IV SA/Wa 1172/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Minister Gospodarki: 1. w punkcie I uchylił w całości decyzję Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] marca 1996 r., znak: [...], stwierdzającą, że zarządzenie Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r., znak: [...], w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem pn. M. oraz orzeczenie Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r., znak: [...] w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M. zostały wydane z naruszeniem prawa a ponadto stwierdzającej nieważność orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r., znak: [...] w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M. 2. w punkcie II stwierdził nieważność zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r., znak: [...], w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem pn. M. oraz 3. w punkcie III - nie stwierdził nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r., znak: [...] w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie z pkt 1 Minister podał, iż w okresie bezpośrednio poprzedzającym ustanowienie przymusowego zarządu państwowego przedsiębiorstwo pn. M., stanowiło własność spółki prawa cywilnego, której udziałowcami byli W. Z., S. S., L. Z. oraz W. M. Prawo własności zaś do znacjonalizowanej, na podstawie orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r., wraz z ww. przedsiębiorstwem działki gruntu nr [...] o pow. 467 m2 należało do osób fizycznych tj. do W. Z., S. S. oraz L. sygn. akt IV SA/Wa 1172/09 Z. i J. S. Tym samym Minister Gospodarki stwierdził, że ocena prawna dokonana przez Ministra Przemysłu i Handlu w decyzji z dnia [...] marca 1996 r., sprowadzająca się do przyjęcia, że prawo własności do przedsiębiorstwa pn. M., na której był on zorganizowany - stanowiło własność: W. Z. S. S., L. Z. oraz W. M. czyny, jest całkowicie błędna i niewłaściwa. Z tego powodu Minister Gospodarki wyprowadził wniosek, że jego poprzednik prawny, tj. Minister Przemysłu i Handlu, nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zdaniem organu orzekającego, stanowiło to naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym tj. art. 7 i 77 § 1 Kpa, które miało istotny wpływ na istotę i wynik sprawy. Jednocześnie podniesiono, iż postępowanie wyjaśniające, które prowadził Minister Przemysłu i Handlu, winno toczyć się nie tylko w przedmiocie zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r., znak: [...] oraz orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r., znak: [...], lecz także z udziałem wszystkich współwłaścicieli przedsiębiorstwa i nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia punktu II decyzji Minister stwierdził, że ustanowienie nad przedmiotowym przedsiębiorstwem przymusowego zarządu państwowego nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisów dekretu Naczelnika Państwa Polskiego z dnia 16 grudnia 1918 r. Organ wskazał, iż w uzasadnieniu zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r., zostało wykazane, że w stosunku do przedsiębiorstwa pn. M[...], nie zostały spełnione przewidziane w przepisach dekretu Naczelnika Państwa z dnia 16 grudnia 1918 r. przesłanki, które uzasadniały ustanowienie przymusowego zarządu państwowego. Wobec tego zdaniem Ministra z tej przyczyny należało stwierdzić, że powyższe zarządzenie dnia [...] sierpnia 1953 r., zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa i na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - stwierdzić jego nieważność. Uzasadniając rozstrzygnięcie z punktu III punkcie skarżonego rozstrzygnięcia Minister Gospodarki wskazał, iż stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r., znak: [...], w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem pn. M., przez sygn. akt IV SA/Wa 1172/09 Ministra Gospodarki - zgodnie z punktem II sentencji przedmiotowej decyzji, czyli uznanie za nieważne z mocą ex tunc, tj. od dnia jego wydania, nie skutkuje przypisaniem wady rażącego naruszenia prawa decyzji - wydanej na podstawie decyzji uznanej w późniejszym czasie za nieważną, w tym przypadku orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r. Ponadto zdaniem Ministra zostało wykazane, że pomiędzy tym orzeczeniem, a zarządzeniem istniał związek materialnoprawny, wyrażający się w ustawowym obowiązku Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości do wydania orzeczenia z dnia [...] marca 1962 r., w związku z ustanowieniem na mocy ww. zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r. przymusowego zarządu państwowego. Istniejący związek zależności prawnej, pomiędzy orzeczeniem z dnia [...] marca 1962 r., a zarządzeniem Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r., zdaniem Ministra Gospodarki powoduje, że nie można przypisać wady rażącego naruszenia prawa, na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzeczeniu Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r., tylko dlatego, iż stwierdzono nieważność ww. zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r. -decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], L.dz. [...]