II OZ 1139/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1057/09 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1057/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. O. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 7 maja 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Uzasadniając powyższe orzeczenie Sąd pierwszej instancji podał, iż do skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń skarżący dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podał, że konsekwencją wydania ostatecznej decyzji, cofającej pozwolenie na broń, będzie konieczność sprzedaży posiadanej broni, która ma dla skarżącego szczególną wartość nie tylko materialną, ale również emocjonalną. Odkupienie takiej broni, w przypadku uwzględnienia skargi, zdaniem skarżącego, nie będzie już możliwe. Pismem z dnia 21 lipca 2009 r. skarżący ponownie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że organ postanowieniem z dnia 10 lipca 2009 r. odmówił uwzględnienia jego wniosku w tym zakresie. Dodatkowo podniósł, że każda broń posiada szczególne cechy, a egzemplarz posiadany przez niego jest niezwykle cenny - został nabyty po kilkuletnich poszukiwaniach i wykonanie zaskarżonej decyzji - z czym łączy się przymusowe wyzbycie się tej broni - doprowadzi do nieodwracalnych skutków w sensie ekonomicznym i emocjonalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył, treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i podniósł, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie przesłanek określonych w tym przepisie, tj. wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przede wszystkim nie wykazał, iż ewentualne zbycie broni wyrządzi znaczną szkodę - nie została wskazana nawet jej ewentualna wysokość - lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto twierdzenie skarżącego o konieczności sprzedaży broni nie zostało uprawdopodobnione żadnymi przekonującymi argumentami. Sąd podniósł, że osoba, której cofnięto pozwolenie na broń może złożyć ją do depozytu policyjnego. Samo zaś przekonanie skarżącego o istnieniu podstaw do uwzględnienia skargi nie jest tożsame z wykazaniem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tym bardziej, że na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie rozstrzyga o zasadności wniesionej skargi ani też nie ocenia podniesionych przez skarżącego zarzutów. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. O. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Skarżący podniósł, iż Sąd nie uwzględnił okoliczności, że wykazanie konkretnej szkody jaka grozi skarżącemu jest niezmiernie trudne do wykazania. Wskazał, iż jego sytuacja jest bardzo trudna, gdyż organ nie wskazał żadnych przesłanek ani podstaw uzasadniających podjęcie zaskarżonej decyzji, natomiast skarżący nie jest w stanie przedstawić konkretnego niebezpieczeństwa i podania wymiernej szkody, jaka grozi mu w przypadku wykonania decyzji przed jej sądową kontrolą. Zdaniem skarżącego, skoro posiada broń od wielu lat, bezpiecznie się nią obchodził i nadal obchodzi oraz nie stwarzał jakiegokolwiek niebezpieczeństwa w związku z jej posiadaniem, to nie ma podstaw, dla których nie może posiadać broni do czasu wydania w sprawie prawomocnego wyroku. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jego oddalenie podnosząc, iż skarżący nie wykazał, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowość zaskarżonego postanowienia podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod względem jego zgodności z regulacją zawartą w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a.", gdyż ten przepis dotyczy udzielenia stronie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J.Jodłowskiego, Warszawa 1989, s. 426). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Skarżący A. O. składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku domyślać się jakimi względami kierował się skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Podniesiona przez skarżącego kwestia nieodwracalnych skutków ekonomicznych nie została w żaden sposób uprawdopodobniona. Skarżący ograniczył się do ogólnikowych stwierdzeń, nie podając jakichkolwiek okoliczności dotyczących poniesienia strat związanych z ewentualnym zbyciem broni. Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. A zatem, należy stwierdzić, że A. O. nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Powołane przez skarżącego argumenty dotyczące nieodwracalnych skutków w sensie ekonomicznym nie zostały poparte żadnymi danymi. Również twierdzenie skarżącego dotyczące konieczności sprzedaży broni nie zostało poparte żadnymi argumentami. Należy wskazać, że zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U z 2004 r. Nr 52 poz. 525) w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie broni palnej (cofnięcie pozwolenia na broń) Policja może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, które niezwłocznie przekazuje się do depozytu właściwemu organowi Policji – ust. 2 ustawy. Stosownie zaś do treści art. 22 ust. 1 osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Natomiast jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. W takiej sytuacji należy uznać, iż skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i w zażaleniu nie podał żadnych konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy również podkreślić, iż celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu, czy dokonywanie ustaleń faktycznych. Nie są zatem w tym postępowaniu oceniane zarzuty dotyczące zgodności z prawem wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowił oddalić zażalenie.