IV SA/Wa 1256/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] marca 2009 r. znak: [...] o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy elektrowni biogazowej K. na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] we wsi K. Gmina R. oraz odcinka kabla energetycznego służącego do przesyłu energii elektrycznej wytwarzanej w tej elektrowni, którego realizacja w obliczu odmowy realizacji elektrowni jest bezprzedmiotowa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w ocenie organu I instancji wnioskowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego według obowiązujących przepisów prawa. Nie została bowiem wymieniona w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.), który zawiera zamknięty katalog celów działania gminy mających charakter celów publicznych. Następnie wskazano, że od ww. decyzji z dnia [...] marca 2009 r. wnioskodawca – A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności naruszenie art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Zdaniem Spółki, z uwagi na funkcjonalność publiczną projektowana inwestycja posiada charakter inwestycji celu publicznego, wobec czego z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenie przeznaczenia terenu objętego jej wnioskiem powinno nastąpić w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w całości. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, iż podstawową kwestią wymagającą wyjaśnienia w rozpatrywanej sprawie, jest to, czy inwestycja polegająca na budowie elektrowni biogazowej do unieszkodliwiania odpadów pochodzenia roślinnego i zwierzęcego wraz z odcinkiem kabla energetycznego służącego do przesyłu energii elektrycznej, jest inwestycją celu publicznego. Powołując art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ stwierdził, iż wytwarzanie energii elektrycznej i cieplnej z odnawialnych źródeł energii i wprowadzanie jej do krajowego systemu elektroenergetycznego lub lokalnych sieci ciepłowniczych jest celem publicznym. Wskazał nadto, iż urządzenia do wytwarzania energii są urządzeniami niezbędnymi do korzystania z linii przesyłających energię elektryczną, gdyż nie jest możliwe zachowanie przesyłu energii bez jej dostarczenia z sieci. Organ odwoławczy zwrócił następnie uwagę na brzmienie art. 6 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazując, iż wytwarzanie energii z odnawialnych źródeł energii stanowi działanie na rzecz ochrony środowiska dzięki ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych emitowanych przez energetykę konwencjonalną oraz poprzez oszczędność zasobów paliw kopalnych. Fakt ten potwierdzają zapisy wszelkich obowiązujących polityk ekologicznych, klimatycznych i energetycznych zarówno krajowych jak i Unii Europejskiej. Wykorzystanie odwianych źródeł energii winno być również traktowane jako cel publiczny na mocy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., nr 89, poz. 625 ze zm.), co pozwalałoby wypełnić delegację art. 6 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustawa Prawo energetyczne wprowadza cały pakiet rozwiązań legislacyjnych, mających na celu wsparcie wykorzystania odnawialnych źródeł energii właśnie ze względu na cel publiczny. Produkcja energii z tych źródeł ma ogromne znaczenie dla zaspokajania podstawowych potrzeb społeczeństwa. Wypełnia także zobowiązania międzynarodowe Polski wynikające z prawodawstwa unijnego oraz pakietu klimatyczno-energetycznego UE. Produkcja energii jest także działaniem o znaczeniu ponadlokalnym. Z powyższych względów, zdaniem organu, należało uznać, że wnioskowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, co uzasadnia, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2009 r. wniósł W. W. zarzucając niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa, a w szczególności art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W motywach skargi wskazał w szczególności, iż cele publiczne zostały określone w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawane są w ograniczonej liczbie sytuacji, są wyjątkami nakierowanymi na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Takie decyzje powinny ze swego założenia realizować kwalifikowany interes publiczny. Zdaniem skarżącego, w przypadku planowanej inwestycji nie można mówić o realizowaniu potrzeb wspólnoty, bowiem działania inwestora służyć będą wyłącznie zaspokojeniu jego interesu prywatnego. W ocenie skarżącego nieuzasadniony jest argument, że wnioskowana inwestycja służy ochronie środowiska. Według wiedzy mieszkańców gminy jest to instalacja mająca na celu zagospodarowanie odpadów zwierzęcych z fermy drobiu zlokalizowanej w sąsiedniej gminie, przy czym mieszkańcom "funduje się tylko otwarty emitor smrodu i trujących substancji". Zaniepokojenie i wątpliwości budzi zdaniem skarżącego sam wybór miejsca lokalizacji inwestycji, tj. na pograniczu dwóch gmin, na terenie znajdującym się w większym kompleksie gruntów wykorzystywanych rolniczo z istniejącą i projektowaną zabudową mieszkaniową oraz rekreacji indywidualnej. W odległości ok. 800 m znajduje się większy kompleks zabudowy mieszkaniowej - centrum wsi. Na terenie wsi znajduje się jedyny w gminie akwen wodny (wyrobisko pożwirowe), który jest planowany na cele turystyczne. Lokalizacja wnioskowanej inwestycji ogranicza całkowicie zamierzenia inwestycyjne mieszkańców związane z uzupełnieniem usług dla ludności i utrzymaniem rekreacyjnego charakteru nieruchomości położonych w K. oraz sąsiednich miejscowościach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 24 sierpnia 2009 r. zatytułowanym "Odpowiedź na skargę" działająca przez pełnomocnika A. