III SA/Gd 360/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę. Decyzją z dnia 4 listopada 2008 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownik Działu Dróg Zarządu Dróg i Zieleni nałożył na "A" (przedsiębiorstwo prowadzone przez L. W.) karę pieniężną w wysokości 67.455 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w G. bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazano, że w w/w miejscach stwierdzono ustawienie pojemników na odzież używaną, przy czym pojemniki te ustawiono bez wymaganego zezwolenia. Organ przyjął, że pojemniki ustawione zostały przed dniem 9 marca 2004 r. Karę za zajęcie pasa drogowego naliczono z kolei za okres 9 marca 2004 r. – 15 kwietnia 2008 r. W następstwie odwołania wniesionego przez L. W. reprezentowanego przez pełnomocnika, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przyjęte przez organ I instancji daty: początkowa oraz usunięcia pojemników nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Stanowi to o ewidentnym naruszeniu przepisów art. 77 § 1 art. 80 k.p.a. Nadto decyzja organu I instancji nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia jak i nie przytacza jakichkolwiek przepisów prawa stanowiących podstawę do jej wydania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L. W. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i umorzenie postępowania administracyjnego w zakresie określenia opłat za używanie pasa drogowego, względnie o zmianę zaskarżonej decyzji i odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub zmniejszenie kary pieniężnej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: - naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie, iż nie zaistniały okoliczności do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej; - brak wskazania precyzyjnej lokalizacji kontenerów; - brak wskazania w jakim czasie poszczególne kontenery zajmowały miejsce konkretnego pasa drogowego; - brak ustalenia czy Kierownik Działu Dróg Zarządu Dróg i Zieleni działał na podstawie prawidłowego upoważnienia Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja z pozoru jest korzystną dla skarżącego. Jednak organ administracji publicznej nadal nie określił w sposób precyzyjny położenia kontenerów jak i czasu zajęcia pasa drogowego, co do dla sprawy ma zasadnicze znaczenie. Organ I instancji nie wyjaśnił nadto okoliczności dotyczących usunięcia kontenerów w konkretnej dacie. W ocenie skarżącego błędne było także uznanie przez organ odwoławczy, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Przeprowadzenie takiej rozprawy z udziałem świadków pozwoliłoby na precyzyjne określenie w/w kwestii. Tym samym zrealizowany zostałby postulat przyspieszenia jak i uproszczenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta – w myśl art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie organ ten w szczegółowym uzasadnieniu spełniającym wymogi określone przepisem art. 107 § 3 k.p.a. wskazał z jakich przyczyn rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Potwierdzeniem zasadności dokonanej przez organ drugiej instancji oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, są zarzuty zawarte w odwołaniu i ponowione w skardze. Z zarzutów tych jednoznacznie wynika, że ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny nie dał podstawy do podjęcia prawidłowej oceny prawnej z uwagi na nie wyjaśnienie istotnych okoliczności dla tej sprawy tj. brak określenia w sposób precyzyjny położenia kontenerów a także okresu i powierzchni zajęcia przez nie pasa drogowego. Trafnie również organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów procedury administracyjnej albowiem jej uzasadnienie narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. w myśl, którego uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej [...]. Uzasadnienie prawne z kolei nie wyjaśnia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, za chybiony uznać należy zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez uznanie, iż nie zaistniały okoliczności do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Przepis art. 89 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa. Obowiązek zaś przeprowadzenia rozprawy obciąża organ wówczas, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin /§ 2/. Skoro jak wcześniej powiedziano, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji dotknięte jest wadami polegającymi na nie wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co powoduje konieczność jego powtórzenia, to uznać należy stanowisko organu, iż nie zaistniały przesłanki do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej na etapie postępowania odwoławczego, za prawidłowe. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że w opisanej wyżej sytuacji rozprawa przyspieszyłaby i uprościła postępowanie. Sąd zwraca uwagę, wobec zarzutu w zakresie prawidłowości umocowania podmiotu wydającego zaskarżoną decyzję, iż kwestie te zostały wyjaśnione przez organ drugiej instancji rozpoznający odwołanie a zarzut ten powtórzony w skardze, nie zawiera żadnego odniesienia do uzasadnienia organu w tej części a zwłaszcza z jakich względów wyjaśnienie zawarte w uzasadnieniu nie jest dla skarżącego satysfakcjonujące. W konsekwencji zaskarżoną decyzję uznać należy za zgodną z prawem a złożoną skargę za bezzasadną. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.