II SA/Wa 1021/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA - Eugeniusz Wasilewski - Andrzej Kołodziej Protokolant - Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - W. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] o cofnięciu ww. pozwolenia na broń palną myśliwską. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał m.in., że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem organu, prawomocny wyrok karny nie jest niezbędną przesłanką wydania rozstrzygnięcia w takiej sprawie. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń może być wydana w stosunku do osoby, wobec której toczy się postępowanie karne, jeżeli w ocenie organu należy ona do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ uznał, że w związku z tym, iż W. R. przedstawiono zarzuty, określone w art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, tj. popełnienia przestępstw z Rozdziału XXXV Kodeksu karnego (Przestępstwa przeciwko mieniu) oraz zarzuty, określone w art. 270 § 1 kk w zb. z art. 272 kk, tj. popełnienia przestępstw z Rozdziału XXXIV Kodeksu karnego (Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów), okoliczności te stanowią wystarczającą przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń. We wniesionej skardze skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja nie jest słuszna i została wydana z naruszeniem prawa materialnego. Skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, obowiązującym w dniu jej wydania. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Niezbędną przesłanką wydania rozstrzygnięcia w takiej sprawie nie jest więc prawomocny wyrok karny. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń winna być wydana również w stosunku do osoby, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Świadczy o tym jednoznaczne sformułowanie tego przepisu "organ Policji cofa pozwolenie na broń". Oznacza to, że przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek, określonych w art. 15 ust. 1 tej ustawy i ma charakter bezwzględnie wiążący. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne, w którym jest on podejrzany o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Zatem już sam fakt, że toczy się przeciwko skarżącemu postępowanie, obejmujące tego rodzaju przestępstwo uzasadnia wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Z treści przepisu wynika bowiem, że w takiej sytuacji ustawodawca uznał, iż zachodzi uzasadniona obawa, że osoba posiadająca broń może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dlatego nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa materialnego. Zarzut ten sprowadza się do tezy, iż norma prawna, wynikająca z powyżej przytoczonych przepisów stanowi, że w przypadku osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, sam fakt prowadzenia takiego postępowania nie uzasadnia wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, lecz konieczne jest wykazanie, że fakt ten wskazuje na istnienie uzasadnionej obawy, iż osoba posiadająca takie pozwolenie może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak już wskazano wyżej, organ w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zastosował powołane przepisy. Trzeba jednocześnie stwierdzić – odnosząc się do zarzutu, że skarżący korzysta z zasady domniemania niewinności - iż do rozstrzygnięć administracyjnych, podejmowanych w zakresie wydania/cofania pozwolenia na broń, nie ma odniesienia zasada domniemania niewinności, gdyż w sprawie administracyjnej nie przesądza się o winie za czyn karalny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.