II OZ 117/10

Dnia 17 lutego 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2009 r., II SA/Wr 574/09, o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie w sprawie ze skargi P. Ł. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sądu Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r., II SA/Wr 574/09, odmówił J. K. dopuszczenia do udziału w sprawie ze skargi P. Ł. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd I. instancji wskazał, że Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną przez P. Ł. decyzją z dnia [...] listopada 2007r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oławie z dnia [...] czerwca 2007r., nr [...], nakazującą P. Ł. rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego - pawilonu małej gastronomii zlokalizowanego na działce o nr ew. [...],[...] obręb J.-L.. J. K. zgłosił wniosek o dopuszczenie go do udziału w tej sprawie w charakterze uczestnika postępowania podnosząc, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr [...] obręb J.-L. i domaga się rozbiórki "szopy przenośnej postawionej na terenie skweru miejskiego [...] obręb Laskowice, przy ul. [...],[...] i [...] w J.-L.". Podstawę materialnoprawną prowadzenia postępowania przez organy administracji, a następnie wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). Przepis art.28 ust.2 Prawa budowlanego wyraźnie określa krąg podmiotów posiadających przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę, którymi są inwestor, właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgłaszając swój udział w postępowaniu, J. K. nie powołał się na żaden przepis prawa materialnego, z którego mógłby wynikać jego interes prawny do udziału w niniejszym postępowaniu. Wskazana zaś we wniosku okoliczność posiadania przez wnioskodawcę prawa własności nieruchomości, oznaczonej nr [...],[...] obręb L. nie może przesądzać w tej konkretnej sprawie o tym, iż J. K. posiada przymiot uczestnika postępowania legitymujący go do udziału w postępowaniu prowadzonym w tej sprawie. Zaskarżona decyzja nie wpływa bowiem w żaden sposób na wykonywanie przez wnioskodawcę jego prawa własności. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. K. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego (art.33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Unormowanie to odnosi się przede wszystkim do osoby, która została pominięta w postępowaniu administracyjnym jako strona. O istnieniu interesu prawnego przesądzają zatem przepisy prawa materialnego. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji. W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Składając wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, J. K. nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu P. Ł. – a właśnie taka przesłanka warunkowała dopuszczenie wnioskodawcy do udziału w postępowaniu dotyczącym innej osoby. J. K. ograniczył się jedynie do wskazania swego prawa własności działki nr [...] obręb J.-L. dodając, że domaga się rozbiórki "szopy przenośnej postawionej na terenie skweru miejskiego [...] obręb L., przy ul. [...],[...] i [...] w J.- L.". Gdyby powyższa okoliczność została wykazana przez J. K., to wówczas brak wskazania konkretnej podstawy prawnej żądania dopuszczenia nie usprawiedliwiałby odmowy dopuszczenia J. K. do wskazanego przez niego postępowania administracyjnego. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2009 r. odpowiada prawu, pomimo częściowo nietrafnego uzasadnienia. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.