II SA/Wa 896/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. J. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] stycznia 2009 r. cofnął W. J. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z uzyskaniem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2006 r., sygn. akt [...] uznającego W. J. winnym popełnienia dwa razy przestępstwa z art. 297 § 1 kk, tj. przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, za co skazano go na karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 3 lat tytułem próby oraz zasądzono na rzecz Skarbu Państwa kwotę w wysokości [...] zł. Dalej organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dyspozycja powyższych przepisów nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organ Policji po ujawnieniu wskazanych okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Norma ta stanowi wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że W. J. dopuścił się przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu dwukrotnie, tj.: w dniu [...]kwietnia 2003 r. oraz [...] sierpnia 2003 r. Organ podkreślił, że W. J. nie przestrzegał prawa i w związku z tym dopuścił się przestępstw umyślnych. Ponadto w obrocie prawnym figuruje również wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. uznający W. J. winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk, tj. przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że W. J. dopuścił się dwukrotnie przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu są niewątpliwie przestępstwami podobnymi do przestępstw popełnionych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej a w opisanych w rozdziale XXXV, tj. skierowanych przeciwko mieniu, z którymi ustawodawca wprost związał obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że przestępstwo popełnione przez skarżącego stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygniecie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powołany artykuł 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, natomiast pkt 6 stanowi (...), co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Użyte w przepisie określenie "uzasadniona obawa", należy do kategorii ogólnej, w ramach której mieszczą się wymienione w tym przepisie egzemplifikacje. W orzecznictwie panuje spór, czy wyliczenie przestępstw określonych w pkt 6 art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jest wyliczeniem zamkniętym, czy też redakcja przepisu pozwala na poszerzenie tego katalogu. W ocenie Sądu w ograniczonym zakresie można tę kategorię poszerzyć, gdy materiał dowodowy wskazuje na bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw nie wymienionych w ustawie o broni i amunicji, a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić należy, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny. Również wymaga podkreślenia, że dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa do stosowania środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. W kontekście powyższych rozważań podkreślenia wymaga również to, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, bezsporne jest, że skarżący dwukrotnie dopuścił się popełnienia przestępstwa umyślnego, w 2001 r. dokonał sfałszowania dokumentów a w 2003 r. dopuścił się przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu. Niewątpliwie jest to kategoria przestępstw zbliżona do przestępstw przeciwko mieniu. Sąd zgadza się z oceną organu, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący wykazuje negatywną postawę wobec porządku prawnego, działał bowiem w warunkach recydywy. Biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy i dowody, które wskazują na brak poszanowania prawa, mniejsze znaczenie mają złożone przez skarżącego: dobra opinia z miejsca zamieszkania, z koła łowieckiego czy z Parafii Rzymsko-Katolickiej, widocznie opiniujący inaczej postrzegają okoliczność, że wobec W. J. zapadły dwa karne wyroki skazujące w warunkach recydywy. W sprawie niniejszej organ wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń wykazał i uzasadnił, że skarżący swoim postępowaniem nie daje rękojmi, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Jeszcze raz należy odnieść się do redakcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności" określa najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymieniony w grupie pierwszej – szerzej obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak więc można przyjąć, że wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa. W stosunku do tej kategorii osób, organ nie musi przeprowadzać oceny. W stosunku do pozostałych osób, organ musi dokonać oceny czy istnieje ta uzasadniona obawa (...) oraz czy dają rękojmię, czy wykazują podwyższone morale, co w sprawie niniejszej prawidłowo uczynił. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.