II OSK 330/10

Dnia 6 lipca 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 roku sygn. akt II SA/Wa 975/09 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 975/09, po rozpoznaniu skargi P. S. , uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji wydane w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] o cofnięciu P. S. pozwolenia na broń palną myśliwską. Cofnięcie P. S. pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej nastąpiło w związku z ustaleniem, że popełnił on przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. i uznaniem, że istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, ponieważ okoliczności ustalone w sprawie potwierdzają, że strona winna być zaliczona do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ przyjął, że do przesłanek niepozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć, m. in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a to ze względu na wagę tego rodzaju czynów dla stosunków społecznych, gdyż ich skutkiem może być śmierć lub kalectwo ludzi, a także zniszczenie mienia. P. S. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem po drodze gruntowej nie zachował szczególnej ostrożności podczas zbliżania się do skrzyżowania i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu nadjeżdżającemu tą drogą kierującemu samochodem ciężarowym przez co doprowadził do zderzenia obu pojazdów, co stanowi czyn z art. 177 § 1 k.k. Skutkiem powyższego były obrażenia ciała pasażera pojazdu na czas powyżej siedmiu dni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, albowiem okoliczności sprawy, oceniane według zasad logiki i doświadczenia życiowego, nie uzasadniają obawy użycia przez skarżącego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, naruszenie przepisów postępowania (art. 7 i 107 § 3 k.p.a.) polegające na braku wszechstronnego wyjaśnienia obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ pominął racjonalne motywy uzasadniające zaliczenie skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą wskazał, że stosownie do przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego i ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń i ma charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A więc osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu, albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że sam fakt popełnienia takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Możliwe jest także cofnięcie pozwolenia na broń osobie podejrzanej (oskarżonej), bądź skazanej za przestępstwo innego rodzaju, niż określone w powyższym przepisie. W takim jednak przypadku cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, bądź też przedstawienie zarzutów popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa. Konieczne jest stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie podstawą cofnięcia P. S. pozwolenia na posiadanie broni było popełnienie przestępstwa z art. 177 k.k. Przestępstwo to nie jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu ujętym w rozdziale XIX, czy przeciwko mieniu zawartym w katalogu przestępstw znajdującym się w rozdziale XXV kodeksu karnego. Przestępstwo popełnione przez skarżącego zostało zakwalifikowane do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, które ujęto w rozdziale XXI kodeksu karnego. Zatem zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy jego popełnienie nie stwarza automatycznie istnienia uzasadnionej obawy, że podmiot, który je popełnił może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W takiej sytuacji sam fakt popełnienia przestępstwa spoza tej grupy nie jest przesłanką samą w sobie do cofnięcia pozwolenia na broń. Gdyby tak było, to ustawodawca dałby temu wyraz wskazując wprost, że każde postawienie w stan oskarżenia stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Skoro tak nie jest, to organ, przed wydaniem decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, powinien przeprowadzić wszechstronne postępowanie, w którym za pomocą wszystkich możliwych środków dowodowych oceni, czy istnieje realna i wynikająca z rzeczywistych przesłanek uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W rozpoznawanej sprawie, ocena przez organ tej przesłanki została przeprowadzona wybiórczo i odwołuje się jedynie do samego faktu popełnienia przestępstwa z art. 177 k.k. Jak już powiedziano samo popełnienie tego przestępstwa nie stwarza jeszcze uzasadnionej obawy, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Czyn ten, oczywiście naganny, sam w sobie nie podważa bowiem wszelkiej wiarygodności uprawnionego. W takiej sytuacji niezbędne było wykazanie związku przyczynowego między popełnieniem tego czynu a cechami charakteru i postępowaniem uprawnionego, które stwarzałoby obawy podnoszone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ, oceniając ponownie, czy skarżący swoim dotychczasowym postępowaniem stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego winien wziąć pod uwagę opinie środowiskowe na temat jego dotychczasowego trybu życia, cech charakteru w kontekście życia osobistego, rodzinnego i działalności zawodowej, a także sposób korzystania przez niego z broni myśliwskiej, rodzaj naruszenia prawa jakiego się dopuścił, treść wniosku prokuratora o umorzenie postępowania, a także wyrok Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania na okres jednego roku próby. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 sentencji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Od powyższego wyroku Komendant Główny Policji wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn.zm.), poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że popełnienie przez P. S. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz prawomocne skazanie sprawcy za popełnienie przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. nie stwarza uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdy tymczasem rodzaj popełnionego przestępstwa oraz jego okoliczności wskazują na zaistnienie takiej obawy; 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn.zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie przez sąd administracyjny, że fakt skazania strony za popełnienie przestępstwa z art. 177 k.k., nie może stanowić przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń oraz, że ocena przez organ tej przesłanki została dokonana wybiórczo, podczas gdy organ wykazał, iż cofnięcie takie było w pełni zasadne i usprawiedliwione, przy uwzględnieniu wagi zarzucanego czynu oraz jego możliwych skutków społecznych (np. śmierć, kalectwo, zniszczenie mienia), w szczególności dla innych uczestników ruchu drogowego. Wskazując na powyższe zarzuty Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przestępstwo, za które P. S. został skazany nie zostało przez ustawodawcę wprost i bezpośrednio wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jednakże na uwadze należy mieć fakt, iż okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń - w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji -jest wystąpienie obawy, o której mowa w tym drugim przepisie, przy czym jego końcowa część stanowi jedynie wytyczną interpretacyjną wskazującą, w jakich w szczególności sytuacjach przedmiotowa obawa zachodzi. Katalog wskazanych w omawianym przepisie prawa