. Zdaniem organu orzekającego stwierdzenie nieważności przedmiotowego zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła, które stanowiło podstawę do wydania ww. orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości, nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności tego orzeczenia, lecz może być rozważane w ramach wznowienia postępowania. Minister Gospodarki stwierdził, iż nie można uznać, że Przewodniczący Komitetu Drobnej Wytwórczości, orzekając o przejściu na własność Państwa przedmiotowego przedsiębiorstwa, na mocy wskazanego orzeczenia z dnia [...] marca 1962 r., dopuścił się naruszenia prawa, ani tym bardziej jego kwalifikowanej formy - rażącego naruszenia prawa, a więc takiego naruszenia, które pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Organ nie stwierdził również, aby oceniane orzeczenie naruszyło pozostałe przesłanki wynikające z art. 156 Kpa. Na powyższą decyzję Ministra z dnia [...] maja 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła J. S. w części, w której Minister odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Przewodniczącego sygn. akt IV SA/Wa 1172/09 Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r., znak: [...] w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M., tj. w punkcie III zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez uznanie, iż stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności orzeczenia w sprawie przejścia na własność przedsiębiorstwa, wydanego na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 1958 r., o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym, naruszenie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa poprzez przyjęcie, że przepis ten stanowi właściwą podstawę do wzruszenia orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości w sytuacji gdy reguły wykładni gramatycznej jednoznacznie wskazują, iż dyspozycją tego przepisu objęte są wyłącznie przypadki uchylenia lub zmiany decyzji w oparciu o którą została wydana inna decyzja, nie zaś przypadek stwierdzenia nieważności, naruszenie art. 7 Kpa in fine, wskutek nieuwzględnienia słusznego interesu obywatela poprzez dopuszczenie do sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostaje decyzja wydana na podstawie rozstrzygnięcia, którego nieważność stwierdzono, i wskazanie przy tym na instytucję wznowienia postępowania jako właściwą dla wyeliminowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego w sytuacji gdy zastosowanie takiego rozwiązania uniemożliwia upływ czasu od doręczenia lub ogłoszenia wadliwej decyzji, - naruszenie art. 2 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie szeregu dyrektyw wyinterpretowanych z zasady praworządności, w tym zasady pewności prawa i zasady zaufania obywateli do państwa, a w szczególności odstąpienie od ukształtowanej praktyki orzekania w przedmiocie wadliwości decyzji administracyjnych wydanych na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym w związku ze stwierdzeniem nieważności zarządzenia wydanego na podstawie dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. sygn. akt IV SA/Wa 1172/09 * art. 21 i 64 w zw. art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie przy wykładni art. 156 § 1 Kpa, dyrektyw interpretacyjnych wynikających z tych regulacji, do czego obliguje normatywny charakter Konstytucji, * art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez nieuwzględnienie dyrektywy wynikającej z tej regulacji, zgodnie z którą obowiązkiem organów państwa jest powstrzymywanie się od stosowania prawa w taki sposób, który może ograniczać lub niweczyć prawo do rekompensaty tytułem utraconego prawa własności. Podnosząc powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że istota zagadnienia prawnego w przedmiotowej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r. uzasadnia żądanie stwierdzenia nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r., czy też uzasadnia wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Według skarżącej stwierdzenie nieważności ww. zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r., eliminuje ze skutkiem ex tunc to rozstrzygnięcie z obrotu prawnego, wobec tego przedsiębiorstwo pn. M., nie pozostawało pod przymusowym zarządem, co w konsekwencji powoduje, iż Państwo nigdy nie nabyło własności do ww. młyna, na mocy ustawy z dnia 25 lutego 1958 r.. Nadto zdaniem skarżącej, w sytuacji gdy organ miał wątpliwości co do wykładni przepisu art. 156 § 1 Kpa i 145 § 1 Kpa powinien przyjąć taki rezultat wykładni, który nie będzie sprzeczny z normami konstytucyjnymi. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca powołała liczne wyroki sądów. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja w zaskarżonej części nie narusza prawa. Na wstępie wskazać należy, iż zaskarżona do Sądu została jedynie część decyzji, w której Minister odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia sygn. akt IV SA/Wa 1172/09 Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r., znak: [...] w sprawie stwierdzenia przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M., ul. [...]. Wobec tego Sąd, odniesie się wyłącznie do zaskarżonej części decyzji. Podnieść należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia nieważności. Minister jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 i 2 Kpa, natomiast w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż rozstrzygnięciu Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r. nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa. Zgodnie natomiast z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić z powodu jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać wobec tego należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, wykształcił się pogląd, w myśl którego o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa można mówić w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa musi przy tym tkwić w samej decyzji od chwili jej wydania, a więc treść decyzji musi pozostawać w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym istniejącym w dniu jej wydania. Zdarzenia i okoliczności zaistniałe po wydaniu ocenianej w trybie nadzorczym decyzji nie mogą być traktowane jako rażące naruszenie prawa tkwiące w samej decyzji. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności organ nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Orzeczenie Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r. zostało wydane na podstawie art. 2 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz.U. Nr 11 poz. 37). Zgodnie zaś z art. 2 tej ustawy sygn. akt IV SA/Wa 1172/09 przedsiębiorstwa pozostające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pod zarządem państwowym ustanowionym na podstawie dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r., w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego (Dz. U. Nr 21, poz. 67), przechodzą z mocy prawa na własność Państwa, chyba że nastąpi ich zwrot w trybie określonym w tej ustawie. Stwierdzić zatem należy, iż przejście przedsiębiorstwa na własność Państwa na podstawie tej ustawy następowało z mocy samego prawa, w stosunku do tych przedsiębiorstw, które pozostawały pod przymusowym zarządem państwowym ustanowionym na podstawie przepisów dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. Z akt sprawy wynika natomiast, iż w dniu [...] sierpnia 1953 r., wydane zostało zarządzenie Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła, w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem pn. M. Z akt sprawy nie wynika także, aby młyn elektryczny, przed dniem 8 marca 1958 r. (data wejścia w życie ustawy o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym), został zwrócony byłemu właścicielowi. Wobec tego, zdaniem Sądu, skoro przedsiębiorstwo pozostawało pod przymusowym zarządem państwowym, to istniała przesłanka do wydania przez Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości orzeczenia z dnia [...] marca 1962 r., stwierdzającego przejście na własność Państwa tego przedsiębiorstwa. Ponadto Przewodniczący Komitetu Drobnej Wytwórczości, orzekając w dniu [...] marca 1962 r., potwierdził fakt objęcia przedsiębiorstwa przymusowym zarządem państwowym, na podstawie zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r. Zatem powyższe orzeczenie z dnia [...] marca 1962 r., stanowiło potwierdzenie stanu prawnego, jaki istniał w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 25 lutego 1958 r., o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym a zarządzenie Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r. w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu nad przedmiotowym przedsiębiorstwem było dla Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości wiążące. Wobec tego, w ocenie Sądu, za trafne należy uznać stanowisko Ministra Gospodarki, że w ówczesnym stanie faktycznym i prawnym, orzeczenie Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości nie pozostawało w sprzeczności z przepisami art. 2 i art. 9 ust. 2 powołanej ustawy z sygn.ak.tIV SA/Wa 1172/09 dnia 25 lutego 1958 r. Nie można zatem uznać, iż ówczesne orzeczenie Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości w sposób rażący naruszało prawo i tym samym zachodziła przesłanek do stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 Kpa. Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 8 Kpa poprzez przyjęcie, że przepis ten stanowi właściwą podstawę do wzruszenia orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości w sytuacji gdy reguły wykładni gramatycznej jednoznacznie wskazują, iż dyspozycją tego przepisu objęte są wyłącznie przypadki uchylenia lub zmiany decyzji w oparciu o którą została wydana inna decyzja, nie zaś przypadek stwierdzenia nieważności, wskazać należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ organy orzekające w sprawie nie podawały tego przepisu jako podstawy rozstrzygnięcia. Przepis ten pojawia się jedynie w treści uzasadnienia decyzji jako wskazanie sposobu wzruszenia orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r.. Sąd nie podziela poglądu skarżącej, iż stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] sierpnia 1953 r., eliminuje ze skutkiem ex tunc orzeczenie Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r. z obrotu prawnego. W ocenie Sądu jego wzruszenie może być jedynie rozważane w ramach innego nadzwyczajnego trybu -postępowania o wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 Kpa). Takie też stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 lipca 1996 r. (sygn. akt III ARN 21/96, opubl. OSN z 1997 r. nr 3, poz. 32) uznając, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą została wydana decyzja w innej sprawie, stanowi podstawę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 Kpa) nie uzasadnia natomiast stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji. Wzruszenie orzeczenia sądowego lub innej decyzji organu administracji publicznej nie wywołuje bowiem skutku automatycznie, a daje jedynie podstawę do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania. Nie zasługują także na uwzględnienie pozostałe zarzuty. Organ orzekający w sprawie nie naruszył art. 7 Kpa. Przepis ten obliguje organ administracji publicznej do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Piśmiennictwo przedmiotu w sposób jednoznaczny podkreśla, iż wyrażona w art. 7 Kpa zasada postępowania administracyjnego odnosi sygn. akt IV SA/Wa 1172/09 się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Zdaniem Sądu organ poczynił prawidłowe ustalenia w sprawie i dał im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie dopatrzył się Sąd również naruszenia art. 2 oraz art. 21 i 64 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP , bowiem jak wykazano decyzja organu jest zgodna z prawem. Z tego względu nie można także uznać, by decyzja w zaskarżonej części naruszała także art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, bowiem w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego przestrzegano prawnej ochrony własności, jak również uznania prawa skarżącej do dziedziczenia. Na zakończenie jedynie należy wspomnieć, iż wnioskiem z dnia 15 czerwca 2009 r., skierowanym do Ministra Gospodarki – J. S. wniosła, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym orzeczeniem Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1962 r. w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Minister Gospodarki wznowił postępowanie w sprawie, wobec tego za niezasadny należy uznać zarzut "niweczenia prawa do rekompensaty tytułem utraconego prawa własności". Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.