VII SA/Wa 1486/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2009 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...], na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106, oz. 1126 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane), po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu (w wyniku kontroli Starostwa Powiatowego w [...] dokonanej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniach od 15 do 24 kwietnia 2008 r.), w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. S. pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...]. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] wniosła E. S.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawa i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności także ostatecznych decyzji administracyjnych skłoniło ustawodawcę do ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności jedynie do rozstrzygnięć obarczonych najcięższymi wadami prawnymi wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 §1 K.p.a. – jako wyjątku od określonej w art. 16 K.p.a., zasady trwałości decyzji administracyjnego. Organ wskazał, że decyzja Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca E. S. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości [...]wydana została w opraniu o ustalone w decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2002 r., nr [...], warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, nakładające na inwestora obowiązek "zabezpieczenia możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu". Tymczasem jak wynika z opisu technicznego (str.3), stanowiącego element dokumentacji projektowej, w analizowanym zamierzeniu inwestycyjnym przewidziane zostały wyłącznie instalacje: elektryczna, wodociągowa i kanalizacyjna. Stwierdzony brak instalacji grzewczej prowadzi do stwierdzenia, że zatwierdzony decyzją Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r. projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a ponadto z dyspozycją § 49 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz.U. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nakładającego obowiązek wyposażenia budynku i pomieszczeń w instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w okresach obniżonych temperatur, umożliwiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia. Również wykonanie ścian przyziemia oraz poddasza z pustaków o grubości 25 cm bez ocieplenia nie pozwala na stwierdzenie, że konstrukcja ta pozwala na jej całoroczne funkcjonowanie. Wobec powyższego organ stwierdził, że zatwierdzony projekt narusza art. 5 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, zawierającego dyrektywę projektowania oraz realizacji zamierzenia inwestycyjnego zgodnie m.in. z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, w sposób zapewniający warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu (sporna inwestycja stanowi rozbudowę budynku mieszkalnego o 6 pokoi), a w szczególności w zakresie m.in. ogrzewania. Organ wskazał, że dyspozycja art. 35 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego wymaga, aby projekt budowlany został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Jak wynika z akt administracyjnych dokumentacja projektowa została opracowana przez R. K., posiadającego zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r., nr [...], uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno – budowlanej w zakresie wynikającym z § 5 ust. 2, § 6 ust. 3, § 7 i § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 z późn. zm.). Zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. Dokonując interpretacji uprawnień budowlanych uzyskanych na podstawie powołanego rozporządzenia należy brać pod uwagę wszystkie zmiany prawne do powyższego rozporządzenia, w tym dokonane w 1991 r. (Dz.U. Nr 69, poz. 299), gdyż dotyczą one z mocy prawa wszystkich osób, które uzyskały uprawnienia budowlane na jego podstawie. W wyniku powyższej nowelizacji termin "budownictwo osób fizycznych" w § 6 ust. 2 uzyskał brzmienie "osoby posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy lub robót w specjalności konstrukcyjno – budowlanej są uprawnione również do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków". Wobec powyższego organ stwierdził, że projektant R. K. posiadając wyłącznie uprawnienia kierownika budowy i robót, nie mógł sporządzać projektów budowlanych, zaś dokumentacja projektowa zawiera rozwiązania architektoniczne i konstrukcyjne, co wymagało posiadania uprawnień architektonicznych i konstrukcyjnych. Powyższe naruszenia obligują organ do stwierdzenia, że decyzja Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca E. S. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b, c oraz ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zaś stwierdzone naruszenia nie pozwalają traktować wskazanej decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Ustosunkowując się do zarzutów E. S. zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, organ drugiej instancji stwierdził, że ocenie organu administracji architektoniczno – budowlanej podlega projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę, o ile nie został zmieniony w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, bądź art. 155 K.p.a. Z akt sprawy nie wynika, aby zmiany polegające na zaprojektowaniu schodów pomiędzy budynkiem istniejącym, a dobudowanym zostały zatwierdzone w którymkolwiek z powyższych trybów. Powyższe zmiany wprowadzone zostały do projektu budowlanego w 2006 r., tymczasem postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Natomiast ustosunkowując się do zarzutów E. S. zawartych w jej piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r., organ stwierdził, że pozostają one bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, zaś pieczęć P. N. działającego jako Kierownik Wydziału Architektury i Budownictwa (str. 2 karty tytułowej projektu budowlanego) nie świadczy o tym, że osoba ta występuje w charakterze sprawdzającego lecz jedynie stanowi potwierdzenie, że projekt budowlany stanowi załącznik do decyzji Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...]