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Spółka wskazała w szczególności, iż budowa elektrowni biogazowej, której zadaniem będzie unieszkodliwianie odpadów organicznych w celu wykorzystania jako odnawialne źródło energii, jest inwestycją celu publicznego służącą ochronie środowiska i społecznościom lokalnym. Koncepcja wykorzystania instalacji służących do generowania odnawialnych źródeł energii jest od kilku lat przedmiotem dyskusji publicznej, również na płaszczyźnie europejskiej. Jej efektem stało się wydanie przez Parlament Europejski i Radę Dyrektywy 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Zgodnie ze stanowiskiem Wspólnot Europejskich zawartym w ww. dyrektywie, wykorzystanie odnawialnych źródeł energii do unieszkodliwiania odpadów stanowi przejaw innowacyjnej gospodarki energetycznej, przyczynia się do rozwoju społeczności lokalnych i wzrostu zatrudnienia, pozytywnie wpływając na rozwój regionalny przy poszanowaniu standardów ochrony środowiska naturalnego. Do ww. pisma procesowego Spółka załączyła "Stanowisko w sprawie możliwości zaliczania działań polegających na wykorzystaniu odnawialnych źródeł energii do kategorii inwestycji celu publicznego po wejściu w życie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych" autorstwa F. podzielając w całej rozciągłości stanowisko wyrażone w tymże opracowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kierując się ww. przesłankami Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, i to w sposób mający wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy budowa elektrowni biogazowej ma status inwestycji celu publicznego. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w sprawie niniejszej obejmuje budowę elektrowni biogazowej wraz z odcinkiem kabla energetycznego służącego do przesyłu energii elektrycznej. Budowa urządzenia służącego do przesyłu energii elektrycznej, czego nie kwestionuje również wnioskodawca, jest ściśle związana z zasadniczą częścią zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie przedmiotowej elektrowni. Spór w sprawie dotyczy zatem możliwości zakwalifikowania inwestycji polegającej na budowie elektrowni biogazowej jako inwestycji celu publicznego na gruncie obowiązującego prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję Wójta Gminy R. z [...] marca 2009 r. uznając, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego polegającym na błędnym przyjęciu, że budowa elektrowni biogazowej nie stanowi inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu zaprezentowany w zaskarżonej decyzji pogląd organu odwoławczego nie znajduje prawnego umocowania. Stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.)- Przepis art. 6 powołanej ustawy obejmuje listę celów publicznych (pkt 1 - 10), które decydują o zakwalifikowaniu danej inwestycji do tej kategorii. Interpretacja pojęcia celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, które przeniesione zostaje także na ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prowadzi do wniosku, że ww. przepis stanowi katalog o charakterze konkretnym i zamkniętym, w tym sensie, że celem publicznym może być tylko cel expressis verbis wyrażony w przepisie art. 6 pkt 1-9, bądź też zgodnie z art. 6 pkt 10, cel określony jako publiczny w innej ustawie. Ponadto musi to być cel publiczny o przeznaczeniu wyraźnie powiązanym z przeznaczeniem celów określonych w zamkniętym katalogu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przy spojrzeniu na decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jak na wyjątek od zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy, łatwo można dostrzec zamysł ustawodawcy zmierzający do interpretowania w sposób zawężający katalogu sytuacji, w których może być ona wydawana. Skoro cele publiczne w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ograniczają się do celów wskazanych wprost w wymienionym przepisie art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, albo w przepisie innej ustawy, która by wyraźnie nazywała jakąś sytuację celem publicznym na potrzeby tego artykułu lub na potrzeby regulacji prawnej gospodarki przestrzennej, to skatalogowany w ten sposób zakres inwestycji celu publicznego ma charakter zbioru wyjątków od zasady, których nie należy interpretować rozszerzająco (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 548/07, LEX nr 503449). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy przede wszystkim, iż wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, wnioskowana inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z powołanym przepisem celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Jak wynika z literalnej wykładni ww. przepisu do celów publicznych zaliczono jedynie urządzenia służące do przesyłania energii elektrycznej nie zaliczając do nich urządzeń do jej wytwarzania - elektrowni (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2339/06, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 224/08, LEX nr 435125). Z tego względu, stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym "wytwarzanie energii elektrycznej i cieplnej z odnawialnych źródeł energii i wprowadzanie jej do krajowego systemu energetycznego lub lokalnych sieci ciepłowniczych jest celem publicznym" nie znajduje prawnego uzasadnienia. Nie ma również racji organ orzekający twierdząc, że "urządzenia do wytwarzania energii są urządzeniami niezbędnymi do korzystania z linii przesyłających energię elektryczną, gdyż nie jest możliwe zachowanie przesyłu energii bez jej dostarczenia z sieci". Stanowisko organu w ocenie Sądu nie pozostaje w zgodzie z zapisem i wykładnią art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami zgodnie z którym, jako obiekty i urządzenia niezbędne do korzystania z przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej należy rozumieć obiekty i urządzenia nieodzowne w znaczeniu technicznym do realizacji tego