materialnego okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających tę obawę, nie jest więc zamknięty. Oznacza to, że oprócz przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, które z woli ustawodawcy wprost świadczą o jej istnieniu (przy czym wystarczające jest, że tylko toczy się postępowanie karne o takie przestępstwa), także inne okoliczności mogą ją uzasadniać, w tym skazanie lub podejrzenie czy też oskarżenie o popełnienie innych rodzajów przestępstw lub negatywne cechy charakteru osoby zainteresowanej posiadaniem lub posiadającej pozwolenie na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie stwarza dla organów Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa, niż z kategorii/grup przestępstw expressis verbis wymienionych w tym przepisie, może uzasadniać obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. O tej możliwości przesądza zastosowanie w przepisie ww. sformułowania "w szczególności", które umożliwia rozszerzenie wyszczególnionych w nim kategorii/grup przestępstw, uzasadniających cofnięcie pozwolenia, na inne przestępstwa, których popełnienie, potwierdzone wyrokiem skazującym lub toczącym się postępowaniem karnym, omawianą obawę uzasadniają (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 825/07 - niepubl.). Na uwadze należy mieć fakt, że przestępstwo objęte przepisem art. 177 § 1 k.k., usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI Kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony poprzez tę normę jest życie i zdrowie człowieka. Ochrona życia i zdrowia człowieka leży natomiast w interesie publicznym. Jak wynika bezspornie z materiału dowodowego, strona nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem po drodze gruntowej nie zachowała szczególnej ostrożności podczas zbliżania się do skrzyżowania i nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu nadjeżdżającemu tą drogą kierującemu samochodem ciężarowym i przez to doprowadziła do zderzenia obu pojazdów, co stanowi czyn z art. 177 § 1 k.k. Skutkiem powyższego postępowania strony były obrażenia ciała pasażera pojazdu, który prowadził, na czas trwający powyżej siedmiu dni. Okoliczność ta daje więc podstawę do uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym. Zatem P. S. kierując samochodem i przewożąc pasażera zachował się nieodpowiedzialnie i popełnił przestępstwo wymierzone także w życie i zdrowie ludzkie, ponieważ skutkiem tego zachowania były obrażenia osoby, którą przewoził. Faktem jest, że za to przestępstwo P. S. nie został skazany, ponieważ sąd warunkowo umorzył postępowanie w tej sprawie, wyznaczając okres próby jednego roku (wyrok Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt [...]- prawomocny od dnia 9 lipca 2008 r.). Zauważyć jednak należy, że sąd karny umarzając warunkowo postępowanie karne, stosuje przepisy kodeksu postępowania karnego i bada inne, niż to ma miejsce w przypadku ustawy o broni i amunicji, przesłanki, a także robi to w innym celu. Nie można zatem utożsamiać przesłanek branych przez sąd pod uwagę w przypadku stosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego z przesłankami badanymi przez organ administracji publicznej w kontekście przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zastosowana instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego nie wiąże organu Policji w postępowaniu administracyjnym co do ustalania przesłanek faktycznych i prawnych, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Poza tym warunkowe umorzenie postępowania karnego o czyn z art. 177 § 1 k.k. nie oznacza, że strona czynu nie popełniła. Przeciwnie, zastosowanie tej instytucji prawa karnego jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy, co jest podnoszone także w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2182/05 - niepubl.). W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną P. S. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a.. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W związku z tym, że skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. w pierwszej kolejności analizie należało poddać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy w postaci: jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania ... oraz dyspozycji w postaci: ...uchyla decyzję lub postanowienie. Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. Wobec tego, jeżeli nie doszło do naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, w ocenianym postępowaniu, to nie może stosować przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zatem formułując zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skarżący kasacyjnie powinien wskazać te przepisy postępowania, których naruszenie niezasadnie, w jego ocenie, stwierdził Sąd pierwszej instancji. Skarżący kasacyjnie organ, formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania, poza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie wskazał przepisów postępowania, którym uczynił zadość w postępowaniu administracyjnym, co uzasadniałoby twierdzenie, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał, że została spełniona hipoteza omawianego przepisu i wadliwie zastosował jego dyspozycję. Wobec tego brak było podstaw pozwalających na uznanie niniejszego zarzutu za uzasadniony. Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. W pierwszej kolejności godzi się wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 listopada 2009 r. (sygn. akt II OPS 4/09) podjął uchwałę następującej treści: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm)." Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja – na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń – przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając stanowisko zaprezentowane w cytowanej wyżej uchwale wskazał, że użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że P. S. popełnił przestępstwo z art. 177 k.k. Jak zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji przestępstwo to nie należy do przestępstw wyliczonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dlatego dla cofnięcia pozwolenia na broń koniecznym było wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił, że takiej oceny organy Policji nie dokonały. Sam fakt popełnienia przestępstwa opisanego w art. 177 § 1 k.k. nie uzasadnia automatycznie cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stwarza realne zagrożenie życia i zdrowia, jednakże oceniając czy osoba, która dopuściła się takiego czynu nie można pominąć okoliczności popełnienia czynu oraz danych charakteryzujących osobowość takiej osoby. Organ zobligowany bowiem jest do przeprowadzenia szczegółowej analizy i uzasadnienia istnienia obawy, że dana osoba użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W rozpoznawanej sprawie organy Policji ograniczyły się do samego faktu popełnienia przez P. S. przestępstwa z art. 177 § 1 k.k., co zasadnie zostało zakwestionowane przez Sąd pierwszej instancji. Prawidłowo jednocześnie Sąd wskazał w wytycznych, zawartych w zaskarżonym wyroku, jakie kwestie winny zostać poddane analizie przez organy Policji ponownie rozpatrujące sprawę, aby można było uznać za pełną analizę zmierzającą do udzielenie odpowiedzi na pytanie czy P. S. swoim dotychczasowym postępowaniem stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.