. Organ drugiej instancji podniósł, że nie podziela stanowiska organu pierwszej instancji co do naruszenia § 272 ust. 6 warunków technicznych. Przywołana norma prawna wymaga zachowania określonej odległości od granicy lasu. W tym zakresie organ pierwszej instancji ograniczył się do ustalenia, że sąsiednią działkę nr ew. 168/8 stanowi las, bez ustalenia przebiegu granicy lasu. Powyższe, z uwagi na brak oczywistości, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie naruszenia prawa w stopniu rażącym. W ocenie organu drugiej instancji nie może być także postawą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę okoliczność, że na części rysunkowej projektu brak jest wskazania projektanta i jego podpisu. Jest to niewątpliwie uchybienie, ale może być brane pod uwagę wyłącznie w postępowaniu zwyczajnym i w tym postępowaniu eliminowane. Również brak "zwymiarowania" nie może być oceniany jako wada projektu, skutkująca stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ stwierdził, że niezależnie od powyższego, stwierdzone w niniejszym postępowaniu naruszenia prawa, mają w jego ocenie, znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej, zaś ich skutki powodują, że decyzja Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] nie może zostać zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. E. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędną jego interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że decyzja Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] rażąco narusza prawo, przez co zachodzi potrzeba do stwierdzenia jej nieważności oraz naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a., mającym istotny wpływ na treść wydanych decyzji, poprzez pominięcie i nierozważnie całokształtu materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony. W skardze zarzuciła, że nie możne zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że decyzja Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę rażąco narusza prawo, w szczególności wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Skarżąca podniosła, że R. K. przed zmianą przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, posiadał uprawnienia do sporządzania projektów w zakresie budownictwa osób fizycznych i przez wiele lat takie projekty sporządzał. W związku z powyższym nie można stwierdzić, że kwestionowany projekt został sporządzony przez osobę nie posiadającą wiedzy specjalistycznej wymaganej w zakresie budownictwa jednorodzinnego. Wobec powyższego stwierdziła, że choć decyzja Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r. narusza art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nie można mówić w przedmiotowej sprawie o rażącym naruszeniu prawa. Skarżąca wskazała, że nie podziela stanowiska organu odwoławczego, iż decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2002 r., nr [...], ustalająca warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, nakładała na inwestora obowiązek zabezpieczenia możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu. Decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2002 r. zobowiązała inwestora do zachowania wymagań ustalonych w obowiązującym planie miejscowym, a ponadto wskazuje, że "należy przewidzieć (...) zabezpieczenie możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu". Z zapisu tego jednoznacznie wynika, że zabezpieczenie możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu nie było obowiązkiem inwestora. W związku z powyższym oraz wobec faktu, że obiekt, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie, miał być przeznaczony na usługi związane z wynajmem pokoi gościnnych wyłącznie w sezonie letnim (i w takim celu jest obecni wykorzystywany), inwestor stwierdził, że nie ma potrzeby projektowania, a następnie montowania instalacji grzewczej. Błędny jest pogląd organu drugiej instancji, że projekt budowlany narusza art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Z treści tego przepisu wynika wprost, że przy projektowaniu i budowaniu obiektu budowlanego należy zapewnić warunki użytkowe stosownie do jego przeznaczenia, natomiast energię cieplną należy zapewnić jedynie wówczas, gdy wskazują na to potrzeby związane z jego funkcjonowaniem. Z przedmiotowego obiektu osoby fizyczne korzystają wyłącznie w sezonie letnim, a zatem wyposażenie go w instalację grzewczą nie było konieczne. Skarżąca zarzuciła, że organy nie uwzględniły jej słusznego interesu, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności, że obiekt, który powstał w oparciu o decyzję Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., jest przeznaczony na działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącą, stanowiąca podstawę jej utrzymania. W związku z czym zamkniecie obiektu pozbawi skarżąca źródła dochodu. Wybudowanie przedmiotowego obiektu, zgodnie z decyzją zatwierdzająca projekt i zezwalającą na budowę, wymagało poniesienia przez skarżącą znacznych nakładów finansowych, które utraci ona w razie podważenia decyzji Starosty [...]. Nadto podniosła że organ odwoławczy nie uzasadnił z jakich przyczyn uznał, że naruszenie prawa, na które się powołał, miało charakter rażący. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot oceny Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowiła decyzja wydana w postępowaniu nadzorczym - dotyczącym stwierdzenia z urzędu nieważność decyzji Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. S. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości [...]