II OSK 243/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 583/09 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę 2. zasądza od B. S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 220 ( słownie: dwieście dwadzieścia ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/WA 583/09, po rozpoznaniu skargi B. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...], Komendant Stołeczny Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 52 z 2004 r., poz. 525 ze zm.) cofnął B. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte z urzędu na skutek uzyskania informacji o podejrzeniu popełnienia przez B. S. czynu z art. 286 § 1 k.k. Organ wskazał, że z nadesłanego z Prokuratury Rejonowej Warszawa Żoliborz aktu oskarżenia wynika, że B. S. jest oskarżony o popełnienie czynu z art. 13 § 1 w zw. z art. 286 § 1 k.k., tj. że w dniu 23 kwietnia 2002 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym w kwocie 9.800.00 zł [...] Inspektorat w W., przy ul. [...], w ten sposób, że dokonał zgłoszenia kolizji z dnia 17 kwietnia 2002 r. pomiędzy samochodem Opel Astra o nr rej. [...], a samochodem marki Fiat Uno o nr rej. [...], umożliwiając tym samym dochodzenie wypłaty odszkodowania właścicielowi samochodu Opel Astra, w kwocie w/w tytułem ubezpieczenia autocasco polisa seria [...], przy czym wprowadził ubezpieczyciela w błąd, co do okoliczności powstania przedmiotowej kolizji. Ponadto wskazał, że B. S. jest oskarżony o czyn z art. 18 § 3 w zw. z art. 286 § 1 k.k., tj., że w dniu 17 kwietnia 2002 r. w W. pomógł innej osobie doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7.108.04 zł [...] w W., przy ul. [...], w ten sposób, że potwierdził przed funkcjonariuszami Policji okoliczności powstania szkody w samochodzie marki Fiat Uno o nr rej. [...] w trakcie kolizji z samochodem marki Opel Astra nr rej. [...], zgłoszonej jako zaistniałej tego dnia w W., na skrzyżowaniu ulic: [...] i [...], przez co wprowadził ubezpieczyciela w błąd, co do okoliczności przedmiotowej kolizji. Mając na uwadze powyższe, organ uznał, że B. S. należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), tj. osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ponadto organ stwierdził, że postawiony skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu i toczące się przeciwko niemu postępowanie karne wiąże go i obligują do cofnięcia udzielonego pozwolenia na broń. Zdaniem Komendanta Stołecznego Policji przedstawienie B. S. zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego przeciwko mieniu, wzbudza uzasadnioną obawę, że może on również swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem, doprowadzić do użycia broni palnej, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie organu ustawodawca nie uzależnił cofnięcia pozwolenia na broń tylko od prawomocnego skazania danej osoby, lecz wystarczy gdy przeciwko takiej osobie toczy się postępowanie karne wymienione w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przy czym nie przed organami administracji nie ma zastosowania zasada domniemania niewinności. Od powyższej decyzji B. S. odwołał się do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując iż decyzja Komendanta Stołecznego Policji jest zasadna. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeśli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści tego przepisu, zdaniem organu, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w wymienionym przepisie uzasadnia sam fakt prowadzenia postępowania karnego, m. in. o popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana lub wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zatem, samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie jest zobowiązany do ustalenia związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza pozwolenia na broń, a tą obawą, ponieważ jako okoliczność potwierdzającą jej istnienie sam ustawodawca wskazał toczące się postępowanie karne, m. in. o czyn przeciwko mieniu. W przypadku B. S., zdaniem organu II instancji, taka właśnie przesłanka wystąpiła. W związku z tym, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, stwierdzić należy, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa, m. in. przeciwko mieniu. Bezspornym jest natomiast fakt, iż czyny z art. 286 § 1 k.k. znajdują się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu. W świetle powyższego, nawet pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania oraz zgodny z przepisami prawa sposób przechowywania broni nie może wpłynąć na inny, niż to uczynił organ I instancji, sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalenia te nie eliminują faktu prowadzonego postępowania karnego w stosunku do strony o czyn godzący w mienie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi B. S. wskazał na naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, 77, 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślił, że postępowanie przeciwko niemu toczy się bardzo długo, a on czuje się niewinny. Wskazał ponadto, że powinna obowiązywać zasada domniemania niewinności. Sugerował, że w takiej sytuacji organ powinien zawiesić postępowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd wyjaśnił, że materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6, a zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ponadto Sąd I instancji przytoczył stanowisko organu, który wskazał, że