II GZ 438/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 października 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1587/09 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia 6 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w sprawie dotyczącej rynku mleka i przetworów mlecznych postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne" Zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2010 r. K. M. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączono kserokopię formularza PPF w celu wypełnienia rubryki nr 4. Ponadto K. M. został wezwany do złożenia dodatkowych oświadczeń dotyczących jego sytuacji majątkowej. Wezwanie wraz załączoną kserokopią formularza PPF zostało dołączone w dniu 9 lipca 2010 r. Wnioskodawca jednak nie uzupełnił braku formalnego wniosku ani nie nadesłał dodatkowych wyjaśnień. Zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w W. pozostawił wniosek strony bez rozpoznania. Pismem z dnia 17 sierpnia 2010 r. strona wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia, jednakże nie uzupełniła braków w rubryce nr 4 formularza PPF, jak również nie nadesłała wyjaśnień. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarządzeniem z dnia 18 października 2010 r. o sygn. akt V SA/Wa 1587/09 pozostawił ww. wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia podano, że strona nie uzupełniła wymaganych braków w terminie, tj. nie przedłożyła żądanej przez Sąd dokumentacji pozwalającej stwierdzić, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania (art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Na powyższe zarządzenie K. M. wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dla rodziny. Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym i oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania okoliczności faktycznych dotyczących jego sytuacji majątkowej, rodzinnej itp., która pozwoli na uznanie Sądu I instancji czy kwalifikuje się on do przyznania pomocy we wnioskowanym zakresie. Ciężar udowodnienia tego rodzaju okoliczności spoczywa więc na zainteresowanym. W tej sprawie K. M. został wezwany zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2010 r. do uzupełnienia formularza o przyznanie prawa pomocy o określone w zarządzaniu dane faktyczne m.in. dotyczące miesięcznych wydatków skarżącego, lokaty bankowej czy też oszczędności pieniężnych itp. Pomimo wezwania wnioskodawca nie przedstawił Sądowi I instancji wymaganych informacji. Sąd I instancji w tej sytuacji nie mógł zbadać, czy K. M. spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. i w tej sytuacji zasadnie oddalił wniosek. Z wymienionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.