IV SAB/Wa 93/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie rozpoznania pisma 1. zobowiązuje organ do rozpoznania pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego M. J. kwotę 372 (trzysta siedemdziesiąt dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 13 listopada 2008 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Ministra Środowiska zarzucając organowi naruszenie art. 35, art. 36, art. 64 § 2 w zw. z art. 9, art. 128, art. 222, art. 233, art. 234 kpa przez niepodjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia treści odwołania, niezałatwienie sprawy w terminie i niewyznaczenie dodatkowego terminu na jej załatwienie. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż po uzyskaniu informacji o wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. przez Wojewodę [...] wysłał pismo z dnia [...] stycznia 2007 r. do Ministra Środowiska jako organu nadrzędnego wobec Wojewody [...]. W piśmie zakwestionował zasadność budowy przedmiotowej linii po planowanej trasie wnosząc o rozważenie jej zmiany w sposób niekolidujący z istniejącymi zabudowaniami wsi S., planowaną zabudową, krajobrazem i potrzebami wynikającymi z ochrony zdrowia mieszkańców. Pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. Minister Środowiska poinformował skarżącego, iż pismo z dnia [...] stycznia 2007 r. nie zostało potraktowane jako odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. Skarżący podniósł, iż wprawdzie pismo z dnia [...] stycznia 2007 r. nie zostało zatytułowane "odwołanie" i nie powołał się w nim na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., tym nie mniej z treści pisma wynika jednoznacznie jakiej inwestycji dotyczy. W piśmie skarżący wskazał swoje zastrzeżenia związane z lokalizacją ww. inwestycji. M. J. pismem z dnia [...] września 2008 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezczynności polegającej na nierozpatrzeniu w drugiej instancji odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r., na które nie uzyskał odpowiedzi. Zdaniem skarżącego doszło do rażącego naruszenia prawa strony lub stron postępowania administracyjnego do rozpatrzenia sprawy administracyjnej w dwóch instancjach. Minister powinien zwrócić się zgodnie z art. 64 § 2 w zw. z art. 9, art. 128, art. 222, art. 233 i art. 234 kpa o sprecyzowanie treści żądania w piśmie z dnia 29 stycznia 2007 r. Natomiast po sprecyzowaniu powinien przekazać pismo zgodnie z art. 65 § 1 kpa do organu pierwszej instancji celem przeprowadzenia tzw. samokontroli. Ponadto podniósł, iż pismo nie zostało zakwalifikowane również jako skarga lub wniosek. Zdaniem skarżącego Minister Środowiska przez ponad półtora roku nie podjął czynności zmierzających do uzyskania stanowiska co do treści żądania, pomimo że takie działania miał obowiązek podjąć. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie wskazując, że M. J. pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. wyraził w imieniu mieszkańców wsi S. zrozumienie dotyczące potrzeby istnienia linii wysokiego napięcia jako elementu nowoczesnego systemu energetycznego kraju, podniósł oczywisty fakt, jakim jest oddziaływanie linii elektroenergetycznych w ich bezpośrednim sąsiedztwie oraz skupił się na psychologicznym oddziaływaniu na człowieka słupów, na których są zawieszone przewody elektryczne przedmiotowych linii. Jednocześnie wniósł o przesunięcie linii energetycznych w obrębie wsi S., podnosząc możliwość realnych strat jakie poniosą gminy oraz mieszkańcy w wyniku obniżenia atrakcyjności inwestycyjnej terenów przez niniejszą linię. Z uwagi na fakt, że w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. M. J. w żaden sposób nie nawiązał do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. w wyczerpujący sposób odniesiono się do kwestii poruszanych przez skarżącego w tym piśmie. W dniu 29 października 2009 r. wpłynęło na Biuro Podawcze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo procesowe uczestnika postępowania P. S.A., w którym wniesiono o oddalenie skargi M. J. na bezczynność Ministra Środowiska. Uczestnik podniósł, iż wbrew twierdzeniom skarżącego nie sposób uznać pisma datowanego na [...] stycznia 2007 r. za odwołanie od decyzji środowiskowej, bowiem nie zawiera żadnego z podstawowych elementów koniecznych do uznania je za odwołanie. Pismo to nie wymienia decyzji środowiskowej, od której ma stanowić odwołanie oraz do niej nie nawiązuje. Ponadto nie zawiera stwierdzenia, że strona jest niezadowolona z wydania jakiejkolwiek decyzji. Organ słusznie zatem potraktował je jako wniosek wniesiony w celu lepszego zaspokajania potrzeb ludności przez organy administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga M. J. zasługuje na uwzględnienie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji jeżeli w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -komentarz", Lexis Nexis 2008 r., s. 97). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż Minister Środowiska pozostaje w stanie bezczynności. Wprawdzie skarżący nie wskazał w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. dokładnie, że jego pismo dotyczy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., jednak zakwestionował w nim zasadność budowy przedmiotowej linii, wnosząc jednocześnie o rozważenie zmiany jej przebiegu poprzez odsunięcie linii elektroenergetycznej od terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i wniósł o ponowne rozpatrzenie możliwości poprowadzenia trasy we ww. sposób. Tym samym należy stwierdzić, iż skarżący wyraził w nim swoje niezadowolenie z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Zgodnie z art. 128 kpa, jak zauważył skarżący w skardze odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Niezadowolenie z decyzji wydanej w I instancji jest zasadniczym elementem przesądzającym o zakwalifikowaniu czynności procesowej strony do czynności -wniesienia odwołania. Podkreśla to NSA w wyroku z 2 stycznia 1988 r., SA/Wr 815/87 (ONSA 1988, Nr 1, poz. 31) ,, O tym, czy pismo wniesione przez stronę jest odwołaniem, decyduje nie nagłówek, lecz treść pisma". Ponadto Sąd Najwyższy w wyroku z 20 czerwca 1996 r., III ARN 14/96 (OSN 1997, Nr 2, poz. 16) przyjął: "Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, pismo strony postępowania administracyjnego wniesione do organu odwoławczego w ustawowym terminie do złożenia odwołania, wyrażające niezadowolenie w decyzji nieostatecznej, podlega rozpatrzeniu jako odwołanie od decyzji". W razie wątpliwości co do treści, organ administracji publicznej powinien wezwać stronę do dokładnego określenia żądania zawartego w podaniu w trybie art. 64 § 2 kpa. Ponadto organ powinien dokonać sprawdzenia czy pismo strony spełnia wymogi formalne z art. 63 § 3 kpa, a w razie stwierdzenia istnienia braków, jak w tym przypadku braku podpisu skarżącego, winien go wezwać do jego uzupełnienia w podanym trybie art. 64 § 2 kpa. Skoro w niniejszej sprawie organ nie podjął w tym zakresie żadnych czynności, to należało uznać, że pozostaje w bezczynności. Tym samym, zdaniem Sądu skarga M. J. jest w pełni zasadna i wobec powyższego stosownie do treści art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd zobowiązał Ministra Środowiska do załatwienia pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r. w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, po uprzednim wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków formalnych tego pisma. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a