w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, należało obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń, ponieważ osoba, której wydano pozwolenie na broń należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia, wystarczy ustalenie, że w stosunku do takiej osoby prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wobec tego, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie z art. 13 § 1 w zw. z art. 286 § 1 k.k., powyższa przesłanka została spełniona. W ocenie Sądu, nie można podzielić interpretacji powyższych przepisów przeprowadzonej w sprawie niniejszej, a w szczególności stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku przyczynowo - skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza na broń, a tą obawą i zauważył, że przeciwko B. S. istotnie toczy się postępowanie karne o usiłowanie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jednak skarżący nie przyznaje się do winy i ma dobrą opinię. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ, biorąc pod uwagę, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne, winien przede wszystkim przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia czy istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP, to jednak wydając decyzję cofającą pozwolenie na broń, nie wolno naruszać zasady proporcjonalności, a wobec braku istotnych ustaleń, można mieć wątpliwość czy właśnie ta zasada nie została naruszona. Zatem, zdaniem Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wziąć te wszystkie okoliczności pod uwagę. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wobec strony, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje ona broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdy tymczasem już sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie ww. czynu przez ustawodawcę został oznaczony w szczególności jako wskazujący na zaistnienie takiej obawy; 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1070 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji wydały zaskarżone decyzje bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jednocześnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty lub ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz zasądzenie stosownych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących w tym zakresie norm. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wyraźnie wskazuje, iż na organach Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia jakiejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 wskazanej wyżej ustawy, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym orzeczeniu. Nadto wskazał, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, że przeciwko B. S. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., tj. przestępstwa stypizowanego w systematyce Kodeksu karnego jako przestępstwo przeciwko mieniu i podkreślił, że fakt ten ma decydujące znaczenie przy ocenie zgodności z prawem decyzji organów administracji cofającej pozwolenie na broń. Zdaniem autora skargi kasacyjnej analiza art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 2 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji prowadzi do wniosku, że prawomocne skazanie lub podejrzenie o popełnienie przestępstwa określonego w ww. przepisie, wprost nakazuje uznać skarżącego za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w powyższym celu. Natomiast organy Policji są wówczas ustawowo zobligowane do cofnięcia takiej osobie pozwolenia na broń. Na poparcie swojego stanowiska skarżący kasacyjnie przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. II OPS 4/09. Mając na uwadze powyższe argumenty, zdaniem organu, stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż organ nie może powoływać się jedynie na fakt toczącego się postępowania karnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Przy czym bez znaczenia jest okoliczność, że skarżący nie przyznaje się do winy i ma dobrą opinię. Ponadto, w opinii skarżącego kasacyjnie, to właśnie w wyroku sprawy karnej ostatecznie dokonała się ocena czynu skarżącego, a sam ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie to rozstrzygnął, konkretyzując okoliczności oraz wskazując kwalifikację prawną czynów, co oznacza, że po wystąpieniu takich przesłanek organy Policji są zobligowane do cofnięcia danej osobie pozwolenia na broń. Wskazano również, że zaprezentowane w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu I instancji należy uznać za kontrowersyjne na tle obowiązującego prawa, a przede wszystkim sprzeczne z dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych w analogicznych sprawach wydaje się zaprezentowany przez Sąd w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku pogląd, iż pierwszeństwo przed wypełnieniem przez organ dyspozycji przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest odpowiednie poprowadzenie przez organ postępowania dowodowego tak, aby możliwe było rozważenie, czy strona rzeczywiście prezentuje "uzasadnioną obawę" co do sprzecznego z prawem użycia broni. Zdaniem skarżącego kasacyjnie fakt prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu stanowi w tym przypadku domniemanie niewzruszalne, co oznacza, że zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzuty niedostatecznego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, nie tylko nie mają uzasadnionych podstaw, ale wręcz nie powinny być w takim przypadku przez Sąd w ogóle rozpoznawane. Uzasadniając zarzut skargi kasacyjnej zawarty w punkcie drugim, autor skargi kasacyjnej podniósł, że Komendant Główny Policji, zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.). W związku z powyższym, w ocenie autora skargi kasacyjnej, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został wydany z naruszeniem wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów, a wykazane naruszenia czynią zasadnym wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona i jako taka zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 P.