IV SAB/Wr 32/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi D. Z. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w W. w przedmiocie równoważnika pieniężnego oddala skargę. Pismem z dnia 17 grudnia 2008 r. D. Z. - emerytowany funkcjonariusz Policji, wniosła o wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008. Komendant Miejski Policji w W., do którego żądanie to zostało skierowane, pismem z dnia 20 stycznia 2009 r. poinformował D. Z., że brak jest podstaw do przyznania i wypłacania emerytowanym funkcjonariuszom Policji równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia 9 lutego 2009 r. D. Z. złożyła ponowny wniosek (nazwany "zażaleniem") do Komendanta Miejskiego Policji w W. o wypłatę zaległego równoważnika za remont lokalu. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził niedopuszczalność odwołania D. Z. "od pisma Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia [...] w sprawie wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008". Organ odwoławczy uznał, że wobec braku przepisu prawnego przyznającego emerytom policyjnym prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, wniosek o przyznanie równoważnika złożony do Komendanta Powiatowego Policji nie może być załatwiony w drodze decyzji o odmowie przyznania tego prawa, lecz jedynie w drodze odpowiedzi pisemnej, która została zainteresowanej udzielona. Pismem z dnia 20 kwietnia 2009 r. D. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w W. w sprawie wydania decyzji w przedmiocie prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył , co następuje: Skarga nie jest zasadna. Należy bowiem przyjąć, iż w sprawie wszczętej żądaniem skarżącej z dnia 17 grudnia 2008 r. Komendant Miejski Policji w W. wydał w istocie rzeczy decyzję administracyjną. Pismo z dnia 20 stycznia 2009 r. tego organu administracji policyjnej, choć nie ma formy decyzji administracyjnej ani wszystkich składników decyzji z art. 107 § 1 kpa posiada jednak cztery niezbędne elementy decyzji administracyjnej: jest skierowane do strony postępowania administracyjnego, zawiera rozstrzygnięcie (brak podstaw do pozytywnego załatwienia sprawy skarżącej), wskazuje organ orzekający w sprawie i podpis osoby reprezentującej organ (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982/9-10/169). W wyniku złożonego przez skarżącą odwołania, postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] stwierdzono niedopuszczalność odwołania od wskazanego pisma. W świetle tych okoliczności Komendant Miejski Policji w W. nie pozostawał w bezczynności, wobec czego skargę D. Z. wyraźnie akcentującą bezczynność tego organu należało oddalić. Takie stanowisko wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex nr 463487, przyjmując, że sąd powinien skargę na bezczynność oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Na marginesie należy poinformować skarżącą, że istotą kontroli Sądu w wypadku skargi na bezczynność organu jest wyłącznie ocena, czy organ ten rzeczywiście pozostaje bezczynny ("milczy") wobec sformułowanego przez stronę żądania załatwienia sprawy. W takim wypadku Sąd nie wnika w merytoryczną prawidłowość podejmowanych przez organ rozstrzygnięć (które mogą stanowić przedmiot odrębnej skargi), lecz bada jedynie, czy zostało podjęte działanie organu, załatwiające tę sprawę. W niniejszej sprawie organ takie działanie podjął. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.