celu. Elektrownia biogazowa bez wątpienia nie jest niezbędna (nieodzowna) do korzystania z elektroenergetycznych sieci przesyłowych, które w sensie technicznym funkcjonują od niej niezależnie. Sam fakt wytwarzania (przetwarzania) energii w przedmiotowej elektrowni celem jej późniejszego przekazania do sieci przesyłowych nie może być interpretowany jako wskazujący na ww. niezbędność. Stoi temu na przeszkodzie niedopuszczalność wykładni rozszerzającej omawianego przepisu. Nie można również zgodzić się z organem orzekającym, iż podstawę uznania wnioskowanej inwestycji za inwestycję celu publicznego stanowi art. 6 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym celami publicznymi w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami są inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie taką odrębną ustawą jest ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., nr 89, poz. 625 ze zm.), która "wprowadza cały pakiet rozwiązań legislacyjnych mających na celu wsparcie wykorzystania odnawialnych źródeł energii właśnie ze względu na cel publiczny". Odnosząc się do powyższego stanowiska zaznaczyć należy, że w ww. ustawie - Prawo energetyczne brak jest regulacji wskazujących, iż inwestycja polegająca na budowie obiektu służącego wytwarzaniu energii (elektrowni biogazowej) stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (cel publiczny o przeznaczeniu wyraźnie powiązanym z przeznaczeniem celów określonych w zamkniętym katalogu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Ponadto wskazać należy, że uchwalając pierwotny tekst ustawy Prawo energetyczne m.in. znowelizowano ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 22, poz. 99). W wyniku tej nowelizacji z dniem 5 grudnia 1997 r. zaczął obowiązywać przepis art. 46 ust. 2 pkt 4a uznający za cel publiczny "budowę i utrzymanie urządzeń i instalacji energetycznych służących do wytwarzania paliw i energii oraz ich przesyłania i dystrybucji za pomocą sieci" (art. 60 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r, nr 54, poz. 348). Z dniem 1 stycznia 1998 r. kwestie te zaczął regulować art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, którego treść wskazuje na istotną zmianę sposobu wyznaczania celu publicznego w sferze gospodarki energetycznej. W przepisie art. 46 ust. 2 pkt 4a ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości jako cel publiczny wskazane zostały expressis verbis elektrownie, których nie objęto zakresem przedmiotowym art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Domniemanie racjonalności ustawodawcy wskazuje na zamiar odstąpienia od przyznawania elektrowniom statusu inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu nie można zgodzić się również ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż wnioskowaną inwestycję należy zakwalifikować jako inwestycję celu publicznego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w myśl którego, celem publicznym m.in. jest budowa i utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska (...). Zdaniem organu wytwarzanie energii z odnawialnych źródeł energii jest bez wątpienia działaniem służącym ochronie środowiska, ponieważ stanowi narzędzie polityki ekologicznej i klimatycznej dzięki m.in. zmniejszeniu emisji zanieczyszczeń wytwarzanych przez energetykę konwencjonalną oraz ochronę złóż paliw kopalnych. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż wnioskowana inwestycja polega na budowie elektrowni (biogazowej), a więc obiektu służącego wytwarzaniu energii i jako taka - biorąc pod uwagę sposób wyznaczania celu publicznego w sferze gospodarki energetycznej na gruncie enumeratywnego i wyczerpującego art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami - nie ma statusu inwestycji celu publicznego. Sam fakt wykorzystywania przez elektrownię biogazową odnawialnych źródeł energii do wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej, jakkolwiek wpływa pozytywnie na środowisko, nie może stanowić podstawy do uznania przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 ust. 4 ww. ustawy. Powyższej oceny nie zmienia argumentacja wnioskodawcy zawarta w piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2009 r. dotycząca m.in. rozwiązań prawnych przyjętych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE. W szczególności cytowany pkt 12 Preambuły, w którym wskazano, iż wykorzystanie surowców rolnych do wytwarzania biogazu "daje znaczne korzyści dla środowiska zarówno przy wytwarzaniu energii ciepła i elektrycznej, jak i stosowaniu jako biopaliwo" nie może, zdaniem Sądu, stanowić podstawy dla kwalifikacji inwestycji polegającej na budowie elektrowni biogazowej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na marginesie zauważyć należy, że sąd administracyjny bada legalność decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie obowiązujących w momencie ich wydawania aktów prawnych (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). W tym kontekście zaznaczenia wymaga, że powołana w ww. piśmie dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE weszła w życie z dniem 25 czerwca 2009 r. (po dacie wydania zaskarżonej decyzji), przy czym transpozycja ww. dyrektywy do krajowego porządku prawnego, zgodnie z Art. 27 dyrektywy, winna nastąpić najpóźniej do dnia 5 grudnia 2010 r. Mając na względzie powyższe, wobec stwierdzenia naruszenia ww. przepisów prawa materialnego Sąd uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż naruszenie prawa miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie odwołanie wnioskodawcy od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] marca 2009 r. organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku. Z wymienionych powodów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.