I SA/Wr 1428/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę. Do Urzędu Miasta w L. w dniu [...] 2008 r. wpłynął wniosek A S.A. we W. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, jaki został uiszczony za 2004 r., na podstawie złożonej w dniu [...] 2004 r. deklaracji. W ocenie wnioskodawcy wykazany w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004 r. podatek w kwocie [...] a następnie w wyniku korekty deklaracji złożonej [...] 2004 r. w kwocie [...] zł, wynikający z opodatkowania stawką 2 % budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, został zawyżony w rezultacie przyjęcia do opodatkowania wartości szaf telekomunikacyjnych i linii telekomunikacyjnych, instalowanych w kanalizacjach. Błędne objęcie ich zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości, skutkowało zawyżeniem podatku o kwotę [...] zł. Spółka stwierdziła, że w jej przeświadczeniu szafy telekomunikacyjne i linie telekomunikacyjne, instalowane w kanalizacjach, nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Szafy telekomunikacyjne nie stanowią bowiem obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego, gdyż nie powstają w procesie budowlanym (pozwolenie budowlane wydawane jest jedynie na fundamenty) oraz nie są trwale związane z fundamentami (są demontowane bez potrzeby przeprowadzania robót budowlanych). W odniesieniu do linii telekomunikacyjnych spółka stwierdziła, że również i one nie stanowią obiektu budowlanego, gdyż nie są trwale związane z gruntem ani też nie łączy ich związek techniczno – funkcjonalny z kanalizacją. W przeciwieństwie do linii kablowej, ułożonej w kanalizacji nie będącej obiektem budowlanym, linia kablowa ułożona bezpośrednio w ziemi takim obiektem jest. Uzasadnienie korekty deklaracji podatkowej oparto ponadto o treść ekspertyzy rzeczoznawcy w zakresie prawa budowlanego mgr W. T. oraz ekspertyzy prawnej prof. dr hab. B. B. oraz dr W. M. odnoszącej się do zasad opodatkowania budowli. Spółka twierdziła, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, że linia kablowa ułożona w kanalizacji nie spełnia wymagań koniecznych dla zdefiniowania jej jako telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, odmiennie niż sama kanalizacja kablowa. Podsumowując swój wniosek spółka stwierdziła, że tylko kable ułożone bezpośrednio w ziemi mogą być uznane za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a tym samym za budowle w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Prezydent Miasta L. w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] nr [...], określił A S.A. we W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych należy traktować jako sieci uzbrojenia terenu, a więc wszelkiego rodzaju nadziemne , naziemne i podziemne przewody i urządzenia takie jak urządzenia i przewody wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, a także podziemne budowle jak tunele, przejścia parkingi, zbiorniki itp. Organ podkreślił, że przepisy prawa budowlanego zaliczają do kategorii budowli sieci techniczne. Są one jednak budowlą i obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Skoro sieć techniczna jest budowlą to są nią również wchodzące w jej skład elementy niezbędne do funkcjonowania sieci. Oznacza to, że kable sieci technicznych umiejscowione w kanalizacji technicznej oraz szafy telekomunikacyjne wraz z umieszczonymi w nich urządzeniami telekomunikacyjnymi tworzą całość techniczno – użytkową, a przez to podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle. W odwołaniu spółka wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie go w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, w art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku odniesienia się do argumentacji podatnika i przedstawionych przez niego ekspertyz oraz w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na braku przeprowadzenia analizy ekspertyz przedłożonych przez stronę. Nadto spółka zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji. Strona zarzuciła także naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r., nr [...] , utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. Organ odwoławczy wskazał, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), w art. 1a ust. 1 pkt 2, za budowlę uważa obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei z przepisów art. 3 pkt 1 lit. b) oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) wynika, iż budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a do budowli