I OSK 1411/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1348/09 o odrzuceniu skargi W. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia miejsca pełnienia służby postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie W dniu 31 lipca 2009 r. W. P. , ekspert Wydziału [...] Komendy Głównej Policji, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] o ustaleniu jej z dniem 15 kwietnia 2009 r. miejsca pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, wskazując, że zaskarżony rozkaz nie jest decyzją administracyjną, stąd nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego oraz, że ustalenie miejsca pełnienia służby należy do sfery wykonywania władzy kierowniczej właściwego przełożonego w sprawach osobowych i wynika z podległości służbowej. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę. Jak wskazał Sąd, samo ustalenie policjantowi miejsca pełnienia służby, bez zmiany jego stanowiska służbowego i uposażenia, stanowi jedynie wykonywanie władzy kierowniczej właściwego przełożonego w sprawach osobowych i wynika z podległości służbowej, a zatem nie ma podstaw do wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) przepisów kodeksu nie stosuje się do postępowania w sprawach wynikających z podległości służbowej pracowników organów i jednostek organizacyjnych wymienionych w pkt 1, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W rozpoznawanej sprawie brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby wydawanie decyzji w tym przedmiocie. Skoro zatem rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem ani innym aktem lub czynnością wymienioną w art. 3 § 2 p.p.s.a., oraz dotyczy sfery wykonywania władztwa służbowego przełożonego nad podległym mu podwładnym, to nie jest dopuszczalne jego zaskarżenie do sądu administracyjnego.. Od powyższego postanowienia W. P. wniosła skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do braku merytorycznego rozpoznania przedmiotu sprawy i oparcie rozstrzygnięcia o błędnie interpretowany przepis art. 3 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej zmiana miejsca wykonywania służby jest niewątpliwie istotnym elementem stosunku służbowego a nie jedynie techniczną kwestią. Jest ona bowiem wyznacznikiem niektórych praw i obowiązków funkcjonariusza, np. związanych z możliwością otrzymania dodatków, rekompensat itd., które to kwestie mogą podlegać weryfikacji przez sąd administracyjny na drodze wzruszenia poszczególnych decyzji w tych przedmiotach. Skoro zatem z tytułu pełnienia służby wynikają określone szczególnymi przepisami resortowymi uprawnienia i obowiązki, to tym bardziej samo ustalenie miejsca pełnienia służby winno podlegać kontroli sądowej. Nawet gdyby stwierdzić, co skarżąca podnosi z ostrożności procesowej, iż zaskarżony rozkaz personalny nie jest decyzją w rozumieniu przepisów administracyjnych, to należałoby uznać, iż jest to czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Równocześnie art. 5 pkt 2 p.p.s.a. wyłącza właściwość sądów administracyjnych w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonym a podwładnym. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprawa niniejsza nie należy jednak do tej kategorii spraw ani też do kategorii spraw określonych w powołanym przez Sąd art. 3 § 3 pkt 2 k.p.a. Należy bowiem przyznać rację argumentom podniesionym przez skarżącą w skardze kasacyjnej, iż ustalenie miejsca pełnienia służby nie jest aktem skierowanym do podmiotu pozostającego w podległości służbowej, a więc o charakterze wewnętrznym, lecz jest to akt kształtujący treść stosunku służbowego ukształtowanego decyzją administracyjną, prowadzący do istotnej zmiany jego treści. Tym samym akt taki dotyczy sfery zewnętrznej administracji publicznej i jako taki podlega on zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niezasadnie zastosował w sprawie niniejszej art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a uznając w zaskarżonym postanowieniu z dnia 16 listopada 2009 r., że sprawa ze skargi W. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia miejsca pełnienia służby nie podlega kognicji sądów administracyjnych czego konsekwencją było odrzucenie skargi. Z tego względu na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.