II FZ 259/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Po 621/09 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 21 maja 2009r., nr [...] w przedmiocie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2008 postanawia : oddalić zażalenie . Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie M. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 września 2009roku w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu Sąd wskazał ,że powyższym zarządzeniem skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. W odpowiedzi na wezwanie, złożony został wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z uprawomocnieniem się postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 listopada 2009 roku o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2010 roku, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego, ustalonego wcześniejszym zarządzeniem z dnia 8 września 2009 roku. Dnia 27 grudnia 2010 roku wezwanie zostało mu skutecznie doręczone (k.117). Dnia 3 stycznia 2011 roku skarżący złożył ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz zażalenie na wezwanie do uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł wskazując, że "jest ona zbyt wygórowana i przez to niezgodna z prawem, co powoduje, że powinien ją uiścić pełnomocnik ustanowiony z urzędu". Sąd uznał ,że w rozpatrywanej sprawie złożone zażalenie w istocie kwestionuje wysokość wpisu do uiszczenia którego został wezwany skarżący. Ta opłata sądowa została określona zarządzeniem z dnia 8 września 2009 roku. W ten sposób złożone zażalenie w ocenie Sądu należało odnieść do tego właśnie zarządzenia, a nie do zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia 21 grudnia 2010 roku. W tym zakresie Sąd uznał, że termin do skutecznego wniesienia zażalenia na zarządzenie ustalające wysokość uiszczonego zamknął się wraz z upływem 7 dni od dnia, w którym skarżący odebrał pismo wraz z zarządzeniem z dnia 8 września 2009 roku, tj. w dniu 21 września 2009 roku (k. 18), a więc w terminie 7 dni od tej daty istniała możliwość skutecznego wniesienia zażalenia. W rozpatrywanym przypadku termin do złożenia zażalenia minął dnia 28 września 2009 roku. Skarżący wniósł natomiast zażalenie na zarządzenie o wysokości wpisu dopiero w dniu 3 stycznia 2011 roku, czyli z naruszeniem ustawowego terminu 7 dni przewidzianego do jego złożenia. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 198 w zw. z art. 194§2 i art.197§2 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1270 dalej jako P.p.s.a.) odrzucił zażalenie jako wniesione po upływie siedmiodniowego terminu. Pismem z dnia 8 lutego 2011r. skarżący złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Ponadto wskazał, że pełnomocnik skarżącego wniósł o ewentualne przywrócenie terminu do złożenia zażalenia , a Sąd tą okoliczność pominął. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zażalenie podlega oddaleniu. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do jego uchylenia. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że zażalenie wniesione zostało po upływie siedmiodniowego terminu wynikającego z art. 194 §2 P.p.s.a . Skarżący odebrał zarządzenie z dnia 8 września 2009 roku w dniu 21 września 2009 roku , zatem termin do złożenia zażalenia minął dnia 28 września 2009 roku. Skarżący wniósł natomiast zażalenie na zarządzenie o wysokości wpisu dopiero dnia 3 stycznia 2011 roku. Ponadto wbrew twierdzeniu skarżącego wraz z zażaleniem nie złożył on wniosku o przywrócenie terminu. W konsekwencji, należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odrzucił wniesione zażalenie , a tym samym zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.