zalicza się także sieci techniczne. W art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, wskazując, że są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanych, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Dalej organ konkludował, że skoro budowla w rozumieniu Prawa budowlanego, do której zaliczyć należy również "sieci techniczne" stanowi całość użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, to wchodzące w jej skład elementy potrzebne są do funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem. Kolegium stwierdziło, iż sieci techniczne jakimi są niewątpliwie linie kablowe mogą być budowla w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno –użytkową wraz z z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami technicznymi związanymi z obiektem budowlanym, zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Według SKO sieci techniczne mogą być przedmiotem opodatkowania tylko jako budowla (część składowa) stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo, jako część składową urządzenia budowlanego, ale nigdy samodzielnie. W skardze spółka, wnosząc o uchylenie decyzji, zarzuciła naruszenie szeregu przepisów, a w szczególności : 1) art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, iż nie zaszły przesłanki do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta L., polegające na naruszeniu przez organ podatkowy l instancji: a) błędnego zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i przyjęcie, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji oraz szafy telekomunikacyjne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, b) niewłaściwej interpretacji i zastosowania art. 3 pkt 1b oraz pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo Budowlane tj. rozszerzenie pojęcia budowli w szczególności uznanie, iż siecią techniczna są kable telekomunikacyjne a szafy częścią składową sieci, a tym samym opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości, c) niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, czyli naruszenie art. 180 O.p. oraz art. 122 O.p. mający istotny wpływ na jej wynik, d) art. 197 w zw. z art. 187-188 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w sprawie wymagającej wiedzy specjalistycznej w zakresie praw budowlanego i nie powołanie dowodu z opinii biegłego, e) naruszenie art. 121 O.p. polegające na braku odniesienia się do argumentacji podatnika i przedstawianych przez niego ekspertyz, f) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 210 1 pkt 6 O.p. polegające na błędnym sporządzeniu uzasadnienia faktycznego i pprawnego; 2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art.1a ust. 1 pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłową wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 2) ww. ustawy i związanego z nim art. 3 pkt 3) i pkt 9) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a w konsekwencji przyjęcie, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji oraz szafy telekomunikacyjne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, 3) art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania podatnika do organów podatkowych tj. wydanie decyzji na podstawie nie dokładnie wyjaśnionego stanu faktycznego sprawy, 4) art. 122 w zw. z art. 187 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, 5) art. 210 § 4 w zw. z art. 210 §1 pkt 6) Ordynacji podatkowej, tj. poprzez błędne sporządzenie uzasadnienia faktycznego W motywach zarzutów wskazał, że organy podatkowe nie ustaliły stanu faktycznego sprawy. Uzasadnienie decyzji związane z prowadzonym przez organy podatkowe postępowaniem podatkowym nie dowiodło, że sporne w sprawie obiekty: linie telekomunikacyjne (przebiegające przez kanalizacje teletechniczne) oraz szafy telekomunikacyjne winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W szczególności organy podatkowe nie dowiodły, czy sporne kable telekomunikacyjne oraz szafy telekomunikacyjne są częścią składową obiektu budowlanego pomimo, że w swoich wyjaśnieniach pełnomocnik Spółki przedstawił dowody w sprawie zaprzeczające wnioskom organów podatkowych jakoby w/w obiekty stanowiły część składową obiektu budowlanego (ekspertyzy biegłych w zakresie Prawa budowlanego jak i w zakresie wykładni prawa). Zważywszy na powyższe, organy podatkowe naruszyły art. 210 § 4 oraz związane z nim art. 121 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie prawne decyzji nie spełnia natomiast wymogów przewidzianych w Ordynacji podatkowej, gdyż