I OZ 48/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt II SO/Bd 13/09 o odrzuceniu wniosku K.C. o wymierzenie Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie sądowe Pismem z dnia 31.12.2008 r. K.C. wniósł o wymierzenie Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zarządzeniem z dnia 10.01.2009 r. wezwał wnioskodawcę do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku o wymierzenie organowi grzywny, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia złożonego środka prawnego. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 22.01.2009 r. Pismem z dnia 26.01.2009 r. K.C. cofnął złożony wniosek. Postanowieniem z dnia 9.03.2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek K.C. o wymierzenie organowi grzywny. W ocenie Sądu wniosek ten był niedopuszczalny z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jego braków formalnych, a kwestia jego cofnięcia nie mogła podlegać badaniu, bowiem badanie takie może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy wniesiony środek prawny nie zawiera braków formalnych. Sąd błędnie przy tym pouczył skarżącego, iż postanowienie powyższe winno być zaskarżone w drodze skargi kasacyjnej. Środek zaskarżenia, sporządzony zgodnie z wymogami przewidzianymi dla skargi kasacyjnej, został więc przez Sąd zakwalifikowany jako zażalenie. Postanowienie powyższe uchylone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 24.09.2009 r., sygn. akt I OZ 894/09, wydanym po rozpoznaniu zażalenia K.C.. Sąd odwoławczy stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie wskazał, iż wniosek dotyczył wymierzenia grzywny Szefowi Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Łodzi, gdyż w istocie wnioskodawca żądał wymierzenia grzywny Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy. Rozpoznając ponownie sprawę po przekazaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po raz kolejny odrzucił wniosek K.C., uzasadniając swoje postanowienie w sposób identyczny jak orzeczenie z dnia 9.03.2009 r. Zażalenie na to postanowienie wniósł K.C., domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania z wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, które poniósł w związku z błędnym pouczeniem Sądu co do sposobu zaskarżenia postanowienia z dnia 9.03.2009 r. Zaskarżonemu postanowieniu postawiono zarzut naruszenia art. 49 § 2, art. 60, art. 106 § 4, art. 161 § 1 pkt 1, art. 164, art. 170, art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż w jego ocenie skutecznie został cofnięty wniosek o wymierzenie organowi grzywny, bowiem pismo, którym dokonano cofnięcia, złożone zostało w terminie dla uiszczenia wpisu, zakreślonym przez Sąd. Ponadto żalący się podniósł, że Sąd winien był umorzyć postępowanie w sprawie, a wyrok, na który powołano się w uzasadnieniu postanowienia z dnia 9.03.2009 r. oraz z dnia 6.11.2009 r. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawy, dotyczył on bowiem odmiennej materii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 60 P.p.s.a. możliwe jest cofnięcie wniesionej skargi, która to czynność wiąże sąd. Tylko cofnięcie takiego środka, które zmierzałoby do obejścia prawa lub spowodowało utrzymanie w mocy aktu nieważnego nie wiąże Sądu. Przepis ten, na podstawie art. 64 § 3 P.p.s.a., znajduje także odpowiednie zastosowanie w stosunku do wniosku wszczynającego postępowanie, a za taki uznać należy wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Zatem stwierdzić należy, iż cofnięcie wniosku o wymierzenie organowi grzywny, a z sytuacją taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, o ile nie zmierza ono do obejścia prawa, zawsze wiąże sąd. Na okoliczność tę nie ma wpływu, wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, fakt, iż skarżący nie uiścił wpisu od winsoku, szczególnie że cofnięcie nastąpiło w terminie zakreślonym do uiszczenia opłaty sądowej. Z kolei z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wprost nakazuje Sądowi wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku skutecznego cofnięcia środka prawnego. Takie skuteczne cofnięcie nastąpiło w niniejszym postępowaniu. Stwierdzić zatem trzeba, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że wniosek Krzysztofa Chabika uznać należało za niedopuszczalny i z tego powodu podlegający odrzuceniu. Sąd winien był bowiem umorzyć postępowanie wszczęte tym wnioskiem wobec jego skutecznego cofnięcia. Postanowienie o odrzuceniu wniosku wydane zostało z naruszeniem art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i jako niezgodne z prawem podlegało uchyleniu. Rozpoznając wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, uznał, iż z uwagi na jego cofnięcie postępowanie w tym przedmiocie podlega umorzeniu, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 60, 161 § 1 pkt 1 oraz art. 188 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.