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Tym samym sprawa ta mogła być rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach wywiedzionej skargi kasacyjnej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię stwierdzić należy, że zarzut ten zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy wskazuje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zatem z powyższego wynika, że zarówno odmowa wydania pozwolenia na broń jak i jego cofnięcie następuje w stosunku do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń osobie, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do uchwały z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. II OPS 4/09, którą skład sędziowski wydający orzeczenie w niniejszej sprawie w całości podziela, zwrot "w szczególności" użyty w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowej ustawy oznacza, że co do tych osób, które zostały wymienione po tym zwrocie, ustawodawca sam rozstrzygnął, że w stosunku do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Wprawdzie uchwała ta dotyczyła odpowiedzi na pytanie "czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (...), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", jednakże argumenty uzasadnienia dotyczą także kwestii cofnięcia pozwolenia na broń wobec osoby w stosunku do której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Ustalenie, że przeciwko danej osobie toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa wymienionego w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zwalnia organ od przeprowadzania oceny, czy ta uzasadniona obawa w stosunku do konkretnej osoby rzeczywiście istnieje, albowiem ustawodawca dokonał tej oceny w sposób wiążący. Innymi słowy w przypadku ustalenia, że w stosunku do osoby która posiada pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ jest zobowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, organ może ograniczyć postępowanie dowodowe tylko do ustalenia faktu, że danej osobie zostały postawione zarzuty popełnienia czynu zabronionego wskazanego w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i może zakończyć postępowanie administracyjne bez potrzeby badania, czy w stosunku do tej osoby istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (porównaj: wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. II OSK 650/08, opubl. LEX nr 554811). Jak ustalono w toku postępowania dnia 3 sierpnia 2005 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] skierował m. in. przeciwko B. S. akt oskarżenia do Sądu Rejonowego dla [...] w W. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i o czyn z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk. Znamiona zarzuconych skarżącemu czynów są zawarte w części ogólnej i szczególnej kodeksu karnego, a czyn z art. 286 § 1 kk jest umieszczony w rozdziale XXXV zatytułowanym "przestępstwa przeciwko mieniu". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji swą dyspozycją obejmuje także formy stadialne i postaci niesprawczego współdziałania w odniesieniu do wskazanych kategorii przestępstw. Skoro organ prawidłowo ustalił, że przeciwko skarżącemu w dacie wydania decyzji toczyło się postępowanie przygotowawcze o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, to fakt ten przesądza o tym, że skarżący należy do osób, co do których ustawodawca przesądził, iż niejako z mocy prawa stwarzają oni zagrożenie użycia broni w sposób sprzeczny z przepisami prawa. W tej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, właściwe organy Policji winny obligatoryjnie cofnąć wydane pozwolenie na broń. Mając na uwadze powyższą argumentację, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, przyjąć należy, że w niniejszej sprawie organy administracji dokonały interpretacji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w sposób prawidłowy i zasadnie cofnęły skarżącemu pozwolenie na broń. Jak już wyżej wyjaśniono, w przypadku zarzucenia popełnienia czynu zabronionego wskazanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowej ustawy, wolą ustawodawcy jest, że do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy tylko ustalenie, że danej osobie zarzucono jego popełnienie. W takiej sytuacji bez znaczenia jest dla kwestii istnienia przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń fakt nie przyznawania się do winy czy dobra opinia. Jednocześnie nie stwierdzono, by w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem, w tej sytuacji - zgodnie z dyspozycją art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. - zasadne jest uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Zgodnie z treścią art. 203 pkt 2 P.p.s.a. stronie która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego , jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.