II SA/Wa 817/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 i art. 141 § 2 oraz art. 152 § 1-2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] cofającą M. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż M. P., występując do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] października 2008 r. cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską, jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji, gdyż w jego ocenie zachodzi prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona zarzuciła, iż decyzja Komendanta Głównego Policji cofająca pozwolenie na broń palną myśliwską, jest obarczona wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co wskazuje na prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania. Komendant Główny Policji podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, podniósł, iż przesłanką wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przepisu art. 152 § 1 kpa, jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a zatem okoliczności sprawy muszą wskazywać na prawdopodobieństwo takiego rozstrzygnięcia. Wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie przywołanego przepisu prawa winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ stwierdził, iż przedwczesne zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji, nieoparte na dowodach uprawdopodobniających istnienie przesłanek wskazujących na uchylenie w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych – art. 16 § 1 kpa. Odnosząc się do argumentów strony, która wnosząc o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Policji podniosła, iż za takim rozstrzygnięciem przemawiać ma fakt, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu odwoławczym, organ wskazał, iż w tym zakresie nie przedstawiła ona żadnych udokumentowanych i wiarygodnych materiałów dowodowych, a wstępna analiza akt postępowania także nie wskazuje na zaistnienie tej okoliczności. Jednocześnie stwierdził, iż samo wszczęcie na wniosek strony postępowania w sprawie wznowienia postępowania celem ustalenia, czy w tej sprawie zaistniały przyczyny wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 kpa, nie tworzy obiektywnych podstaw do wstrzymania wykonania decyzji przy jednoczesnym braku okoliczności uprawdopodobniających uchylenie tej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie M. P. wniósł o stwierdzenie nieważności obu wydanych w sprawie postanowień, jako rażąco naruszających prawo, bądź uchylenie zaskarżonych postanowień jako naruszających przepisy postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Powtarzając dotychczasową argumentację, skarżący podniósł, iż Komendant Główny Policji właściwy w sprawie wznowienia postępowania, wobec obligatoryjnego brzmienia art. 152 § 1 kpa winien był w przedmiotowej sprawie wstrzymać wykonanie decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, gdyż jest ona obarczona wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co w jego ocenie winno skutkować jej uchyleniem w wyniku wznowienia postępowania. Na rozprawie skarżący podniósł zarzut, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy, zaś zgodnie z § 3 ww. przepisu, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Stosownie natomiast do treści art. 5 § 2 pkt 4 kpa, ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o ministrach – rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4. Mając na uwadze wskazane przepisy należało zatem rozważyć, czy w rozpoznawanej sprawie od decyzji Komendanta Głównego Policji przysługiwał stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego samego organu – jak przyjęto w niniejszej sprawie – czy też odwołanie do organu wyższego stopnia, czyli Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Niewątpliwie zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji. Zatem w sprawach dotyczących wydawania i cofania pozwoleń na broń, Komendant Główny Policji jest centralnym organem administracji rządowej i od jego decyzji strona niezadowolona może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 kpa). Zaskarżone postanowienie nie zostało więc wydane z naruszeniem przepisów o właściwości i nie narusza ono prawa. Komendant Główny Policji był organem właściwym zgodnie z art. 150 kpa, w sprawie wznowienia postępowania, gdyż wydał w sprawie cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską decyzję w ostatniej instancji. Organ ten był zarazem właściwym do rozpatrzenia wniosku złożonego na podstawie art. 152 kpa o wstrzymanie wykonania decyzji. Od wydanego w tej sprawie postanowienia służył stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak już wyżej wskazano, do tego samego organu. Zgodnie z art. 152 kpa, organ administracji jest zobowiązany do wstrzymania wykonania decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przesłanka ta w sprawie nie wystąpiła, o czym świadczy decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], którą odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] cofającej skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2009 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.