwolnienia ze służby skarżącego na dzień 15 października 2008 r. Na skutek powyższego wyroku nie nastąpiło więc przywrócenie skarżącego do służby w myśl art. 42 ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W tej sytuacji nie miał zastosowania art. 42 ust 5 wyżej wymienionej ustawy stanowiący, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Należy zauważyć, że stosownie do treści § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. W niniejszej sprawie mimo, iż ostateczne zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło z dniem 15 października 2008 r., to jak słusznie wskazuje organ w okresie od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. służby on nie pełnił. Ponadto należy podnieść, że zgodnie z § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. W tej sytuacji stwierdzić należy, że Komendant Główny Policji nie był zobowiązany do wydania w stosunku do skarżącego decyzji w przedmiocie wzrostu uposażenia za 2007 r. Organ nie pozostaje więc w bezczynności. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.