. Podkreślić należy, że celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, jest eliminacja z obrotu prawnego tego aktu administracyjnego, obarczonego ciężkimi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia jego wad. Z tych względów zasadniczym obowiązkiem organu nadzoru dokonującego oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., jest wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy według daty wydania badanej decyzji. Zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 K.p.a., bowiem organ nadzoru nie orzeka co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego podstępowania. W przepisie art. 156 § 1 pkt 1- 7 K.p.a. przewidziano dwa rodzaje wadliwości decyzji: wadliwość polegającą na rażącym naruszeniu prawa oraz wadliwość polegającą na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w swojej ocenie dostrzegł w badanej decyzji Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. . pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], wskazane wyżej wadliwości. Zdaniem Sądu – w kontekście obowiązujących w dniu wydania badanej decyzji przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 69, poz. 299) – w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c Prawa budowlanego "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: przepisami, w tym techniczno – budowlanymi" oraz ust. 1 pkt. 3 Prawa budowanego "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane" (stan prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji). O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99; także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717). Jak wynika z akt administracyjnych dokumentacja projektowa została opracowana przez R. K., technika budowlanego, posiadającego zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r., nr [...], uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno – budowlanej w zakresie wynikającym z § 5 ust. 2, § 6 ust. 3, § 7 i § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 z późn. zm.) R. K. nabył uprawnienia na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 z późn. zm.). Zgodnie z § 6 ust. 3 ww. rozporządzenia "Osoby posiadające przygotowane zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy lub robót w specjalności konstrukcyjno – budowlanej są uprawnione w budownictwie osób fizycznych również do: 1) sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków, 2) sporządzania projektów budowli nie będących budynkami". Zgodnie natomiast z § 2 ust. 2 pkt. 1 ww. rozporządzenia "Osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno – budowlanej zgodnej z posiadanym wykształceniem technicznym wyłącznie w specjalności architektonicznej - w budownictwie osób fizycznych". Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 299) doszło do zmiany powyższego rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zgodnie z § 2.1 ww. rozporządzenia z 1991 r., osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób technicznych, mogą pełnić te funkcje w zakres określonym niniejszym rozporządzeniem. Przepis § 2 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia z 1975 r. wyżej opisanego otrzymał następujące brzmienie: "osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno – budowlanej zgodnej z posiadanym wykształceniem technicznym wyłącznie: w specjalności architektonicznej – w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3". Przepis § 6 rozporządzenia z 1975 r., wyżej opisanego, otrzymał następujące brzmienie: "Osoby posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy lub robot w specjalności konstrukcyjno – budowlanej są uprawnione również do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działku związanych z realizacją tych budynków" (§ 6 ust. 2) oraz "Osoby ze średnim wykształceniem technicznym, posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót w zakresie instalacji sanitarnych i elektrycznych, są uprawnione w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1,000 m3 3 również do sporządzania odpowiednio projektow instalacji sanitarnych lub elektrycznych".. również do sporządzania odpowiednio projektów instalacji sanitarnych lub elektrycznych" (§ 6 ust. 3). Wobec powyższego stwierdzić należy, że dokumentacja projektowa przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego została sporządzona przez osobę nie posiadającą stosownych uprawnień budowlanych, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa. Projektant R. K. posiadając wyłącznie uprawnienia kierownika budowy i robót, nie mógł sporządzać projektów budowlanych w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych, zaś dokumentacja projektowa zawiera rozwiązania architektoniczne i konstrukcyjne, co wymagało posiadania uprawnień architektonicznych i konstrukcyjnych. Nie można pominąć także istnienia ważnego interesu publicznego, jeżeli chodzi o definiowanie zakresu wykonywania samodzielnych funkcji projektanta w budownictwie. Chodzi przecież o ochronę życia i zdrowia ludzi, a także mienia. Wskazują na to przepisy Prawa budowlanego – art. 5, art. 12 pkt 2, art. 12 ust. 6, które zobowiązują do zapewnienia bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego i użytkowego, a ponadto wskazują, ze osoby wykonujące samodzielne funkcje w budownictwie są odpowiedzialne za wykonywanie tych funkcji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz z należyta starannością w wykonywaniu pracy. Decyzja Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca E. S. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr 13 w miejscowości [...] wydana została w opraniu o ustalone w decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2002 r., nr [...], warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, nakładające na inwestora obowiązek "zabezpieczenia możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu". Jak wynika z opisu technicznego dokumentacji projektowej przewidziane zostały wyłącznie instalacje: elektryczna, wodociągowa i kanalizacyjna. Sporządzony projekt nie przewiduje instalacji grzewczej i jako taki, jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a ponadto z dyspozycją § 49 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz.U. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nakładającego obowiązek wyposażenia budynku i pomieszczeń w instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w okresach obniżonych temperatur, umożliwiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia. Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził , że zaskarżona decyzja jest zgoda z prawem. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.