II GZ 7/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Zarządu Województwa O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Op 467/09 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia kompletnej skargi w sprawie ze skargi T. H. na rozstrzygnięcie protestu Zarządu Województwa O. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania wniosku złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa O. na lata 2007–2013 postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Op 467/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. przywrócił termin T. H. do wniesienia kompletnej skargi na ocenę projektu Zarządu Województwa O. z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] w przedmiocie dofinansowania wniosku złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa O. na lata 2007-2013. W uzasadnieniu Sąd podał, że T. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. skargę na negatywne rozstrzygnięcie protestu Zarządu Województwa O. z dnia [...] października 2009 r., która została pozostawiona bez rozpatrzenia postanowieniem Sądu z dnia 9 listopada 2009 r. Skarżąca uchybiła art. 30 c ust. 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju, bowiem załączona do skargi dokumentacja nie była kompletna, gdyż nie zawierała informacji z dnia 8 września 2009 r. w przedmiocie oceny projektu. W dniu 26 listopada 2009 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi, powołując się w uzasadnieniu na chorobę córki, która w dniu 20 października 2009 r. trafiła do szpitala w ciężkim stanie ogólnym, w związku z czym skarżąca składając skargę w dniu 22 października 2009 r. działała pod wpływem silnego stresu. Do wniosku skarżąca dołączyła również informację z dnia 8 września 2009 r. Przywracając stronie termin do wniesienia kompletnej skargi Sąd wskazał, że z treści informacji o wynikach procedury odwoławczej wynika, że organ zawarł w niej jedynie pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz o terminie i sposobie jej wniesienia. Nie zamieścił natomiast pouczenia, jakie dokumenty (wymienione w art. 30c ust. 2) składają się na kompletną dokumentację w sprawie. Mając na względzie brzmienie przepisu art. 30d ust. 3 ustawy należało uznać, że brak prawidłowego (w pełnym zakresie) pouczenia przez organ nie może wprawdzie skutkować niezastosowaniem art. 30c ust. 5 omawianej ustawy, lecz w związku z art. 30d ust. 3 tej ustawy może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia kompletnej skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie Zarząd Województwa O. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kompletnej skargi oraz przyznanie kosztów postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca o uchybieniu terminowi do wniesienia kompletnej skargi dowiedziała się z odpisu postanowienia WSA w O. z dnia 9 listopada 2009 r. o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia, doręczonego jej w dniu 13 listopada 2009 r. A zatem składając wniosek o przywrócenie terminu w dniu 26 listopada 2009 r. skarżąca uchybiła 7-dniowemu terminowi przewidzianemu w art. 87 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zaznaczyć, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.) reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą procesową" lub "p.p.s.a.". Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji powoduje szereg trudności wynikających z przyjętego w ustawie systemu "odpowiedniego" stosowania ustawy procesowej. Art. 30e ww. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie "do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy". Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu owego "odpowiedniego" stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio zastosowany. Opisany w art. 30e ww. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zakres wyłączeń stosowania przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi choć jasno wskazuje, które przepisy nie mogą być stosowane (tj. art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a.), nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne ustawy procesowej mają wprost zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Tym niemniej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że instytucja prawna "przywrócenia terminu", uregulowana głównie w przepisach art. 86 i 87 p.p.s.a., ma w pełnym zakresie zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w sprawach uregulowanych ww. ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację, o której mowa w art. 30b ust. 4. Przepis art. 30c ust. 2 stanowi również, że skarga podlega opłacie sądowej. W postanowieniu o przywróceniu terminu Sąd I instancji, orzekając na podstawie akt sprawy, prawidłowo ocenił, że organ w treści informacji o wynikach procedury odwoławczej zawarł jedynie pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz terminie i sposobie jej wniesienia. Natomiast organ nie pouczył strony, co zgodnie z art. 30c ust. 2 (wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o wynikach procedury odwoławczej) składa się na kompletną dokumentację w sprawie. Słusznie więc Sąd, mając na względzie brzmienie przepisu art. 30d ust. 3 ustawy uznał, że brak prawidłowego (w pełnym zakresie) pouczenia przez organ nie może wprawdzie skutkować niezastosowaniem art. 30c ust. 5 omawianej ustawy (pozostawienie skargi bez rozpatrzenia), ale w związku z art. 30d ust. 3 tej ustawy może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia kompletnej skargi. Na marginesie należy też wskazać, że pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu, stosownie do treści art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., wiąże się z wystąpieniem czterech przesłanek łącznie: złożenia wniosku o przywrócenie terminu, dochowania terminu do złożenia tego rodzaju wniosku, uprawdopodobnienia braku winy w niedokonaniu czynności procesowej w przewidzianym terminie oraz jednoczesnego dokonania wraz ze składanym wnioskiem o przywrócenie terminu czynności procesowej. Należy przy tym wskazać, iż zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że brak winy jest pozytywną przesłanką przywrócenia terminu do dokonania konkretnej czynności w danym postępowaniu i zachodzi wtedy, gdy strona nie mogła uniknąć przeszkody, przy dołożeniu wszelkiej staranności, która uniemożliwiała jej terminowe wykonanie danej czynności. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacja zaprezentowana w zażaleniu nie może znaleźć uznania, bowiem Sąd I instancji zasadnie uznał, że wniosek o przywrócenie terminu zawiera okoliczności uprawdopodabniające brak winy strony skarżącej w nadesłaniu niekompletnej skargi. Za takie należało bowiem uznać przebywanie w szpitalu dziecka skarżącej, niezwłoczne podjęcie przez nią działań po uzyskaniu informacji o niekompletności skargi przy jednoczesnym wadliwym – jak wyżej wskazano – pouczeniu jej o procedurze składania środka odwoławczego. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.