brak podniesienia się do ekspertyz przedłożonych przez podatnika, sporządzonych przez ekspertów z zakresu wykładni prawa podatkowego i z zakresu procesu budowlanego, powoduje, iż jest ono niepełne i nie przekonuje skarżącego. Organy podatkowe nie odniosły się w uzasadnieniu decyzji nie tylko do przedłożonych przez podatnika analiz ekspertów, ale także do argumentacji podatnika przedstawionej szeroko zarówno w wyjaśnieniu do złożonej korekty, jak i we wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu organy przytoczyły jedynie definicje ustawowe i podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nie dokonując przy tym analizy prawnej l w kontekście stanu faktycznego sprawy, poprzestając na przywołaniu treści przepisów prawa, ale również nie dokonały uzasadnienia faktycznego sprawy. Odnosząc się do kwestii opodatkowania szaf telekomunikacyjnych oraz urządzeń telekomunikacyjnych w niej umieszczonych pełnomocnik stwierdził, że są one co prawda urządzeniami technicznymi, jednakże w odniesieniu do nich opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać mogą jedynie części budowlane. Podkreślił przy tym, iż fundamenty pod szafy zostały przez podatnika opodatkowane (wliczone do wartości kanalizacji). W dalszej argumentacji strona wskazała, że zważywszy na fakt, iż organ podatkowy pierwszej instancji zaniechał dokonywania czynności dowodowych takich jak dowód z opinii biegłego i oględziny trudno uznać, że jego działania były zgodne z przepisami art. 187 i art. 188 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów, dotyczących braku podstaw do uznania linii kablowych, umieszczonych w kanalizacji kablowej, za budowle w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r., i podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy Kolegium stwierdziło, że zasadzają się one na założeniu, iż linie te i kanalizacja mogą funkcjonować bez związku ze sobą. W konsekwencji mogą więc występować kanalizacje kablowe bez linii i same linie bez kanalizacji. Nie ma w tym zakresie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, sporu pomiędzy organami podatkowymi i podatnikiem, jednakże tylko w odniesieniu do tak istniejącego hipotetycznego stanu faktycznego. Prawo podatkowe przewiduje bowiem, że obowiązek podatkowy powstaje w przypadku wystąpienia stanu faktycznego, odpowiadającego hipotezie normy prawnej, z którym to stanem faktycznym ustawa podatkowa wiąże skutki podatkowe. Kolegium wskazało, iż skoro ustawa o podatkach i opłatach lokalnych definiuje pojęcie budowli, poprzez odesłanie w tym zakresie do przepisów Prawa budowlanego, w zakresie rozumienia tych pojęć, które składają się na tę definicję, to aby uznać budowlę za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, musi ona być obiektem budowlanym (art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), a więc budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, stanowiącą całość technicznie - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a także urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, związanym z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Prawo budowlane za obiekt budowlany uznaje budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b), a z kolei pkt 3 art. 3 tej ustawy stanowi, że przez pojęcie budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury i wymienia rodzaje tych obiektów, wskazując między innymi na sieci techniczne. Sieć techniczna jest budowlą stanowiącą całość techniczną wraz z urządzeniami i instalacjami, co umożliwia jej, poprzez wchodzące w jej skład elementy jej funkcjonowanie. Tak więc, skoro sama sieć kablowa, znajdująca się w gruncie, stanowi budowlę, czego nie kwestionuje podatnik, to tym bardziej sieć tą tworzy kabel wraz z kanalizacją, w której przebiega, i która niewątpliwie budowlę, w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów stanowi. W odniesieniu do naruszenia, w toku postępowania odwoławczego, przepisów o postępowaniu podatkowym w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny, organ stwierdził, że i w tym zakresie podniesione zarzuty nie znajdują jakiegokolwiek uzasadnienia. Kolegium podniosło, że przewidziany środek dowodowy w postaci oględzin, może być wykorzystany gdy zaistnieje taka potrzeba, a zatem tylko w takim przypadku, gdy w oparciu o inne dowody np. w postaci dokumentów, nie jest możliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zasadniczo, w przypadku podatku od nieruchomości, oględziny można wykorzystać do ustalenia istnienia przedmiotu opodatkowania, bądź wielkości podstawy opodatkowania. W stanowiącej przedmiot opodatkowania sprawie nie było sporu co do istnienia linii kablowych w kanalizacjach kablowych i ich wartości jako podstawy opodatkowania. W przekonaniu organu okoliczność ta ma także znaczenie dla innego podnoszonego w skardze zarzutu, a mianowicie braku powołania biegłego dla zbadania związku linii telekomunikacyjnej z kanalizacją. Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opinia biegłego może się odnosić jedynie do ustalenia wartości budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania, a ta nie budziła wątpliwości organu podatkowego, w oparciu o złożone przez podatnika deklaracje i załączone do nich dokumenty. W ocenie Kolegium powołanie biegłego, na podstawie art. 197 Ordynacji podatkowej, dla zbadania związku pomiędzy linią kablową a kanalizacją, również nie było konieczne, bowiem związek ten jako podatkowo-prawny stan faktyczny istnieje, skutkiem czego zachodzą podstawy do opodatkowania całej linii telekomunikacyjnej (kanalizacji i umieszczonych w niej linii). Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego również zarzut braku odniesienia się w decyzji II instancji do załączonych przez spółkę ekspertyz jest bezzasadny. Organ w tym zakresie podniósł, iż uzasadnienie decyzji w sprawie nie może być polemiką z autorami tych ekspertyz, a winno wyrażać stanowisko organu podatkowego, znajdujące oparcie w dokonanej wykładni przepisów prawa podatkowego, skutkiem czego do ustalonego w sprawie l stanu faktycznego winien on zastosować obowiązujące przepisy materialnego prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – dalej w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej oraz szaf telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2002 r., nr 9, poz. 84 ze zm.) dalej: u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa podatkowa zawiera definicję pojęcia budowla odwołującą się do przepisów prawa budowlanego. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym sieci techniczne (podkreślenie Sądu). Biorąc pod uwagę akcentowaną w skardze kwestię wymogu związania obiektu z gruntem należy zauważyć, że wymienione w w/w przepisie rodzaje budowli nie muszą posiadać cechy trwałego związania z gruntem. Cecha ta została expressis verbis wymieniona jedynie w przypadku tablic reklamowych. Termin urządzenie budowlane należy natomiast rozumieć jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, m. in. urządzenie instalacyjne (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). W świetle przytoczonych regulacji Sąd za uzasadnione uznał stanowisko organów podatkowych, że definicja budowli, zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmuje m.in. sieć techniczną, którą niewątpliwie jest sieć telekomunikacyjna, jako funkcjonalna i techniczna całość, obejmująca całokształt urządzeń technicznych służących doprowadzeniu sygnału telekomunikacyjnego do końcowego odbiorcy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8.07.2008 r., sygn. akt l SA/Łd 139/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20.08.2008 r., Sygn. akt l SA/Po 517/08, a także wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2.04.2008 r., sygn. akt l SA/Sz 740/07, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15.04.2009 r., sygn. akt 1264/08). W przypadku sieci telekomunikacyjnej będą to przewody, punkty wzmacniające sygnał (...) oraz cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnału, który ostatecznie trafi do przyłączy poszczególnych budynków oraz tzw. pętli abonenckiej. W przekonaniu Sądu prawidłowo organy podatkowe przyjęły, że przedmiotem opodatkowania jest po prostu sieć telekomunikacyjna, jako funkcjonalna i techniczna całość, której zadaniem jest dostarczanie sygnału telekomunikacyjnego, niezależnie od jej technicznej budowy. Bez znaczenia pozostaje natomiast, w jaki sposób kanalizacja kablowa połączona jest z kanalizacja kablową, skoro faktycznie wszystkie te elementy, jako całość techniczno-użytkowa służą jednemu celowi – sprawnemu przekazywaniu sygnału. Tym samym Sąd w orzekającym w sprawie składzie nie podziela poglądu strony, że zarówno kanalizacja kablowa, jak i biegnące w niej kable należy kwalifikować osobno z punktu widzenia objęcia ich przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowisko Sądu w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w szeregu innych orzeczeń wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok z 19 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 58/09, z 4 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Po 1439/08, z 17 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 901/08, z 10 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1533/08). Jako bezpodstawne należało ocenić zarzuty skargi dotyczące uchybień w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu wydania opinii, w jakiej części sieć telekomunikacyjna stanowi budowle podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powyższa kwestia stanowi bowiem zagadnienie prawne, podlegające rozstrzygnięciu przez organ na podstawie powołanych przepisów i to organ jest obowiązany samodzielnie dokonać w świetle tych regulacji prawnych, czy i w jakim zakresie (więc także w – w odniesieniu do których elementów) linie kablowe będące własnością Spółki mogły być uznane za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Natomiast wartość przyjętą jako podstawę opodatkowania organy podatkowe ustaliły na podstawie informacji dostarczonych przez samą Spółkę, która na wezwanie organu przedłożyła w postępowaniu zestawienie wydatków składających się na wartość kanalizacji kablowej oraz linii telekomunikacyjnej (na podstawie ewidencji środków trwałych) oraz szaf telekomunikacyjnych, dotyczących tych elementów. Wartości wynikające z przedłożonej przez stronę dokumentacji w pełni odpowiadały wartościom zadeklarowanym przez Spółkę w pierwotnej deklaracji podatku od nieruchomości za 2004 r. Bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia regulacji art. 122, 180, 187 § 1 i 191 O.p. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy - wbrew stanowisku spółki - jest niesporny. Kształtował się on w ten sposób, iż spółka pierwotnie zadeklarowała do opodatkowania na 2004 r. - stanowiące jej własność i wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej - budowle sieci technicznej, składające się z kanalizacji kablowej i umieszczonych w niej linii kablowych oraz szaf telekomunikacyjnych. Następnie, w korekcie deklaracji, spółka wykazała do opodatkowania jedynie wartość samej kanalizacji kablowej, z pominięciem wartości linii kablowych oraz szaf telekomunikacyjnch, wyrażając pogląd, że nie stanowią one budowli. Analiza danych zawartych w pierwotnie złożonej deklaracji oraz w deklaracji korygującej (w pisemnym uzasadnieniu korekty) potwierdza, iż z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości spółka "wyjęła" jedynie wartość linii kablowych oraz szaf telekomunikacyjnych. O nienależytym zebraniu materiału dowodowego nie stanowi bynajmniej brak ustaleń nakierowanych na rozstrzygnięcie, czy linia kablowa jest budowlą w rozumieniu ustawy podatkowej, gdyż kwestia ta nie jest w sprawie elementem ustaleń faktycznych. Organy podatkowe nie mogły zatem naruszyć przepisów dotyczących ciążącego na nich obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego swobodnej oceny, a tym samym zasady dążenia do prawdy materialnej, gdyż stan faktyczny sprawy był bezsporny i jako taki nie wymagał dowodu. Istotą sporu między stronami była natomiast kwestia normatywna, a więc spór co do prawa (konkretnie jego interpretacji). Złożenie korekty deklaracji było efektem zmiany oceny prawnej okoliczności sprawy nie zaś wynikiem ustalenia istotnych okoliczności faktycznych. Sąd nie stwierdził ponadto naruszenia art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bowiem uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera opis ustalonego stanu faktycznego, jak i wyjaśnienie odnoszące się do zastosowanych w sprawie przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zaprezentował prawną oraz faktyczną argumentację stwierdzającą, iż umieszczone w kanalizacji teletechnicznej linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wbrew zarzutom skargi, SKO odniosło się także do kwestii istniejącego pomiędzy liniami kablowymi a kanalizacją związku techniczno - użytkowego, wskazując czym ten związek, zarówno techniczny, jak i użytkowy się objawia. Reasumując, kable oraz kanały kablowe oraz szafy telekomunikacyjne, wykorzystywane w prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, połączone w całość techniczno - użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej, stanowią sieć techniczną a w konsekwencji podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b/ i art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Wobec braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.