I OZ 1050/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 685/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 685/09 odmówił P. W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podał, że skarżący opiekuje się chorym dziadkiem i wujkiem, którzy są inwalidami (jeden bez nóg). Skarżący prowadzi z nimi wspólne gospodarstwo, co wiąże się z koniecznością zaopatrywania domu w niezbędne produkty i lekarstwa, a także z potrzebą dowożenia dziadka i wujka do lekarzy specjalistów. Ponadto podniesiono, że skarżący bezkolizyjnie kieruje pojazdami od ok. 10 lat. W ocenie Sądu I instancji wskazane okoliczności nie są przesłankami, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a". Jak zauważył Sąd, we wniosku brak jest jakichkolwiek twierdzeń co do ewentualnych innych członków rodziny, którzy pomagają lub mogą pomagać dziadkowi i wujkowi skarżącego w zakresie korzystania z samochodu, bądź możliwości korzystania z transportu medycznego ZOZ. Argument zaś o 10 latach bezkolizyjnej jazdy nie może przemawiać za uwzględnieniem wniosku, gdyż istnienie (bądź brak) przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest stwierdzane na podstawie aktualnego a nie uprzedniego stanu zdrowia. Za odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji przemawiała również długość toczącego się postępowania administracyjnego, jak i wzgląd na bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego. W zażaleniu na powyższe postanowienie P. W., reprezentowany przez adwokata, podniósł zarzut naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a przez błędną wykładnię. W uzasadnieniu podniesionego zarzutu wskazano, że przepis ten mówi o wyrządzeniu znacznej szkody nie skarżącemu, ale szkody w ogóle, bez odniesień podmiotowych. W niniejszej zaś sprawie szkoda taka lub trudne do odwrócenia skutki mogłyby dotyczyć dziadka lub wujka skarżącego, którzy zostaliby pozbawieni ważnego narzędzia transportu i swego rodzaju zabezpieczenia na wypadek nagłych sytuacji związanych ze zdrowiem. W tej mierze w zażaleniu skarżący zawarł oświadczenie, że pod wskazanym adresem mieszka tylko on, jego dziadek i wujek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). W niniejszej sprawie skarżący wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę zamieszkującym wraz z nim dziadkowi oraz wujkowi polegającą na pozbawieniu ich świadczonej im dotychczas przez skarżącego pomocy w zakresie dowożenia do lekarza. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte wobec takiej argumentacji przez Sąd I instancji, który zasadnie uznał, że potrzeba zapewnienia przewozu chorym członkom rodziny nie stanowi wystarczającej przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zważyć przy tym należy, że - jak wynika z akt sprawy - decyzja, o której wstrzymanie wykonania zwrócił się skarżący, podjęta została właśnie w celu zapobiegnięcia wyrządzenia szkody poprzez dopuszczenie do kierowania pojazdu przez skarżącego, u którego upoważniony do tego organ stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Szkoda taka może być niewspółmierna wobec trudności z dowożeniem członków rodziny do lekarza. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.