I SA/Gd 899/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Zbigniew Romała, Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2009 r. sprawy ze skargi "A" na czynność Wojewody z dnia 25 sierpnia 2006 r. w przedmiocie ustalenia wysokości rekompensaty z tytułu utraconych dochodów z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2005 postanawia: odrzucić skargę. W skardze z dnia 28 marca 2007 r. Gmina wnosiła o ustalenie, że Skarb Państwa – Wojewoda ma zapłacić Gminie kwotę [...],- zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2006 r. do dnia zapłaty tytułem rekompensaty za utracone w 2005 r. dochody z tytułu zwolnienia [...] Parku Narodowego z podatku od nieruchomości. Postanowieniem z dnia 13 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Gmina kwestionując powyższe rozstrzygnięcie złożyła skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rozstrzyganie w postępowaniu kasacyjnym o dopuszczalności skargi nie było możliwe ze względu na niekompletność akt administracyjnych oraz niedostateczne sprecyzowanie, jaka konkretnie czynność jest przedmiotem zaskarżenia. NSA uznał, że skarga jest dotknięta brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.", tj. brakiem wskazania zaskarżanego rozstrzygnięcia, który winien zostać usunięty w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że do rozpoznania sprawy niezbędne jest uzupełnienie akt administracyjnych. Wezwaniem z dnia 16 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Wojewodę do uzupełnienia akt administracyjnych sprawy oraz zobligował Gminę do sprecyzowania, jaka konkretnie czynność (z jakiej daty) jest przedmiotem zaskarżenia. Wykonując powyższe zobowiązanie Gmina w piśmie procesowym z dnia 25 marca 2009 r. podała, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność Wojewody z zakresu administracji publicznej z dnia 25 sierpnia 2006 r. polegająca na przekazaniu na konto Gminy kwoty środków nie stanowiących równowartości wysokości utraconych dochodów. W załączeniu przedłożono kserokopię polecenia przelewu z dnia 25 sierpnia 2006 r. Wraz z pismem z dnia 20 maja 2009 r. Wojewoda przedłożył akta sprawy związane z wnioskiem Gminy o wypłatę rekompensaty za 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy zaakcentować, że Sąd rozpoznający sprawę jest związany poglądami prawnymi i zaleceniami zawartymi w opisanym wyżej postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Stosując się do zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaleceń Sąd rozpoznał ponownie sprawę uwzględniając złożone przez skarżącą oświadczenie, co do przedmiotu zaskarżenia, mianowicie uwzględniając okoliczność, że przedmiotem skargi jest przelew środków pieniężnych w zaniżonej, w przekonaniu strony skarżącej, wysokości. Wobec zajęcia przez skarżącą jednoznacznego stanowiska, co do przedmiotu zaskarżenia Sąd badał, czy czynność w postaci przekazania przez Wojewodę środków pieniężnych może być przedmiotem skargi opisanej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jako inny (niż decyzje i postanowienia przewidziane we wcześniejszych jednostkach redakcyjnych tego przepisu) akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dopiero bowiem pozytywne rozstrzygnięcie tej kwestii przesądza o dopuszczalności badania legalności rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że za rozstrzygnięcia opisane w cytowanym przepisie uważa się akty i czynności, które spełniają następujące warunki: akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydawanych w postępowaniach jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a; akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie, ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność (por. wyrok NSA z 4 lutego 1998 r., II SA 1367/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 139); akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu; akt lub czynność musi mieć charakter publicznoprawny, a więc skarga może dotyczyć aktów i czynności tych państwowych i niepaństwowych jednostek organizacyjnych, które są uprawnione do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia "działalność administracji publicznej"; akt lub czynność musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa co oznacza, że dany akt lub czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa (podobnie J.P. Tarno, Prawo..., s. 30). Analizując powyższe kryteria Sąd doszedł do przekonania, że choć zaskarżona czynność nie jest decyzją, ani z postanowieniem, choć nie zachodzi pomiędzy stronami tej czynności żaden stosunek podporządkowania i hierarchiczności, a adresatem czynności jest podmiot zindywidualizowany, to zaskarżona czynność nie może być przedmiotem skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze względu na brak elementu władztwa administracyjnego. Organ administracji w tym przypadku nie dokonuje stwierdzenia, czy przyznania uprawnień skarżącej, ani stwierdzenia jej obowiązków wynikających z przepisu prawa, nie konkretyzuje normy prawnej. Działanie o charakterze władczym rozstrzyga o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Zaskarżona czynność Wojewody ma wyłącznie charakter techniczny, a zatem nie spełnia kryteriów czynności podlegającej zaskarżeniu w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.. Konsekwencją tej konstatacji jest uznanie braku kognicji Sądu do rozpoznania niniejszej sprawy. W tej sytuacji zastosowanie znajduje art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wedle którego Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.